อรัญญากลับมานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เธอปล่อยให้มารดาของเธอเดินกลับออกไปก่อนแล้ว ทิ้งให้เธออยู่กับความคิดและความรู้สึกที่ยังคงตีรวนอยู่ในอก ภาพใบหน้าของมารดาผู้ให้กำเนิดยังคงติดตา แววตาที่สะท้อนความเจ็บปวดและเข้าใจในสถานการณ์ของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกทั้งเห็นใจและสับสนในเวลาเดียวกัน เธอรู้แล้วว่าเธอคือลูกของสรัลยา หญิงสาวผู้เป็นที่รักของบิดาของเธอ แต่ต้องจากไปก่อนวัยอันควร และเธอถูกเลี้ยงดูโดยคุณหญิง ซึ่งก็คือภรรยาของบิดาของเธอเอง ความเสียสละของคุณหญิงที่ยอมรับเธอเป็นลูกทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ใช่สายเลือดของตนเองนั้น ยิ่งทำให้ความรู้สึกผิดในใจของอรัญญาทวีคูณขึ้น "แล้ว... คุณสรัลยา... เธอ... สวยมากไหมคะ" อรัญญากล่าวถามมารดาอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าคำตอบคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่เธอเพียงแค่อยากจะรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับมารดาผู้ให้กำเนิดของเธอให้มากขึ้น มารดาของอรัญญาถอนหายใจเบาๆ "สวย... และ... อ่อนหวาน... มาก... ลูก..." เธอเล่า "คุณท่าน... รักเธอ... มาก... เธอ... เป็น... คนเดียว... ที่... ทำให้... หัวใจ... ของ... คุณท่าน... กลับมา... มี... ชีวิต... อีกครั้ง... หลังจาก... สูญเสีย... พ่อแม่... ไป..." "แล้ว... เขา... เจอกัน... ได้อย่างไรคะ" อรัญญากล่าวต่อ พลางนึกภาพตาม "คุณท่าน... ท่าน... เป็น... นักธุรกิจ... หนุ่ม... ที่... ประสบความสำเร็จ... มาก... ค่ะ..." มารดาเล่าต่อ "ส่วน... สรัลยา... เธอ... ทำงาน... เป็น... ผู้ช่วย... ที่... บริษัท... ของ... คุณท่าน... นั่นแหละ... ค่ะ... ทั้งสอง... คน... ทำงาน... ด้วยกัน... สนิทสนม... กัน... จน... เกิด... เป็น... ความรัก... ที่... ลึกซึ้ง..." "แต่... ความรัก... ของ... ทั้งสอง... คน... ก็... ไม่... อาจ... จะ... สมหวัง... ได้..." มารดากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เพราะ... คุณ... พ่อ... ของ... ลูก... ก็... มี... ความ... สัมพันธ์... กับ... คุณหญิง... อยู่แล้ว... คุณท่าน... รู้... ว่า... เขา... ต้อง... รับผิดชอบ... ต่อ... คุณหญิง..." อรัญญานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในอดีตที่ซับซ้อนเกินจินตนาการ "แล้ว... ทำไม... ทำไมคุณท่าน... ถึง... ไม่... เลิก... กับ... คุณหญิง... แล้ว... แต่งงาน... กับ... สรัลยา... ล่ะคะ" เธอถามอย่างไม่เข้าใจ "มัน... ไม่ใช่... เรื่อง... ง่าย... ขนาดนั้น... ลูก..." มารดาตอบ "ในสมัยนั้น... การหย่าร้าง... เป็นเรื่อง... ที่... น่าอับอาย... มาก... ค่ะ... และ... คุณหญิง... ท่าน... ก็... มาจาก... ตระกูล... ที่... มี... หน้ามีตา... ในสังคม... มาก... การ... ตัดสินใจ... ของ... คุณท่าน... จึง... ถูก... กดดัน... จาก... หลาย... ทาง..." "แต่... สุดท้าย... สรัลยา... ก็... ตั้งท้อง... ลูก... ค่ะ..." มารดาเล่าต่อ "เมื่อ... เกิด... เหตุการณ์... นี้... ขึ้น... คุณท่าน... ก็... ยิ่ง... รู้สึก... ผูกมัด... กับ... สรัลยา... มาก... ขึ้น... แต่... ก็... ยัง... เกรงใจ... คุณหญิง... อยู่... ดี... จน... สุดท้าย... สรัลยา... ก็... ตัดสินใจ... ที่จะ... เก็บ... ลูก... ไว้... เอง... โดย... ไม่... บังคับ... คุณท่าน..." อรัญญารู้สึกเจ็บปวดไปถึงกระดูกสันหลัง "หมายความว่า... สรัลยา... ยอม... ที่จะ... เป็น... แม่... เลี้ยงเดี่ยว... อย่างนั้นเหรอคะ" "ไม่ใช่... ทั้งหมด... ทีเดียว... หรอก... ลูก..." มารดาแก้ "คุณท่าน... ก็... ดูแล... สรัลยา... อย่างดี... ที่สุด... เท่าที่จะ... ทำได้... ใน... สถานการณ์... นั้น... เขา... คอย... ดูแล... จน... สรัลยา... คลอด... ลูก... ซึ่งก็คือ... ลูก... และ... หลังจากนั้น... อย่างที่... แม่... เล่า... ให้... ฟัง... สรัลยา... ก็... ป่วย... และ... เสียชีวิต... ไป... ก่อน... ที่... คุณท่าน... จะ... ได้... ดูแล... ลูก... เต็มที่..." "แล้ว... คุณหญิง... ล่ะคะ... ท่าน... รู้... ตั้งแต่... สรัลยา... ท้อง... หรือเปล่าคะ" อรัญญากล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "คุณหญิง... ทราบ... ค่ะ..." มารดาตอบ "ทราบ... ตั้งแต่... สรัลยา... เริ่ม... มี... อาการ... ท้อง... แล้ว... ค่ะ... เธอ... คง... เสียใจ... และ... เจ็บปวด... มาก... แต่... ก็... เลือก... ที่จะ... เก็บ... เรื่องนี้... ไว้... เพราะ... ไม่อยาก... ให้... ชีวิต... ของ... คุณท่าน... ต้อง... พัง... ไป... มากกว่านี้..." "แล้ว... ทำไม... ท่าน... ถึง... ยอม... รับ... อรัญญา... เป็น... ลูก... ล่ะคะ" อรัญญายังคงถามต่อ "เพราะ... คุณหญิง... ท่าน... รัก... คุณท่าน... มาก... ค่ะ..." มารดาตอบ "และ... ท่าน... ก็... เห็นใจ... สรัลยา... ที่... ต้อง... จากไป... ทั้งๆ... ที่... ยัง... มี... ลูก... เล็กๆ... อยู่... ท่าน... คิดว่า... การ... รับ... ลูก... ของ... สรัลยา... มา... เลี้ยงดู... เป็น... การ... แสดง... ความ... รับผิดชอบ... และ... เป็น... การ... ให้... โอกาส... แก่... ลูก... ได้... มี... ชีวิต... ที่... ดี... และ... ปลอดภัย..." อรัญญารู้สึกว่าเธอควรจะรู้สึกขอบคุณคุณหญิง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกย่ำยีด้วยความรู้สึกที่ประดังเข้ามา มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดที่ค้นพบว่าตนเองเป็น "ลูกนอกกฎหมาย" แต่มันคือความซับซ้อนของความสัมพันธ์ในครอบครัวที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน "แล้ว... ทำไม... ทำไม... ถึงต้อง... ปกปิด... เรื่องนี้... จาก... อรัญญา... มา... ตลอด... ล่ะคะ" อรัญญากล่าวถามอีกครั้ง "มัน... เป็น... การตัดสินใจ... ของ... คุณท่าน... และ... คุณหญิง... ด้วยกัน... ทั้งคู่..." มารดาตอบ "พวกเขา... คิดว่า... การ... ปล่อย... ให้... ลูก... เติบโต... มา... โดย... ที่... ไม่... รู้... เรื่องราว... เหล่านี้... จะ... ดี... กว่า... สำหรับ... จิตใจ... ของ... ลูก... พวกเขา... กลัว... ว่า... ลูก... จะ... รู้สึก... แตกต่าง... จาก... คนอื่น... และ... อาจจะ... ถูก... รังแก... หรือ... ถูก... มอง... ด้วย... สายตา... ที่... แตกต่าง..." "แต่... สุดท้าย... ความจริง... ก็... ถูก... เปิดเผย... อยู่ดี... ค่ะ..." อรัญญาพึมพำ กับตัวเอง "ใช่... ลูก..." มารดาถอนหายใจ "บางที... โชคชะตา... ก็... ชอบ... เล่นตลก... กับ... ชีวิต... ของ... เรา... นะ..." อรัญญานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะหมดแรง "แล้ว... คุณ... เคน... เขา... รู้... เรื่องนี้... ทั้งหมด... หรือเปล่าคะ" เธอถามถึงคนที่มีความสำคัญต่อเธอในปัจจุบัน "เท่าที่แม่... รู้... เคน... เขา... ก็... รับรู้... มา... ตลอด... เหมือนกัน... ค่ะ..." มารดาตอบ "เขา... รู้... ว่า... อรัญญา... ไม่ใช่... ลูก... ของ... คุณหญิง... โดยตรง... แต่... เขา... ก็... ไม่เคย... พูด... อะไร... ออกมา... เพราะ... เขา... รัก... และ... เป็นห่วง... อรัญญา... มา... ตลอด..." "แล้ว... ทำไม... ทำไม... เขา... ถึง... ไม่... เคย... บอก... อรัญญา... เลย... ล่ะคะ" อรัญญาถาม น้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "เคน... เขา... ก็... กลัว... ว่า... ถ้า... บอก... ไป... แล้ว... อรัญญา... จะ... เจ็บปวด... มาก... กว่าเดิม... ค่ะ..." มารดาตอบ "เขา... รอ... จน... กระทั่ง... อรัญญา... พร้อม... ที่จะ... รับฟัง... และ... เมื่อ... เห็น... ว่า... อรัญญา... กำลัง... ค้นหา... ความจริง... เขา... ก็... เลย... ปล่อย... ให้... เป็น... ไป... ตาม... ธรรมชาติ... ของ... มัน..." อรัญญานั่งนิ่ง... สับสน... กับทุกสิ่งที่ได้ยิน... เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่เต็มไปด้วยความจริงอันเจ็บปวด... การค้นพบว่าบิดาของเธอคือใคร... มารดาผู้ให้กำเนิดของเธอคือใคร... และความสัมพันธ์อันซับซ้อนของคนรอบข้าง... มันทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย... และเธอไม่รู้ว่า... จะต้องเดินต่อไป... ในทิศทางใด...