อรัญญาถอนหายใจยาว สูดอากาศเย็นยามค่ำคืนเข้าไปจนเต็มปอด แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสะท้อนบนใบหน้าของเธอที่ซีดเซียวจากการอดนอนและความเครียด ดวงตาคู่สวยฉายแววเหนื่อยอ่อนแต่ก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างแฝงอยู่ เธอมองตามรถของสรัลยาที่ขับหายไปในความมืด รู้สึกราวกับว่าก้อนหินหนักอึ้งที่ทับถมอยู่ในใจได้คลายลงไปบ้างแล้ว การได้บอกความจริงทั้งหมดแก่สรัลยา แม้จะเจ็บปวดเพียงใด ก็ยังดีกว่าการปล่อยให้เธอจมอยู่กับความเข้าใจผิดตลอดไป “เธอแน่ใจนะว่าไหว?” เคนถามอีกครั้ง เขายังคงยืนประคองไหล่ของอรัญญา มือใหญ่ของเขาให้ความอบอุ่นและมั่นคงแก่เธอ ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ อรัญญาหันมามองเคน ดวงตาของเธอสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเขา เธอส่งยิ้มบางๆ ให้ “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้สิคะ แต่ฉันคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงสักที” “เขาเข้าใจแล้วใช่ไหม?” เคนถามต่อ เขารู้ดีว่าการเปิดเผยความจริงเรื่องการสูญเสียความทรงจำของนพนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับอรัญญา “ค่ะ เขา… ดูเหมือนจะเข้าใจค่ะ แต่อรัญญาก็ยังเห็นความสับสนและความเจ็บปวดอยู่ในแววตาของเขา” อรัญญาตอบ เสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อย ภาพของสรัลยาที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาปตอนที่เธอพูดความจริงยังคงติดตา “ฉันหวังว่า… เขาจะให้อภัยฉันได้ในสักวัน” “สรัลยาเป็นคนจิตใจดี เขาจะเข้าใจ” เคนปลอบ “สิ่งที่เธอทำคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว การโกหกต่อไปมีแต่จะสร้างความเจ็บปวดมากกว่านี้” “แต่การบอกความจริงก็เจ็บปวดเหมือนกันนะคะ” อรัญญาพึมพำ “เห็นเขาเจ็บปวด ฉันก็เจ็บปวดไปด้วย” “รู้ว่าเจ็บ แต่บางครั้งความเจ็บปวดนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยา” เคนพูดพลางบีบไหล่ของเธอเบาๆ “ตอนนี้เธอเองก็ต้องดูแลตัวเองนะ” อรัญญากล่าวขอบคุณเคนในใจ การมีเขาอยู่เคียงข้างในยามที่ยากลำบากเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้โดดเดี่ยวเกินไป “ขอบคุณนะคะคุณเคน” “ไม่ต้องเกรงใจ ฉันก็อยากให้เรื่องนี้จบลงด้วยดีเหมือนกัน” เคนตอบ “แล้ว… พรุ่งนี้เธอจะทำอย่างไรต่อ?” อรัญญาก้มหน้ามองพื้น “ฉัน… ฉันคงต้องไปหาคุณนพค่ะ” “ไปหาท่านประธาน?” เคนเลิกคิ้วเล็กน้อย “แน่ใจนะว่าพร้อมแล้ว?” “ฉันไม่แน่ใจเลยค่ะ แต่ฉันคิดว่าฉันควรจะไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเอง” อรัญญากล่าว “เขาคือคนที่ต้องรับรู้เรื่องนี้โดยตรง และฉันก็รู้สึกผิดที่ปล่อยให้เขาเข้าใจผิดมานาน” “ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว ฉันก็สนับสนุน” เคนกล่าว “แต่ถ้าต้องการอะไร บอกฉันได้เสมอ” “ค่ะ” อรัญญารับคำ เธอรู้สึกขอบคุณในความหวังดีของเคนเสมอมา ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้าง ให้คำปรึกษา และช่วยเหลือเธอมาตลอด ราวกับเป็นเงาที่คอยปกป้องเธอจากอันตราย “กลับบ้านเถอะ ดึกแล้ว” เคนบอก “พักผ่อนเยอะๆ พรุ่งนี้จะได้มีแรง” อรัญญาพยักหน้า เธอค่อยๆ เดินออกจากบริเวณหน้าบ้านสรัลยาไปพร้อมกับเคน บรรยากาศรอบกายยังคงเต็มไปด้วยความเงียบ แต่เป็นความเงียบที่ต่างออกไปจากก่อนหน้านี้ มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโล่งใจ เสียใจ และหวังเล็กๆ ว่าทุกอย่างจะค่อยๆ ดีขึ้น เมื่อถึงบ้าน อรัญญาก็ตรงไปที่ห้องนอนของเธอทันที เธออาบน้ำอุ่นๆ หวังว่ามันจะช่วยคลายความเหนื่อยล้าและความเครียดที่สะสมมานาน แต่เมื่อล้มตัวลงนอนบนเตียง ภาพใบหน้าของสรัลยาตอนที่เธอเล่าความจริง ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมาอย่างเงียบๆ เธอไม่รู้ว่านี่คือการร้องไห้เพราะความเจ็บปวด หรือการร้องไห้เพราะความโล่งใจ หรืออาจจะทั้งสองอย่างปะปนกันไปหมด เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงคำพูดของเคน “บางครั้งความเจ็บปวดนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยา” หวังว่าคำพูดนี้จะเป็นจริง หวังว่าความจริงที่เธอเพิ่งเปิดเผย จะนำพาไปสู่การเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของทุกคน รวมถึงหัวใจของเธอเองด้วย คืนนั้น อรัญญาหลับไปทั้งน้ำตา เธอฝันถึงเรื่องราวในอดีต ภาพของนพในวัยหนุ่ม ความสดใส และความรักที่เคยมีให้กัน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความโหยหาและเสียใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เช้าวันต่อมา อรัญญาตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่อ่อนเพลีย แต่จิตใจกลับรู้สึกสงบกว่าเมื่อคืน เธอรู้ว่ายังมีภารกิจสำคัญที่ต้องทำ คือการเผชิญหน้ากับนพ และอธิบายทุกอย่างให้เขาเข้าใจ เธอแต่งกายอย่างเรียบร้อย หยิบกระเป๋าถือใบโปรด และเดินออกจากบ้านไปโดยไม่ได้บอกใคร เธอเลือกที่จะไปโรงพยาบาลที่นพพักรักษาตัวอยู่ การไปหาเขาที่นั่นดูจะเหมาะสมกว่าการไปที่บ้านของเขาในสถานการณ์แบบนี้ เมื่อไปถึงโรงพยาบาล พยาบาลแจ้งว่านพอยู่ในห้องพักฟื้นส่วนตัว อรัญญารับบัตรเยี่ยมจากพยาบาล และเดินตรงไปยังห้องนั้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่เข้าใกล้ประตูบานนั้น เธอหยุดยืนอยู่หน้าห้อง จิตใจเต้นระรัว มือที่จับลูกบิดประตูสั่นเทา เธอสูดลมหายใจลึกๆ อีกครั้ง รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป