อรัญญามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามา แต่กลับไม่สามารถคลายความอึมครึมในใจของเธอได้เลย เรื่องราวที่เธอเพิ่งได้รับรู้มาจากมารดาผู้ให้กำเนิดนั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว เธอเป็นลูกของสรัลยา และถูกเลี้ยงดูโดยคุณหญิง ผู้เป็นภรรยาของคุณท่าน ซึ่งก็คือบิดาของเธอเอง ความเสียสละของคุณหญิง ความรักของคุณท่านที่มีต่อสรัลยา และความลับที่ถูกเก็บงำมาตลอดหลายปี มันถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ "แล้ว... เรา... จะ... ทำ... อย่างไร... ต่อไป... คะ" อรัญญากล่าวถามมารดาของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง มารดาของอรัญญาเดินเข้ามานั่งข้างๆ ลูกสาว ก่อนจะค่อยๆ โอบไหล่ของอรัญญาไว้ "แม่... ไม่รู้... หรอก... ลูก... ว่า... อนาคต... จะ... เป็น... อย่างไร... แต่... สิ่งที่... แม่... รู้... คือ... เรา... จะ... ต้อง... ผ่าน... เรื่องนี้... ไป... ด้วยกัน..." "แต่... อรัญญา... รู้สึก... สับสน... ไปหมด... เลยค่ะ" อรัญญากล่าว "ไม่รู้... ว่า... จะ... มอง... หน้า... ใคร... ได้... อีก... แล้ว..." "แม่อยู่ตรงนี้... นะลูก" มารดาตอบ "ไม่ว่า... ลูก... จะ... ตัดสินใจ... อย่างไร... แม่... ก็... จะ... สนับสนุน... ลูก... เสมอ..." ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกเปิดออกเบาๆ เคนก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่ดูกังวล เขามองเห็นอรัญญาและมารดาของเธอนั่งอยู่ด้วยกัน และสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ค่อนข้างตึงเครียด "อรัญญา... ผม... ขอโทษ... ที่... เข้ามา... โดย... ไม่... ได้... รับ... อนุญาต..." เคนกล่าว เขาไม่แน่ใจว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี อรัญญานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอมองใบหน้าของเคน ใบหน้าที่เธอเคยไว้ใจมาตลอด แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยคำถามที่เธออยากจะหาคำตอบ "คุณ... รู้... เรื่องนี้... มา... ตลอด... ใช่ไหมคะ" อรัญญากล่าวถามตรงๆ น้ำเสียงของเธอไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เคนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาสะท้อนความรู้สึกผิด "ผม... รู้... ค่ะ... อรัญญา..." เขาตอบเสียงเบา "ผม... รู้... ว่า... คุณ... เป็น... ลูก... ของ... สรัลยา... และ... ถูก... เลี้ยงดู... โดย... คุณหญิง..." อรัญญากลั้นหายใจ เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ "แล้ว... ทำไม... ทำไมคุณ... ถึง... ไม่... เคย... บอก... ฉัน... เลย... คะ" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ผม... กลัว... ค่ะ... อรัญญา..." เคนตอบ "ผม... กลัว... ว่า... ถ้า... ผม... บอก... ไป... แล้ว... คุณ... จะ... เจ็บปวด... มาก... กว่าเดิม... ผม... เห็น... คุณ... มี... ความสุข... ใน... แบบ... ของ... คุณ... ผม... เลย... เลือก... ที่จะ... เก็บ... มัน... ไว้... และ... รอ... จนกว่า... คุณ... จะ... พร้อม... ที่จะ... รู้..." "พร้อม... อย่างนั้นเหรอคะ" อรัญญากล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น "พร้อม... ที่จะ... ถูก... หลอกลวง... อย่างนั้น... หรือคะ" "ผม... ขอโทษ... จริงๆ... ค่ะ... อรัญญา..." เคนกล่าว เขาเดินเข้าไปใกล้ แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่าง "ผม... ไม่เคย... ตั้งใจ... ที่จะ... ทำให้... คุณ... เสียใจ... เลย... ผม... แค่... อยาก... ปกป้อง... คุณ..." "ปกป้อง... หรือ... หลอกลวง... กันแน่... คะ" อรัญญากล่าว สายตาของเธอจ้องมองเคนอย่างคาดคั้น "คุณ... รู้... มา... ตลอด... ว่า... ฉัน... คือ... ใคร... แต่... คุณ... กลับ... ปล่อย... ให้... ฉัน... อยู่... ใน... ความ... สับสน... อย่างนี้... มา... ตลอด... เวลา..." มารดาของอรัญญาเห็นท่าทีของลูกสาวก็รีบเข้ามาจับมือของเธอ "ใจเย็นๆ... นะลูก..." "ไม่ค่ะ... แม่" อรัญญากล่าว "อรัญญา... ต้อง... ได้... คำตอบ... จาก... เขา..." เคนมองอรัญญาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผม... เข้าใจ... ว่า... คุณ... กำลัง... รู้สึก... อย่างไร... อรัญญา... แต่... โปรด... เชื่อ... ผม... เถอะ... ผม... ไม่เคย... คิด... ที่จะ... ทำร้าย... คุณ... เลย..." "แล้ว... ทำไม... คุณ... ถึง... ไม่... บอก... ฉัน... ตั้งแต่... แรก... ล่ะคะ" อรัญญากล่าวถามอีกครั้ง "ถ้า... คุณ... รัก... ฉัน... จริง... คุณ... ก็น่าจะ... บอก... ความจริง... ฉัน... ตั้งแต่... วันนั้น... วันที่... คุณ... รู้... ว่า... ฉัน... กำลัง... ค้นหา... ความจริง..." "เพราะ... ผม... กลัว... ว่า... ถ้า... ผม... บอก... ความจริง... ไป... แล้ว... ความสัมพันธ์... ของ... เรา... จะ... ต้อง... จบลง..." เคนตอบเสียงแผ่วเบา "ผม... ไม่... อยาก... เสีย... คุณ... ไป... จาก... ชีวิต... ของ... ผม... เลย..." อรัญญานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลคำพูดของเคน หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความสับสนและเจ็บปวด เธอรู้ว่าเคนรักเธอ แต่การที่เขาปิดบังความจริงมาตลอด ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง "แล้ว... ตอนนี้... คุณ... คิดว่า... ความสัมพันธ์... ของ... เรา... จะ... เป็น... อย่างไร... ต่อไป... คะ" อรัญญากล่าวถาม เคนมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและกังวล "ผม... ไม่รู้... ค่ะ... อรัญญา..." เคนตอบ "แต่... ผม... อยาก... ให้... คุณ... รู้... ว่า... ผม... รัก... คุณ... เสมอ... ไม่ว่า... คุณ... จะ... เป็น... ใคร... มา... จาก... ไหน... ผม... ก็... รัก... คุณ..." อรัญญาน้ำตาคลอ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเคนหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจในแววตาของเขา "อรัญญา... อยาก... อยู่... คนเดียว... สักพัก... นะคะ" อรัญญากล่าว เธอลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เคนและมารดาของเธอยืนมองตามหลังไปด้วยความกังวล อรัญญากลับเข้ามาในห้องนอนของเธอ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ ความจริงที่เพิ่งค้นพบ ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และคำโกหกที่ถูกปกปิดมาตลอด มันทำให้หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอจะสามารถให้อภัยเคนได้หรือไม่ และเธอจะสามารถใช้ชีวิตอยู่กับความจริงอันเจ็บปวดนี้ต่อไปได้อย่างไร... แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือ... เส้นทางที่รออยู่ข้างหน้า... มันคงจะไม่ง่ายเลย...