"แล้วสรัลยาเล่าคะ" อรัญญากล่าวเสียงสั่นเครือ พลางพยายามคลายอ้อมกอดของมารดาออกเล็กน้อย หญิงสาวรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่ได้รับรู้ตั้งแต่เมื่อวานยังคงหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก ยิ่งเมื่อมารดาของเธอที่เธอเรียกว่า “แม่” มายืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่สะท้อนความเจ็บปวดไม่ต่างกัน มันยิ่งทำให้สถานการณ์ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับไหว มารดาของอรัญญาถอนหายใจยาว ลูบไล้เส้นผมของลูกสาวด้วยความอ่อนโยน "สรัลยา... หลังจากที่เธอคลอดลูก... เธอก็ป่วยหนักมากจริงๆ อรัญญา" น้ำเสียงของมารดากลับมาเศร้าสร้อย "คุณท่าน... ซึ่งก็คือบิดาของลูก... เขาพยายามดูแลเธออย่างดีที่สุดแล้ว... แต่... มันก็สายเกินไป... สรัลยา... เธอเสียชีวิตในอ้อมแขนของคุณท่าน... ไม่นานหลังจากนั้น... เพียงไม่กี่วัน..." อรัญญารู้สึกเหมือนถูกเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงเข้าที่หัวใจ ความรู้สึกสงสารปนเปไปกับความโกรธและความผิดหวังต่อผู้หญิงที่เธอเพิ่งค้นพบว่าคือมารดาผู้ให้กำเนิด "แล้ว... แล้วทำไม... ทำไมเขาถึงไม่บอกอรัญญาเลยคะ" น้ำเสียงของเธอถามอย่างตัดพ้อ "ทำไมต้องโกหก... ปล่อยให้อรัญญา... โง่... มาตลอดชีวิต..." "มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะลูก" มารดากล่าว พลางมองลึกลงไปในดวงตาของลูกสาว "ในตอนนั้น... ทุกคนตกอยู่ในภาวะที่ยากลำบากเหลือเกิน... คุณหญิง... แม่ของลูก... ท่านก็เสียใจและเจ็บปวดมาก... ท่านไม่เคยโทษใคร... แต่ท่านก็รู้ดีว่า... ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป... มันจะสร้างความเสียหาย... ให้กับตระกูล... และที่สำคัญที่สุด... คือ... ท่าน... ไม่ต้องการให้ลูก... ต้องแบกรับ... ภาระ... หรือ... ตราหน้า... ที่จะตามมา..." "แต่... การโกหก... มันก็สร้างบาดแผลเหมือนกันนะคะแม่" อรัญญากล่าว เสียงของเธอเริ่มแปร่ง "อรัญญา... รู้สึกเหมือน... ไม่ใช่ตัวเอง... ไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของตัวเองคือใคร... ต้องใช้ชีวิต... อยู่กับ... สิ่งที่... ไม่ใช่... ของเรา... มาตลอด..." "แม่เข้าใจ... ลูกรัก" มารดาตอบ "แต่ในมุมมองของแม่... การเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้... ในตอนนั้น... อาจจะเป็น... ทางเลือกที่ดีที่สุด... เพื่อปกป้อง... ลูก... และ... เพื่อรักษา... ความสงบสุข... ของครอบครัว... คุณหญิง... ท่าน... รักลูก... มาก... มากจน... ท่านยอม... ที่จะ... แบกรับ... ความเจ็บปวด... และ... ความลับ... นี้... ไว้... เพียงลำพัง... เพื่อให้ลูก... ได้มีชีวิต... ที่ดี..." "แล้ว... แล้วคุณปู่... ท่านทราบเรื่องนี้ตลอดเวลาเหรอคะ" อรัญญากลับถามถึงบุคคลสำคัญอีกคนในเรื่องราวอันซับซ้อนนี้ "ทราบสิลูก" มารดาพยักหน้า "ท่าน... รักสรัลยา... แต่ท่านก็ต้องรับผิดชอบต่อคุณหญิง... และต่อครอบครัว... ท่านตัดสินใจ... ที่จะ... ยอมรับ... ลูก... เป็น... หลาน... เพื่อ... รักษา... เกียรติ... และ... ชื่อเสียง... ของตระกูล... ท่าน... ดูแล... ลูก... อย่างดี... มาตลอด... แม้... ว่า... จะ... ไม่ใช่... สายเลือด... โดยตรง... ของ... คุณหญิง..." อรัญญานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน ความสัมพันธ์ที่พันเกี่ยวกันไปมาของผู้คนรอบตัวเธอ ทั้งบิดา มารดา ผู้ให้กำเนิด ผู้ให้กำเนิดอีกคน คุณหญิงผู้เป็นเหมือนแม่เลี้ยง และคุณปู่ผู้มีพระคุณ ทุกคนล้วนมีเหตุผลของตัวเองที่เลือกทางเดินนั้นๆ แต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกับเธอ คือความสับสน ความเจ็บปวด และความรู้สึกเหมือนถูกหลอกลวง "แล้ว... แล้วทำไม... ป้าพร... ถึงมา... บอกอรัญญา... ตอนนี้คะ" เธอถามต่อ หญิงสาวเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้ากับเรื่องราวที่ถาโถมเข้ามา มารดาของอรัญญาถอนหายใจอีกครั้ง "ป้าพร... เธอ... อยู่ในเหตุการณ์... มาตลอด... และ... เธอ... รู้ดี... ว่า... ความลับ... นี้... มัน... หนักหนา... เกินไป... ที่จะ... เก็บ... ไว้... เพียง... ลำพัง... โดยเฉพาะ... เมื่อ... ลูก... เริ่ม... โตขึ้น... และ... มี... คำถาม... มากขึ้น... ป้าพร... คิดว่า... ถึงเวลาแล้ว... ที่... ลูก... ควร... จะ... ได้... รู้... ความจริง..." "แต่... มัน... มัน... ทำให้... ทุกอย่าง... ยิ่ง... แย่ลง... นะคะ" อรัญญากล่าว เสียงสั่นเครือ "อรัญญา... ไม่รู้... ว่า... จะ... ต้อง... ทำ... อย่างไร... ต่อไป... จะ... มองหน้า... ใคร... จะ... รู้สึก... อย่างไร... กับ... ทุกคน... อีกต่อไป..." "แม่... รู้... ว่า... มัน... ยาก... ลำบาก... นะลูก..." มารดาเอื้อมมือไปจับแก้มของอรัญญาเบาๆ "แต่อย่า... ลืม... ว่า... ความรัก... ที่... มีให้ลูก... ไม่เคย... เปลี่ยนแปลง... ไม่ว่า... จะ... เป็น... ใคร... ก็ตาม... คุณหญิง... รักลูก... มาก... และ... พ่อ... ก็... รักลูก... เช่นกัน... แม้... ว่า... เขา... จะ... ไม่... ได้... อยู่... ตรงนี้... แล้ว... แต่... ความรัก... ของ... เขา... ยังคง... อยู่..." อรัญญาหลับตาลง พยายามสงบสติอารมณ์ ภาพใบหน้าของพ่อเลี้ยง เธอ พ่อผู้ให้กำเนิดที่เธอไม่เคยเจอ และสรัลยา มารดาผู้ล่วงลับ ผสมปนเปกันไปในมโนภาพ มันช่างซับซ้อนจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความทุกข์ "แล้ว... แล้ว... คุณ... เคน... ล่ะคะ" จู่ๆ ชื่อของเคนก็ผุดขึ้นมาในความคิดของอรัญญา "เขา... รู้เรื่องนี้... หรือเปล่าคะ" มารดาของอรัญญาส่ายหน้าช้าๆ "แม่... ไม่แน่ใจ... ว่า... เคน... จะ... ทราบ... รายละเอียด... ทั้งหมด... หรือไม่... แต่... เขา... น่าจะ... พอ... รับรู้... ได้... ว่า... มี... บางอย่าง... ที่... ไม่... ปกติ... ใน... ความสัมพันธ์... ของ... เรา..." "อรัญญา... แค่... รู้สึก... สับสน... ไปหมด... เลยค่ะ" อรัญญากล่าวเสียงแผ่วเบา "ไม่รู้... ว่า... จะ... ไว้ใจ... ใคร... ได้... อีก... แล้ว..." "แม่อยู่ตรงนี้... นะลูก" มารดาโอบกอดอรัญญาไว้แน่นอีกครั้ง "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... แม่... จะ... อยู่... เคียงข้าง... ลูก... เสมอ..." อรัญญากอดตอบมารดาแน่น พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าการยอมรับความจริงนี้ต้องใช้เวลา และความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นคงจะไม่ได้หายไปในเร็ววัน แต่อย่างน้อย... การได้พูดคุยกับมารดาผู้ให้กำเนิดของเธอในวันนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีที่พึ่ง... แม้ว่าที่พึ่งนั้นจะมาพร้อมกับเรื่องราวที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายก็ตาม