อรัญญายังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาเหม่อลอยไปไกล ราวกับมองทะลุผ่านกำแพงออกไปสู่โลกภายนอก ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยจากปากของมารดาผู้ให้กำเนิดนั้นถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน เธอเป็นลูกของสรัลยา ถูกเลี้ยงดูโดยคุณหญิงผู้เป็นภรรยาของคุณท่าน บิดาของเธอเอง เป็นคุณหญิงที่เสียสละทุกสิ่งเพื่อเธอ เพื่อปกป้องเธอจากความจริงอันโหดร้าย เป็นความเสียสละที่ยิ่งใหญ่จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก “อรัญญา…ลูกเป็นอะไรไป?” เสียงของเคนดังขึ้นเบาๆ เป็นการดึงสติของเธอให้กลับมาสู่ปัจจุบัน เขาเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา อรัญญาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ ร่องรอยของน้ำตาที่เพิ่งไหลไปทำให้ใบหน้าของเธอดูอ่อนล้า “ไม่…ฉันไม่เป็นอะไร” เธอตอบเสียงสั่นพร่า พยายามรวบรวมความเข้มแข็งกลับคืนมา เคนก้มลงมองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย “แม่แกบอกฉันแล้ว…ว่าเกิดอะไรขึ้น” เขากล่าวเสียงนุ่ม “ฉันขอโทษนะอรัญญา ที่เรื่องมันซับซ้อนขนาดนี้” อรัญญาเม้มปากแน่น “ซับซ้อนเหรอ เคน…มันไม่ใช่แค่ซับซ้อน มันคือการโกหกครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันมาตลอด” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “ตลอดเวลาที่ผ่านมา…ฉันคิดว่าฉันคือใคร? ฉันคิดว่าครอบครัวของฉันเป็นใคร? ทุกอย่างมันคือเรื่องโกหกทั้งเพ” “ฉันเข้าใจว่ามันยาก…แต่มันไม่ใช่ความผิดของลูกนะ” เคนพยายามปลอบ “คุณหญิงท่าน…ท่านทำทุกอย่างเพื่อลูก เพื่อปกป้องลูก” “ปกป้องเหรอ? หรือว่า…ทำให้ฉันอยู่กับความสับสนตลอดมา?” อรัญญาถามย้อนกลับ เสียงของเธอเริ่มดังขึ้น “การไม่บอกความจริง…มันคือการปกป้องจริงๆ เหรอ? หรือว่ามันคือการเอาเปรียบ? การให้ฉันอยู่ภายใต้เงาของการหลอกลวงมาตลอด?” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเคน แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แล้วสรัลยา…แม่ของฉัน…เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่? ทำไมเขาถึงต้อง…ปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้?” เคนถอนหายใจยาว “เรื่องของสรัลยา…มันก็ซับซ้อนไม่แพ้กัน” เขาเล่าต่อ “หลังจากที่เขา…เขาตั้งใจจะไปจากชีวิตของพวกเราหลังจากที่เรื่องมันแดงขึ้นมา แต่คุณหญิงท่าน…ท่านไม่ยอม ท่านบอกว่าถ้าสรัลยาจะไป เขาก็ต้องรับผิดชอบทุกอย่าง” “รับผิดชอบ? ในเมื่อคุณหญิงท่านก็พร้อมจะเลี้ยงดูฉันอยู่แล้วนี่นา” อรัญญาตัดพ้อ “แล้วทำไม…ทำไมสรัลยาถึงต้อง…?” “เพราะคุณท่าน…พ่อของลูก…ท่านขอเอาไว้” เคนกล่าวเสียงเรียบ “ท่านขอให้สรัลยา…ให้เวลาสรัลยาพิสูจน์ตัวเอง ให้เวลาสรัลยาได้มีโอกาส…ได้ใกล้ชิดกับลูกในฐานะ…คนรู้จัก” “คนรู้จัก?” อรัญญาเบิกตากว้าง “แล้วที่เขาเข้ามาในชีวิตฉัน…ทำไมเขาถึง…?” “เพราะเขา…รักลูก” เคนตอบเสียงหนักแน่น “เขาอยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตลูกเสมอ ไม่ว่าจะในฐานะไหนก็ตาม เขาพยายามอย่างที่สุดแล้วนะอรัญญา ที่จะอยู่ข้างๆ ลูก โดยไม่ให้ใครรู้” อรัญญากุมขมับ เธอรู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิด ภาพของสรัลยา ใบหน้าอันอบอุ่น รอยยิ้มที่เป็นมิตร คำพูดที่อ่อนโยน ทุกอย่างที่เขาทำให้เธอ มันผุดขึ้นมาในหัว “นี่…นี่มันคืออะไรกันแน่? เขา…เขารักฉัน? ในฐานะ…พ่อ?” “ใช่” เคนพยักหน้า “และนั่นคือเหตุผลที่คุณหญิงท่าน…ท่านให้โอกาสเขาเข้ามาดูแลลูก ในฐานะ…ผู้ปกครอง” “ผู้ปกครอง?” อรัญญาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “แล้วทำไม…ทำไมเขาถึงไม่บอกฉันตรงๆ? ทำไมต้องหลอกลวงกันแบบนี้?” “มันไม่ใช่การหลอกลวงอรัญญา” เคนอธิบาย “มันคือการ…ประนีประนอม เพื่อให้ทุกคนได้ประโยชน์สูงสุด…รวมถึงตัวลูกด้วย” “ประโยชน์สูงสุดของใครกันแน่ เคน?” อรัญญาถามเสียงสูง “ประโยชน์สูงสุดของฉัน…คือการได้รู้ความจริงตั้งแต่แรก! คือการได้เลือก! ไม่ใช่การถูกยัดเยียดความจริงที่บิดเบือนมาตลอดชีวิต!” เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปข้างนอก แสงแดดยามบ่ายดูเหมือนจะยิ่งทำให้ความอึมครึมในใจเธอเข้มข้นขึ้น “คุณหญิงท่าน…ท่านปกป้องฉันจากอะไรกันแน่? จากสรัลยา? หรือว่า…จากความจริง?” เคนเดินเข้าไปกอดเธอจากด้านหลัง วางคางลงบนศีรษะของเธอ “ผมว่า…คุณหญิงท่านคงกลัว…กลัวว่าลูกจะรับไม่ได้” “รับไม่ได้…กับอะไร?” อรัญญาถามเสียงแผ่วเบา “กับความจริงที่ว่า…พ่อแท้ๆ ของฉัน…คือสรัลยา? แล้วแม่ของฉัน…คือสรัลยา? แล้วคนที่ฉันเรียกว่าแม่มาตลอด…คือคนที่…รับฉันมาเลี้ยง?” ความคิดที่ตีรวนในหัวทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว “มัน…มันมากเกินไปแล้ว เคน…มันมากเกินไปจริงๆ” “ผมรู้…ผมรู้ว่ามันหนักหนา” เคนกระชับอ้อมกอด “แต่…ขอให้ลองคิดดูนะ…ถ้าคุณหญิงท่านไม่ทำแบบนี้…เรื่องมันจะเป็นยังไง?” อรัญญาหลับตาลง พยายามนึกภาพตาม “ถ้า…ถ้าคุณหญิงท่านบอกความจริงฉันตั้งแต่แรก…ฉันก็คงจะ…รับรู้ว่าสรัลยาคือพ่อของฉัน…แต่…แต่ทำไมต้องให้เขามาใกล้ชิดฉันในฐานะผู้ปกครอง? ถ้าเขาเป็นพ่อฉันจริงๆ…ทำไมเขาถึงไม่…?” “เพราะตอนนั้น…คุณท่าน…ท่านยังไม่พร้อม” เคนกล่าว “คุณท่าน…ท่านกำลังจะแต่งงานกับคุณหญิงท่าน…และ…สรัลยา…เขาก็ไม่สามารถ…ที่จะเปิดเผยตัวตนออกมาได้” “ไม่พร้อม? ไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบลูกตัวเอง?” อรัญญาพูดอย่างตัดพ้อ “แล้วที่เขาทำกับฉัน…ที่เขาเข้ามาในชีวิตฉัน…เขาหวังอะไรกันแน่?” “เขาหวัง…ให้ลูกมีความสุข” เคนตอบเสียงหนักแน่น “เขาแค่อยากจะ…มีโอกาสได้ดูแลลูก…ได้เห็นลูกเติบโต…ได้อยู่ใกล้ๆ ลูก…โดยที่…ลูกไม่รู้ความจริง…เพื่อ…เพื่อให้ลูก…ไม่ลำบากใจ” “ไม่ลำบากใจ? นี่ฉันไม่ลำบากใจเหรอ?” อรัญญาแค่นหัวเราะ “ตอนนี้ฉันแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว เคน! การต้องมานั่งสงสัยในทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา…การต้องมานั่งมองหน้าคนที่ฉันเคยรัก…แล้วรู้ว่าเขาคือ…พ่อของฉัน…มัน…มันไม่ทำให้ฉันลำบากใจเลยใช่ไหม?” “ผมรู้ว่ามันยาก…แต่มันก็ผ่านมาแล้วนะอรัญญา” เคนพยายามปลอบ “เรื่องมันแดงขึ้นมาแล้ว…อย่างน้อย…ตอนนี้ลูกก็รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว” “รู้ความจริง…แล้วมันดีขึ้นตรงไหน?” อรัญญาถามย้อน “ความจริงนี้มัน…มันทำให้ฉันรู้สึกแย่กว่าเดิม! มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นของเล่น…เป็นสิ่งที่ทุกคนพยายามจะควบคุม…จะจัดการ…โดยที่ฉันไม่มีสิทธิ์ได้รู้…ไม่มีสิทธิ์ได้เลือกอะไรเลย!” “ผมขอโทษนะอรัญญา” เคนกล่าวอย่างรู้สึกผิด “ผมขอโทษที่…ผมเองก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ด้วย…ที่ผมไม่ได้บอกความจริงกับลูก” อรัญญาส่ายหน้า “ไม่ใช่ความผิดของเคน…เคนก็แค่ทำตามที่คุณหญิงท่านสั่ง…ตามที่คุณท่านขอไว้” เธอถอนหายใจยาว “แต่…ฉันไม่เข้าใจ…ทำไม…ทำไมคุณหญิงท่านถึงต้องพยายามปกปิดขนาดนี้? กลัวอะไรกันแน่?” “ผมคิดว่า…คุณหญิงท่านกลัว…กลัวว่าลูกจะ…จะรับไม่ได้…กับการที่สรัลยา…เป็นพ่อของลูก…และ…ก็กลัวว่า…คุณท่าน…พ่อของลูก…จะเสียใจ” เคนกล่าว “ท่านทั้งสองคน…รักลูกมากนะอรัญญา…มากจน…ยอมทำทุกอย่าง…แม้แต่…ยอมให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” อรัญญามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายยังคงสาดส่องเข้ามา แต่กลับไม่สามารถคลายความอึมครึมในใจของเธอได้เลย เรื่องราวที่เธอเพิ่งได้รับรู้มาจากมารดาผู้ให้กำเนิดนั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว เธอเป็นลูกของสรัลยา และถูกเลี้ยงดูโดยคุณหญิง ผู้เป็นภรรยาของคุณท่าน ซึ่งก็คือบิดาของเธอเอง ความเสียสละของคุณหญิงนั้นยิ่งใหญ่จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก “แล้ว…แล้วเรื่องของคุณท่านล่ะ…คุณท่านรู้เรื่องทั้งหมดใช่ไหม?” อรัญญาถามเสียงแผ่ว เคนพยักหน้า “รู้…รู้ทุกอย่าง…ท่านเป็นคนขอให้สรัลยา…ให้โอกาสเขา…ได้เข้ามาดูแลลูก” “แล้วทำไม…ทำไมคุณท่านถึง…ถึงไม่บอกฉัน?” อรัญญารู้สึกเหมือนมีบางอย่างติดขัดอยู่ในลำคอ “เพราะ…คุณท่าน…ท่านให้สรัลยา…เป็นคนตัดสินใจ” เคนตอบ “ท่านเชื่อใจ…ในตัวของสรัลยา…ว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ได้ดีที่สุด” อรัญญาก้มหน้าลง มองฝ่ามือของตัวเอง “แล้วฉัน…ฉันควรจะเชื่อใจเขาไหม? ฉันควรจะ…ให้อภัยเขาไหม? กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น?” เคนดึงเธอเข้ามากอดแน่น “ผมว่า…ลูกต้องให้เวลาตัวเองนะ…แล้วก็…ลองคุยกับเขาสักครั้ง…เปิดใจคุยกัน…อาจจะดีกว่า” อรัญญาซบหน้าลงกับอกของเคน “ฉัน…ฉันไม่รู้สิ เคน…ฉันสับสนไปหมดแล้ว…ทุกอย่างมัน…มันพลิกผันไปหมดเลย…”