อรัญญานั่งนิ่ง... ราวกับถูกสาป... คำพูดของป้าพร... ยังคงดังก้องอยู่ในหู... "คุณหนู... คือ... ลูกของคุณท่าน... กับคุณสรัลยา..." ความจริงอันน่าตกใจ... ที่ได้ยิน... มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะแบกรับ... หยาดน้ำตา... ไหลอาบแก้ม... อย่างควบคุมไม่อยู่... "ไม่จริง... ไม่จริงค่ะ... ป้าพร..." อรัญญากล่าวเสียงแผ่วเบา... "อรัญญา... เป็นลูกของคุณหญิง... แม่ของอรัญญา..." ป้าพรเดินเข้าไปใกล้... วางมือลงบนไหล่ของอรัญญาอย่างแผ่วเบา... "คุณหนู... ดิฉัน... เข้าใจค่ะ... ว่ามัน... ยากที่จะยอมรับ... แต่... นี่คือ... ความจริง..." "แล้ว... แล้วแม่ของอรัญญา... ท่านรู้เหรอคะ..." อรัญญาถาม... น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด... "คุณหญิง... ทราบค่ะ..." ป้าพรตอบ... "ท่าน... รู้ตั้งแต่... ก่อนที่คุณหนู... จะเกิด..." "ท่าน... ท่านรู้... แล้วทำไม... ท่านถึง..." อรัญญาพูดต่อไม่ออก... ความรู้สึกสับสน... ตีตื้นขึ้นมา... "คุณหญิง... ท่านรักคุณท่าน... มากค่ะ..." ป้าพรกล่าว... "ท่าน... ยอม... ที่จะ... รับ... คุณหนู... เป็นลูก... เพื่อ... รักษา... ครอบครัว... ของท่าน..." "ยอม... รับ... หมายความว่า... แม่... ของอรัญญา... ยอม... เลี้ยงดู... ลูก... ที่ไม่ใช่... ลูกของท่าน... อย่างนั้นเหรอคะ" อรัญญากล่าว... ความรู้สึกต่อมารดา... พลันซับซ้อน... "ใช่ค่ะ... คุณหญิง... ท่าน... เสียสละ... เพื่อครอบครัว... ของท่าน... เพื่อ... รักษา... ชื่อเสียง... ของตระกูล..." ป้าพรเล่า... "แล้ว... คุณสรัลยา... เธอหายไปไหนคะ... หลังจาก... คลอดอรัญญา..." อรัญญาถาม... "หลังจาก... คลอด... คุณสรัลยา... ก็... ป่วยหนัก... ค่ะ..." ป้าพรเล่า... "เธอ... เสียชีวิต... ไม่นาน... หลังจากนั้น..." "เสียชีวิต... " อรัญญาทวนคำ... หัวใจของเธอ... บีบรัด... ความรู้สึกสูญเสีย... ความเศร้า... ตีตื้นขึ้นมา... ต่อผู้หญิง... ที่เธอ... ไม่เคยรู้จัก... แต่... มีสายเลือด... เดียวกัน... "คุณท่าน... เสียใจ... มาก... ค่ะ..." ป้าพรกล่าว... "ท่าน... รัก... คุณสรัลยา... แต่... ก็ต้อง... รับผิดชอบ... ต่อ... คุณหญิง... และ... คุณหนู..." "แล้ว... ทำไม... ทำไมถึงต้อง... เก็บเรื่องนี้... เป็นความลับ... มาตลอด... " อรัญญาถามอีกครั้ง... "เพราะ... มัน... เป็นเรื่อง... ที่ละเอียดอ่อน... ค่ะ... คุณหนู..." ป้าพรตอบ... "ถ้าหาก... เรื่องนี้... ถูกเปิดเผย... มันจะ... สร้าง... ความเจ็บปวด... ให้กับ... คุณหญิง... และ... อาจจะ... สร้าง... ความแตกแยก... ในครอบครัว..." "ครอบครัว... ของอรัญญา... ที่เคย... คิดว่า... แข็งแกร่ง... กลับ... เปราะบาง... ขนาดนี้... เลยเหรอคะ..." อรัญญาพึมพำ... "คุณท่าน... ท่าน... หวังว่า... สักวันหนึ่ง... คุณหนู... จะเข้าใจ... ค่ะ..." ป้าพรกล่าว... "ท่าน... รัก... คุณหนู... มาก... และ... พยายาม... ทำทุกอย่าง... เพื่อให้... คุณหนู... มีชีวิต... ที่ดีที่สุด..." "แต่... ความจริง... ที่ว่า... อรัญญา... ไม่ใช่... ลูก... ของแม่... ที่อรัญญา... รัก... มัน... มันยิ่งใหญ่... เกินไป..." อรัญญาพูด... น้ำตา... ไหล... ไม่หยุด... "คุณหนู... คุณหญิง... ก็คือ... แม่ของคุณหนู... ในทุกความหมาย... ของคำว่า... แม่..." ป้าพรปลอบ... "ท่าน... เลี้ยงดู... คุณหนู... มา... อย่างดี... ท่าน... รัก... คุณหนู... มาก... กว่าสิ่งใด..." "แต่... แต่... ความรู้สึก... ในใจ... มัน... มันแตกต่าง... ค่ะ..." อรัญญาตอบ... "อรัญญา... รู้สึก... เหมือน... โกหก... มาตลอดชีวิต... เหมือน... ไม่ใช่... ตัวเอง..." "ความรู้สึก... ของคุณหนู... เป็นเรื่อง... ปกติค่ะ..." ป้าพรกล่าว... "แต่... อย่าลืม... นะคะ... ว่า... ชีวิต... ของคุณหนู... มีค่า... และ... มีความหมาย... กับใครหลายคน..." อรัญญาเงยหน้าขึ้นมองป้าพร... สายตาของเธอ... เต็มไปด้วย... ความสับสน... และ... ความเศร้า... เธอ... ต้องการ... เวลา... ที่จะ... ทำความเข้าใจ... กับความจริง... อันโหดร้าย... ที่เพิ่งจะ... ค้นพบ... "ขอบคุณค่ะ... ป้าพร..." อรัญญากล่าว... เสียงของเธอ... ยังคง... สั่นเครือ... "อรัญญา... ต้องการ... เวลา... ที่จะ... อยู่... คนเดียว... สักครู่..." ป้าพรพยักหน้า... "ค่ะ... คุณหนู... ถ้ามีอะไร... ก็เรียก... ดิฉัน... ได้เสมอนะคะ..." อรัญญา... ลุกขึ้นยืน... เดินออกไป... ทิ้งป้าพร... ให้นั่ง... อยู่... กับ... ความเงียบ... และ... ความเศร้า... ที่ปกคลุม... เรือน... เธอกลับมาที่ห้องนอนของเธอ... ทิ้งตัว... ลงบน... เตียง... น้ำตา... ยังคง... ไหล... อย่างไม่ขาดสาย... สมุดบันทึก... รูปถ่าย... จดหมาย... วางอยู่... ข้างกาย... มัน... คือ... หลักฐาน... ของ... ชีวิต... ที่... พลิกผัน... เธอ... คือ... ลูก... ของ... สรัลยา... และ... บิดา... ของเธอ... แต่... กลับ... ถูกเลี้ยงดู... โดย... มารดา... ที่... รัก... เธอ... แต่... ก็... รู้... ความจริง... อัน... เจ็บปวด... "แม่... คะ..." อรัญญา... พึมพำ... "ทำไม... ทำไม... ต้อง... ทำแบบนี้..." เธอ... ไม่รู้... ว่า... จะ... ปรับตัว... กับ... ชีวิต... ใหม่... นี้... ได้... อย่างไร... ความจริง... ที่เปิดเผย... ออกมา... มัน... คือ... การเริ่มต้น... ของ... ความเจ็บปวด... ครั้งใหม่... หรือ... คือ... จุดจบ... ของ... ความหลอกลวง... ที่... เคย... มี...