ประตูห้องพักฟื้นของนพถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา สรัลยาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ดวงตาของเธอแดงก่ำแต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง เธอสวมชุดที่ดูสบายตา แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจปกปิด นพเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงประตู เขามองสรัลยาด้วยสายตาที่ยังคงมีความสับสน แต่ก็มีความอ่อนโยนบางอย่างปรากฏขึ้นมา ราวกับว่าลึกๆ แล้ว เขารู้สึกคุ้นเคยกับเธอ อรัญญาที่นั่งอยู่ข้างเตียงของนพ ลุกขึ้นยืนอย่างนุ่มนวล เธอส่งยิ้มให้สรัลยา เป็นการให้กำลังใจ และส่งสัญญาณให้เธอเข้ามา สรัลยาค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้อง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่เข้าใกล้ร่างของนพ “คุณนพคะ” สรัลยาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย นพยิ้มให้เธอ “คุณ… มาแล้ว” “ค่ะ” สรัลยาตอบ “คุณ… สบายดีนะคะ” “ก็… ดีขึ้น” นพกล่าว “ผม… กำลังพยายามทำความเข้าใจทุกอย่าง” สรัลยาเดินเข้ามาใกล้นพมากขึ้น เธอหยุดยืนอยู่ข้างเตียง มองใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา “อรัญญาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันฟังแล้วค่ะ” สรัลยาพูด “ฉัน… ฉันเสียใจนะคะที่คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้” นพพยักหน้า “ผม… ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนแปลกหน้าในชีวิตของตัวเอง” “ไม่เป็นไรนะคะ” สรัลยารับคำ “เราจะค่อยๆ ผ่านมันไปด้วยกัน” นพมองสรัลยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก เขาเอื้อมมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา “ผม… รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากคุณ” นพกล่าว “เหมือน… คุณคือคนที่ผมควรจะอยู่ใกล้ๆ” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสรัลยา น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง “ค่ะ ฉันคือสรัลยา… ภรรยาของคุณ” เมื่อได้ยินคำว่า ‘ภรรยา’ นพก็หลับตาลง เขาเหมือนกำลังพยายามรื้อฟื้นความทรงจำที่เลือนราง “ภรรยา…” นพพึมพำ อรัญญาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การได้เห็นทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน และพยายามที่จะเชื่อมต่อความสัมพันธ์ที่ขาดหายไป มันเป็นภาพที่น่าประทับใจ “คุณนพคะ” อรัญญากล่าวขึ้น “ฉัน… ฉันขอตัวก่อนนะคะ” นพและสรัลยาหันมามองอรัญญาพร้อมกัน “คุณจะไปแล้วหรืออรัญญา?” นพถาม “ค่ะ” อรัญญายิ้ม “ฉันคิดว่า… คุณทั้งสองคนต้องการเวลาส่วนตัว” “ขอบคุณนะอรัญญา” สรัลยาพูด “ที่ช่วยทำให้เรื่องทุกอย่างคลี่คลาย” “ไม่เป็นไรค่ะ” อรัญญากล่าว “ฉันดีใจที่เห็นคุณทั้งสองคนได้กลับมาคุยกัน” อรัญญาเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่เคยแตกสลายได้มีโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอรู้ดีว่าการเยียวยาบาดแผลในอดีตนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และการสูญเสียความทรงจำก็เป็นอุปสรรคที่ใหญ่หลวง แต่เมื่อมองเห็นรอยยิ้มที่เริ่มปรากฏบนใบหน้าของนพ และแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังของสรัลยา เธอก็อดที่จะรู้สึกดีขึ้นมาไม่ได้ เธอเดินออกจากโรงพยาบาล ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ของยามบ่าย รู้สึกราวกับว่าภารกิจที่หนักอึ้งในใจได้สิ้นสุดลงแล้ว เคนรอเธออยู่ที่รถ เขาเห็นสีหน้าของอรัญญาที่ดูผ่อนคลายลงกว่าเมื่อคืน “เป็นอย่างไรบ้าง?” เคนถาม “พวกเขา… กำลังเริ่มต้นใหม่ค่ะ” อรัญญากล่าว “ฉันคิดว่า… ฉันทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว” “แน่นอน” เคนตอบ “เธอเข้มแข็งมาก” อรัญญายิ้มให้เคน “ขอบคุณนะคะ” “แล้วเธอ… ล่ะ?” เคนถามต่อ “เธอจะทำอย่างไรต่อไป?” อรัญญามองไปข้างหน้า ระยะทางที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เธอยอมรับ “แต่ฉันคิดว่า… ฉันจะใช้ชีวิตของฉันให้ดีที่สุด” “ถ้าต้องการอะไร บอกฉันได้เสมอ” เคนกล่าว “ค่ะ” อรัญญาตอบ อรัญญารู้ดีว่าเรื่องราวของเธอและนพได้จบลงแล้ว แต่บาดแผลในใจของเธอยังคงอยู่ มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่แหลมคมเหมือนเดิม แต่มันเป็นความรู้สึกโหยหาและความเสียดายต่อสิ่งที่เคยมี เธอได้เรียนรู้แล้วว่า ความรักที่ผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันนำมาซึ่งความเจ็บปวดเสมอ และบางครั้ง การยอมปล่อยมือก็คือหนทางที่ดีที่สุด ในขณะที่รถของเคนกำลังขับเคลื่อนออกไป อรัญญาก็หันกลับไปมองโรงพยาบาลอีกครั้ง ภาพของนพและสรัลยาที่กำลังเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด เธอได้มอบความสุขให้กับพวกเขา และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ ชีวิตของอรัญญาหลังจากนี้ คงเต็มไปด้วยการเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำ การค้นหาความหมายใหม่ของชีวิต และการเดินหน้าต่อไปอย่างเข้มแข็ง บางที… นี่อาจจะเป็นรักครั้งสุดท้ายของเธอจริงๆ ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะคนที่ได้เรียนรู้และเติบโตจากความรักในอดีต เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า มันถึงเวลาแล้ว… ที่เธอจะต้องเริ่มต้นชีวิตของเธอเอง.