ภายในห้องพักฟื้นที่เงียบสงบ นพกำลังนั่งอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งถือหนังสือ แต่ดวงตาของเขากลับลอยเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง เสื้อกาวน์สีขาวที่สวมทับชุดผู้ป่วยของเขา ทำให้ดูเหมือนกำลังอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงกับโลกที่เขาเคยรู้จัก อรัญญายืนอยู่ที่ประตู จิตใจเต้นรัวแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ภาพของนพในวัยหนุ่มปรากฏขึ้นมาในความคิดอย่างชัดเจน ความแตกต่างระหว่างภาพในความทรงจำกับร่างที่อยู่ตรงหน้ามันช่างห่างไกลกันเหลือเกิน “คุณนพคะ” อรัญญาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเบาจนเกือบจะไม่ได้ยิน นพสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองตามเสียงเรียก ใบหน้าของเขาปราศจากอารมณ์ใดๆ ดวงตาคู่คมมองอรัญญาอย่างพิจารณา ราวกับกำลังพยายามค้นหาว่าเธอเป็นใคร และมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร “คุณ… มาทำอะไรที่นี่?” เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย เขาจำเธอไม่ได้อย่างที่อรัญญากลัว หัวใจของอรัญญาหล่นวูบ เธอพยายามฝืนยิ้ม “ฉัน… ฉันชื่ออรัญญาค่ะ” นพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อรัญญา… ผมไม่รู้จัก” คำตอบนั้นราวกับมีดกรีดแทงหัวใจของอรัญญา เธอพยายามควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา “คุณนพคะ… ฉันคือคนที่คุณเคยรักมากที่สุด” นพเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองอรัญญาอย่างพิจารณาอีกครั้ง แววตาของเขาเริ่มมีความสงสัย แต่ก็ยังคงมีกำแพงของความไม่เข้าใจกั้นอยู่ “คุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่เข้าใจ” อรัญญาเดินเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียง พยายามรวบรวมสติและความกล้าทั้งหมดที่มี “คุณนพคะ… จำเรื่องราวในอดีตของคุณไม่ได้ใช่ไหมคะ” นพพยักหน้าช้าๆ “ผม… ผมจำอะไรไม่ได้เลย ก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่” “คุณประสบอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อนค่ะ” อรัญญาเริ่มเล่า เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้คุณสูญเสียความทรงจำทั้งหมดไป” นพยังคงนิ่งฟัง เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือเสียใจ เพียงแต่มองอรัญญาด้วยสายตาว่างเปล่า “คุณ… คุณเคยมีครอบครัวนะคะ” อรัญญาพูดต่อ “คุณมีภรรยาที่รักคุณมาก ชื่อสรัลยา” เมื่อได้ยินชื่อ ‘สรัลยา’ แววตาของนพก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย มีประกายบางอย่างฉายขึ้นมา แต่เขาก็ยังคงสับสน “สรัลยา… ผมเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหน?” “เธอคือคนที่รักคุณมากที่สุดค่ะ” อรัญญาเน้นย้ำ “แต่… หลังจากอุบัติเหตุ คุณก็จำเธอไม่ได้เลย” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง นพใช้มือลูบใบหน้าของตัวเอง ราวกับกำลังพยายามรื้อฟื้นความทรงจำที่เลือนราง “ผม… ผมไม่แน่ใจว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” นพกล่าว “ผมจำอะไรไม่ได้จริงๆ” “ฉันรู้ค่ะ” อรัญญากล่าว “และนั่นคือเหตุผลที่ฉันมาที่นี่ ฉันอยากจะบอกความจริงทั้งหมดกับคุณ” อรัญญาเล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่ความสัมพันธ์ของเธอกับนพในอดีต การที่เธอเป็นเพื่อนสนิทของสรัลยา และการที่เธอต้องเก็บงำความรู้สึกที่มีต่อนพไว้ จนกระทั่งอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเขา “คุณนพคะ… ตอนที่คุณประสบอุบัติเหตุ สรัลยาเสียใจมากค่ะ เธอพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะช่วยคุณ” อรัญญากล่าว “แต่คุณ… คุณก็ยังคงจำเธอไม่ได้” “แล้ว… แล้วคุณล่ะ?” นพถาม สายตาของเขามองอรัญญาอย่างลึกซึ้ง “คุณบอกว่าคุณคือคนที่ผมเคยรักมากที่สุด แล้วทำไม… ทำไมผมถึงจำคุณไม่ได้?” คำถามนั้นทำให้อรัญญารู้สึกจุกที่คอ เธอพยายามสูดลมหายใจลึกๆ “เพราะ… เพราะคุณรักสรัลยาค่ะ” อรัญญาตอบเสียงแผ่ว “ตลอดมา… คุณรักแค่สรัลยาคนเดียว” นพเงียบไปอีกครั้ง เขาใช้เวลาสักพักในการประมวลผลข้อมูลที่อรัญญามอบให้ “ผม… ผมไม่รู้จะรู้สึกอย่างไร” นพกล่าวในที่สุด “ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฟังเรื่องราวของคนอื่น” “ฉันเข้าใจค่ะ” อรัญญากล่าว “มันคงเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับ” “แล้ว… สรัลยาตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” นพถามต่อ “เธอ… เธออยู่ที่นี่ค่ะ” อรัญญาตอบ “ฉันบอกเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังแล้วเมื่อวานนี้” “เธอ… โกรธผมหรือเปล่า?” นพถาม สีหน้าของเขาเริ่มแสดงความกังวล “เธอเสียใจค่ะ” อรัญญากล่าว “เธอรักคุณมาก และการที่คุณจำเธอไม่ได้ มันทำให้เธอเจ็บปวด” นพหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ผม… ผมอยากเจอเธอ” อรัญญารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันจะไปตามเธอมานะคะ” เธอรีบลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องไปทันที เธอตรงไปหาเบอร์ของสรัลยาที่ได้บันทึกไว้ โทรศัพท์ของเธอสั่นเล็กน้อยในมือขณะที่รอให้อีกฝ่ายรับสาย “ฮัลโหลค่ะ” เสียงของสรัลยาตอบรับ “สรัลยาคะ ฉันอรัญญาค่ะ” อรัญญากล่าว “คุณนพ… เขาอยากเจอคุณค่ะ” มีเสียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สรัลยาจะตอบกลับมา “จริงเหรอคะ” “ค่ะ” อรัญญาตอบ “เขาจำคุณได้แล้วค่ะ… หรืออย่างน้อยเขาก็อยากจะเจอคุณ” “ฉัน… ฉันจะรีบไปค่ะ” สรัลยารับคำ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย อรัญญาวางสายโทรศัพท์ลง เธอหันกลับไปมองที่ประตูห้องของนพ รู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยก็ได้เป็นสะพานเชื่อมระหว่างเขากับสรัลยา แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดก็ยังคงเกาะกินอยู่ในใจ เธอได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว แต่ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับทุกคน มันก็ยังคงเป็นบาดแผลที่ต้องใช้เวลาในการเยียวยา เธอเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงของนพ นพยังคงนั่งนิ่งๆ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง “คุณนพคะ” อรัญญาเอ่ย “ฉัน… ฉันขอโทษนะคะ” นพหันมามองเธอ “ขอโทษเรื่องอะไร?” “ขอโทษที่… ที่เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนขนาดนี้” อรัญญากล่าว “ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด” นพยิ้มบางๆ “มันไม่ใช่ความผิดของคุณ” “แต่ฉันก็มีส่วนในเรื่องนี้” อรัญญายืนยัน “ฉัน… ฉันเคยรักคุณ” นพพยักหน้ารับ “ผมรู้” คำตอบนั้นทำให้อรัญญารู้สึกประหลาดใจ “คุณ… คุณจำได้?” “บางส่วน” นพตอบ “เหมือนภาพเบลอๆ แต่ผมรู้สึกได้ว่าคุณสำคัญกับผมมาก” น้ำตาของอรัญญาก็ไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ “ขอบคุณนะคะคุณนพ” “ผม… ผมแค่หวังว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม” นพกล่าว “ผมไม่ชอบความรู้สึกสับสนแบบนี้” “ฉันก็หวังเหมือนกันค่ะ” อรัญญากล่าว “และฉันเชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้” อรัญญามองนพอีกครั้ง ภาพของเขาในวัยหนุ่มและความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน มันยังคงอยู่ในใจของเธอเสมอ แม้ว่าความรักของพวกเขาจะต้องจบลง แต่ความผูกพันในฐานะเพื่อนก็ยังคงอยู่