อรัญญาก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่วางอยู่บนตัก สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่นี้ก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ มันเป็นน้ำตาแห่งความเสียใจ ความผิดหวัง และความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ภาพใบหน้าของสรัลยาที่ซีดเผือด รอยยิ้มที่แฝงความขมขื่น และคำพูดที่เหมือนคมมีดกรีดลึกเข้ามาในหัวใจ มันยังคงดังวนเวียนไม่หยุด "อรัญญา…" เคนเอ่ยเสียงแผ่วเบา เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น และวางมือที่อบอุ่นลงบนแขนของเธอเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นควรจะปลอบประโลม แต่ในตอนนี้ มันกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดบาปมากขึ้นไปอีก “บอกฉันเถอะ…ว่ามีอะไร” อรัญญาเงยหน้าขึ้นมองเคน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “ฉัน…ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี เคน” เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะจับใจความไม่ได้ “เรื่องมันซับซ้อนเกินไป…ซับซ้อนจนฉันเองก็แทบจะรับไม่ไหว” เคนมองเข้าไปในดวงตาของอรัญญาอย่างลึกซึ้ง เขาเห็นความปวดร้าวที่สะท้อนอยู่ในนั้น เขาเคยเห็นเธอเสียใจ เคยเห็นเธอผิดหวัง แต่ไม่เคยเห็นเธอทรมานได้ขนาดนี้มาก่อน “ไม่ว่ามันจะซับซ้อนแค่ไหน…นายก็ยังมีฉันอยู่ตรงนี้นะอรัญญา” เขาจับมือของเธอไว้แน่น “เล่าให้ฉันฟังนะ…ระบายออกมา” อรัญญาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้น “สรัลยา…เธอ…เธอเล่าเรื่องในอดีตให้ฉันฟัง เคน” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับจะหาคำพูดที่เหมาะสม “เรื่องที่เกี่ยวข้องกับ…กับพ่อของเธอ” เคนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “พ่อของสรัลยา…คุณพงศกรน่ะเหรอ? เขามีปัญหาอะไรกับเธอ?” “ไม่ใช่ปัญหา…แต่มันเป็นความจริงที่เธอเก็บซ่อนไว้มาตลอด” อรัญญาเม้มปากแน่น “คุณพงศกร…เขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของสรัลยา” คำพูดของอรัญญาทำเอาเคนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ขนาดนี้ “อะไรนะ? หมายความว่าไง? สรัลยา…เธอโดนหลอกมาตลอดเหรอ?” “เปล่า…ไม่ใช่แบบนั้น” อรัญญาแก้ไข “พ่อที่เลี้ยงเธอมา…คุณพงศกร…นั่นคือพ่อบุญธรรมของเธอ” น้ำตาไหลรินลงมาอีกครั้ง “พ่อที่แท้จริงของเธอ…คือ…คือคุณย่าของฉันเอง” เคนตาเบิกกว้าง เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “คุณย่าของคุณ? หมายถึง…คุณย่าอรนุช? เป็นไปไม่ได้!” “เป็นไปได้…และมันเป็นเรื่องจริง” อรัญญาพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม “สรัลยา…เธอคือลูกสาวของคุณย่าอรนุช…กับ…กับคุณตาของเธอ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่น มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงพรำอยู่ข้างนอก อรัญญาปล่อยให้ความเงียบนั้นพัดพาความเจ็บปวดออกไปชั่วขณะ เธอกำลังพูดถึงความสัมพันธ์ที่ผิดธรรมชาติ ความรักที่ต้องห้ามที่ส่งผลสืบทอดมาถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน “ฉัน…ฉันไม่เข้าใจ” เคนเอ่ยเสียงติดขัด “คุณย่าอรนุช…ท่านแต่งงานกับคุณตาของฉัน…แล้วท่านจะไปมีลูกกับใครได้อีกล่ะ? แล้วสรัลยา…เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” “คุณย่า…ท่านเคยมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทของคุณตา…ก่อนที่จะแต่งงานกัน” อรัญญาอธิบาย เสียงของเธอเริ่มคลอเคลีย “ความสัมพันธ์นั้น…ทำให้ท่านตั้งครรภ์…และนั่นก็คือสรัลยา” “แล้ว…แล้วคุณพงศกร…เขารู้เรื่องนี้เหรอ?” เคนถามต่อ “รู้…และเขาก็รักสรัลยาเหมือนลูกแท้ๆ” อรัญญาตอบ “เขาตัดสินใจรับสรัลยามาเลี้ยง…และปิดบังความจริงเรื่องพ่อแท้ๆ เอาไว้ เพื่อปกป้องสรัลยา…และเพื่อปกป้องชื่อเสียงของคุณย่า…ของคุณตา…และของครอบครัว” “แล้วทำไม…ทำไมสรัลยาถึงมาเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังตอนนี้ล่ะ?” เคนถามด้วยความสงสัย “แล้วทำไมเธอถึงดูเสียใจขนาดนี้?” อรัญญาหลับตาลงอีกครั้ง นึกถึงใบหน้าซีดเผือดของสรัลยา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เพราะ…เพราะเธอบอกว่า…เธอเป็นสาเหตุที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเรา…ระหว่างฉันกับคุณ…สั่นคลอน” “หมายความว่าไง?” เคนถามอย่างไม่เข้าใจ “เธอรู้…ว่าฉันรักคุณ…ว่าฉันมีความหวังกับคุณ” อรัญญาพูด เสียงของเธอสั่นเครือ “แต่…แต่ในขณะเดียวกัน…เธอก็รู้ความจริงเกี่ยวกับสายเลือดของเรา…ความจริงที่ว่า…คุณ…คือลูกของคุณย่าอรนุช…กับ…กับพ่อแท้ๆ ของเธอ” เคนนิ่งไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาเคยสงสัยในความสัมพันธ์ที่ดูจะใกล้ชิดกันเกินไประหว่างมารดาของเขากับคุณย่าอรนุช แต่ไม่เคยคิดไปถึงขั้นนี้ “หมายความว่า…ฉันกับสรัลยา…เราเป็น…?” “ใช่…” อรัญญาพยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง “เรา…เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน…พี่น้องต่างพ่อ…ต่างแม่…แต่…แต่มีแม่เดียวกัน…คือคุณย่าอรนุช” คำว่า "ลูกพี่ลูกน้องกัน" มันหนักอึ้งอยู่ในหัวของเคน มันคือสายเลือดเดียวกันที่เชื่อมโยงเขากับสรัลยาเข้าไว้ด้วยกัน สายเลือดที่ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีต่อเธอ…พังทลายลง “แล้ว…สรัลยา…เธอรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอ?” เคนถาม เสียงของเขาแหบพร่า “รู้…เธอรู้มาตลอด” อรัญญาตอบ “เธอพยายามปกปิด…พยายามไม่ให้ฉันรู้…แต่…แต่สุดท้าย…เธอก็ทนไม่ไหว” “ทนไม่ไหวเรื่องอะไร?” “ทนไม่ไหวที่เห็นฉัน…เห็นฉันรักคุณ…เห็นฉันมีความหวังกับคุณ…ในขณะที่เธอเองก็…ก็มีความรู้สึกดีๆ ให้คุณเช่นกัน” อรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน “เธอไม่รู้จะทำยังไง…เธอรู้สึกผิด…รู้สึกเหมือนกำลังทำลายครอบครัว…ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง” “แล้ว…ทำไมเธอไม่บอกฉันตรงๆ?” เคนถาม “เธอ…เธอไม่กล้า” อรัญญาตอบ “เธอรู้ว่ามันจะส่งผลกระทบกับชีวิตของเรามากแค่ไหน…เธอจึงเลือกที่จะ…ปิดบัง…จนกระทั่ง…จนกระทั่งความจริงมันถูกเปิดเผยออกมา…ด้วยวิธีอื่น” อรัญญามองเคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “และเธอ…สรัลยา…เธอบอกฉันว่า…เธอไม่อยากให้ฉัน…ไม่อยากให้ฉันต้องมารับผิดชอบ…กับสิ่งที่เธอ…และคุณย่า…ได้ทำลงไป” “แล้ว…เธอจะทำยังไงต่อไป?” เคนถาม “เธอ…เธอจะไป” อรัญญาตอบ “เธอจะไปจากที่นี่…ไปให้ไกลที่สุด…เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่…และเพื่อ…เพื่อปล่อยให้พวกเรา…ได้มีโอกาส…ได้มีโอกาส…เลือกทางเดินของตัวเอง” คำพูดของอรัญญาเหมือนดาบที่กรีดแทงเข้าไปในใจของเคน เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะพลิกผันได้ขนาดนี้ ความสัมพันธ์ที่เขาคิดว่ากำลังจะเริ่มต้น กลับต้องมาพบกับอุปสรรคที่ใหญ่หลวงเกินกว่าจะรับไหว “แล้ว…เธอ…จะทำยังไง?” เคนถามต่อ อรัญญามองเคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ฉัน…ฉันไม่รู้” เธอตอบเสียงแผ่วเบา “ฉันสับสน…ฉันเจ็บปวด…ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้มา…ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเอง…และความรู้สึกของคุณ” “อรัญญา…” เคนดึงเธอเข้ามาสวมกอดแน่น “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ” อรัญญากอดตอบเคนแน่น พิงใบหน้าเข้ากับอกของเขา ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร…ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอและเคนจะยังคงอยู่หรือไม่…แต่ในตอนนี้…สิ่งเดียวที่เธอต้องการ…คืออ้อมกอดที่อบอุ่นของเขา…เพื่อเป็นที่พักพิง…ในช่วงเวลาที่แสนสาหัสนี้.