อรัญญายืนอยู่ตรงประตูบ้านของสรัลยา ดวงตาของเธอทอดมองตามร่างของสรัลยาที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด เธอรู้สึกโล่งใจที่ได้บอกความจริงทั้งหมดออกไป แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดก็ยังคงเกาะกินอยู่ในใจ “เธอโอเคไหม?” เคนถามพลางเดินเข้ามาประคองไหล่ของอรัญญา อรัญญาพยักหน้าเบาๆ “ฉัน… ฉันไม่รู้สิคะ” เธอตอบเสียงแผ่ว “มันรู้สึกเหมือน… เหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่ในขณะเดียวกัน… ฉันก็รู้สึกหนักอึ้งกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป” “อย่างน้อยความจริงก็ถูกเปิดเผยแล้วนะ” เคนพยายามปลอบ “มันคือจุดเริ่มต้นของการเยียวยา” “แต่… พี่นพ… เขาจะจำฉันได้ไหมคะ?” อรัญญาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล “แล้ว… แล้วสรัลยา… เธอจะให้อภัยฉันได้จริงๆ หรือเปล่า?” “เรื่องพี่นพ… เราคงต้องใช้เวลา” เคนตอบ “ส่วนสรัลยา… ฉันว่าเธอเป็นคนเข้มแข็งนะ อรัญญา เธออาจจะต้องการเวลา แต่ฉันเชื่อว่าเธอจะผ่านมันไปได้” อรัญญาสูดหายใจเข้าลึกๆ “บางที… บางทีเราอาจจะต้องทำใจยอมรับความจริงบางอย่างนะ เคน” “หมายถึงอะไร?” เคนถาม “หมายถึง… พี่นพ… เขาอาจจะไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว” อรัญญาตอบ “แล้ว… เราก็อาจจะไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันอย่างที่เคยฝันไว้” เคนเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจสิ่งที่อรัญญากำลังจะสื่อ เขาเองก็มีความรู้สึกที่ซับซ้อนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสามคน “ฉันรู้” เคนตอบเสียงเบา “แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องยอมแพ้” “แต่… มันจะไปต่อยังไงคะ?” อรัญญาถาม “ถ้าพี่นพจำไม่ได้… ถ้าความสัมพันธ์ของเรามันซับซ้อนขนาดนี้… เราจะเดินหน้าต่อไปได้อย่างไร?” “เราจะเดินหน้าต่อไปทีละก้าว” เคนตอบ “เราจะดูแลพี่นพ เราจะพยายามหาทางช่วยเขาให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” “แล้ว… แล้วเราล่ะคะ?” อรัญญาถาม “ความรู้สึกของเรา… มันจะไปอยู่ที่ไหน?” เคนมองเข้าไปในดวงตาของอรัญญาอย่างอ่อนโยน “ความรู้สึกของเธอ… มันก็ยังอยู่ที่เดิมนะอรัญญา” อรัญญาหลุบตาลง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเคน แต่เธอก็ยังคงรู้สึกสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น “ฉัน… ฉันกลัวนะ เคน” อรัญญาเอ่ย “กลัวว่าทุกอย่างมันจะยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิม” “ผมรู้” เคนตอบ “แต่ผมจะอยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ” ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความคิดของตัวเองไหลล่องไปตามกระแสแห่งความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย “กลับกันเถอะค่ะ” อรัญญากล่าว “ฉันเหนื่อยเหลือเกิน” “ครับ” เคนตอบ ทั้งสองเดินกลับไปยังรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน อรัญญาก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างอ่อนแรง เคนสตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับรถออกจากบริเวณบ้านของสรัลยาไป ขณะที่รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป อรัญญาก็หันกลับไปมองบ้านหลังเล็กอีกครั้ง เธอเห็นเงาของสรัลยาที่ยืนอยู่ที่หน้าต่าง เธอมั่นใจว่าสรัลยาเองก็กำลังมองมาเช่นกัน “ขอให้สรัลยา… และพี่นพ… โชคดีนะ” อรัญญาพึมพำกับตัวเอง เคนขับรถต่อไปอย่างเงียบๆ เขารู้ว่าอรัญญาต้องการเวลาในการทำความเข้าใจกับทุกสิ่งทุกอย่าง “เราจะไปหาพี่นพกันเลยไหม?” เคนถาม “ค่ะ” อรัญญาตอบ “ฉันอยากจะไปเจอเขา” เมื่อไปถึงโรงพยาบาล อรัญญาก็เดินตรงไปยังห้องพักของนพ เธอเปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ นพกำลังนั่งอยู่บนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเลื่อนลอย “พี่นพคะ” อรัญญาเรียกเสียงเบา นพหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาดูว่างเปล่า ราวกับไม่คุ้นเคย “อรัญญา… ใช่ไหม?” นพถามด้วยน้ำเสียงที่สับสน อรัญญาเม้มปากแน่น “ค่ะ พี่นพ ฉันเองค่ะ” “เธอ… มาทำไม?” นพถาม “ฉัน… ฉันแค่อยากมาหาค่ะ” อรัญญาตอบ นพพยักหน้าช้าๆ เขากลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่รบกวนจิตใจเขา “ฉัน… ฉันรู้สึกเหมือนเคยรู้จักเธอนะ” นพกล่าว “แต่… ฉันจำไม่ได้” คำพูดนั้นทำให้อรัญญารู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก เธอเดินเข้าไปใกล้เตียงของนพ แล้วทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง “ไม่เป็นไรค่ะพี่นพ” อรัญญาตอบ “ถ้าพี่จำไม่ได้… ไม่เป็นไร” เคนยืนอยู่ห่างๆ เขาเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดบนใบหน้าของอรัญญา และเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร “บางที… บางทีเราอาจจะต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด” อรัญญาพึมพำกับตัวเอง เธอหันไปมองเคน เคนพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย ราวกับจะบอกว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ อรัญญากุมมือของนพเบาๆ แม้ว่าเขาอาจจะจำเธอไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม อนาคตของพวกเขายังคงคลุมเครือ และเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน ทีละก้าว ทีละก้าว… แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยขวากหนามและความเจ็บปวดก็ตาม