ประตูห้องพักฟื้นของนพถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา สรัลยาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ดวงตาของเธอแดงก่ำแต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง เธอสวมชุดที่ดูสบายตา แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจปกปิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอโชยเข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศที่เคยเงียบงันเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง นพเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงประตู เขามองสรัลยาด้วยสายตาที่ยังคงมีความสับสน แต่ก็มีความอ่อนโยนบางอย่างปรากฏขึ้นมา ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังหมุนรอบตัวหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง "สรัลยา..." เสียงของนพแหบพร่าเล็กน้อย เขาพยายามจะขยับตัวให้ลุกขึ้น แต่ก็ยังคงอ่อนแรงอยู่มาก สรัลยาเห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้ามาหา ก่อนจะวางมือลงบนแขนของเขาอย่างแผ่วเบา "ไม่ต้องค่ะนพ พักผ่อนเถอะค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณมาแล้ว..." นพเอ่ย เขากลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลริน "ผมคิดว่า... ผมคงจะไม่ได้เห็นคุณอีกแล้ว" สรัลยาส่ายหน้าช้าๆ "อย่าพูดแบบนั้นนะคะ นพ คุณต้องหายดี" เธอบีบแขนเขาเบาๆ "ฉันมาแล้วไงคะ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความเจ็บปวด ความเสียใจ ความรัก และความหวังที่ยังคงหลงเหลืออยู่ปะปนกันไป นพมองใบหน้าของสรัลยาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความกังวล เขาเห็นความเหนื่อยล้าที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ ซึ่งเป็นผลพวงมาจากการต่อสู้ดิ้นรนที่ผ่านมา "ผม... ขอโทษนะสรัลยา" นพเอ่ยเสียงเบา "ผมทำให้คุณต้องเจ็บปวดมากเหลือเกิน" สรัลยาถอนหายใจยาว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง เธอจับมือของนพมากุมไว้ในมือของเธอแน่น "ฉันรู้ค่ะนพ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ" "แต่ผมทำจริงๆ นะ" นพพูดต่อ น้ำตาของเขาเริ่มไหลอาบแก้ม "ผมมันเห็นแก่ตัว ผมมันอ่อนแอ ผมมัน... คนที่ทำลายทุกอย่าง" "ไม่ค่ะนพ" สรัลยาแทรกขึ้นทันควัน "คุณไม่ใช่คนแบบนั้น คุณอาจจะเคยทำผิดพลาดไป แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นคนไม่ดี" "แต่ผม... ผมหลอกคุณ" นพกล่าวต่อ มือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความจริงอันเจ็บปวด "ผมโกหกคุณเรื่อง... เรื่องทั้งหมด" สรัลยามองหน้านพอย่างตั้งใจ เธอรอคอยให้เขาพูดต่อไป "คุณหมายถึงเรื่องอะไรคะนพ" "ผม... ผมไม่ได้รักคุณจริงๆ ในตอนแรก" นพกล่าวเสียงสั่นเครือ "ผม... ผมถูกบังคับ ผมถูกหลอกใช้" สรัลยาอึ้งไป เธอไม่คิดว่านพจะพูดเรื่องนี้ออกมาตรงๆ "ถูกบังคับ... ถูกหลอกใช้... หมายความว่ายังไงคะ" "แม่ของผม" นพเงยหน้ามองเพดาน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "แม่ของผม... แกเป็นคนบงการทุกอย่าง แกบังคับให้ผมแต่งงานกับคุณ เพราะ... เพราะต้องการผลประโยชน์จากบริษัทของคุณ" สรัลยาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตกใจ "ไม่จริง..." "จริงครับสรัลยา" นพพูดเสียงแผ่วเบา "ตอนแรกที่ผมเจอคุณ ผม... ผมแค่เห็นคุณเป็นเครื่องมือ ผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลยจริงๆ" "แล้ว... แล้วความรู้สึกของคุณล่ะคะ" สรัลยาถามเสียงสั่น "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... มันคืออะไร" "มันคือความรู้สึกผิดครับ" นพตอบทันที "ความรู้สึกผิดที่ผมหลอกคุณ ความรู้สึกผิดที่ผมทำร้ายคุณ ความรู้สึกผิดที่ผม... ไม่เคยเห็นค่าของคุณ" เขาหันกลับมามองสรัลยา ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดอย่างชัดเจน "แต่ยิ่งผมอยู่กับคุณนานเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึก... ผูกพัน" "ผูกพัน..." สรัลยาพึมพำ "ใช่ครับ" นพพยักหน้า "ผมผูกพันกับคุณ ผมรักคุณ... รักคุณจริงๆ สรัลยา" เขาพูดประโยคนี้ด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น "ผมรู้ว่ามันสายเกินไป แต่นี่คือความจริงทั้งหมดที่ผมเก็บงำไว้" น้ำตาของสรัลยาไหลอาบแก้ม เธอไม่ได้เสียใจกับคำสารภาพของนพ แต่เธอเสียใจที่เขาต้องแบกรับความทุกข์ทรมานนี้มานานขนาดนี้ "ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลยคะนพ" "ผมกลัว" นพสารภาพ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะเกลียดผม ผมกลัวว่าคุณจะจากผมไป" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" สรัลยาถาม "ตอนนี้คุณก็กลัวเหมือนกันใช่ไหมคะ" นพพยักหน้าช้าๆ "ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะให้อภัยผมไม่ได้" สรัลยาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะบีบมือของนพแน่นขึ้น "นพคะ... ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไร" "ผมเข้าใจครับ" นพกล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมากเหลือเกิน" "มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ" สรัลยาพูดต่อ "แต่... ฉันก็เห็นว่าคุณพยายามมาตลอด" "ผมพยายามที่จะเป็นสามีที่ดี" นพกล่าว "พยายามที่จะทำให้คุณมีความสุข ถึงแม้ว่า... ทุกอย่างจะเริ่มต้นด้วยความไม่ถูกต้อง" "ฉันรู้ค่ะ" สรัลยาเอ่ย "ฉันรู้สึกได้... ฉันสัมผัสได้ถึงความพยายามของคุณ" "และผม... ผมก็รักคุณจริงๆ สรัลยา" นพย้ำอีกครั้ง "รักคุณมากที่สุด" สรัลยามองหน้านพ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา ความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับ และความรักที่เขาเพิ่งจะกล้าเอ่ยออกมา "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะนพ" สรัลยาตอบเสียงแผ่วเบา "แม้ว่า... แม้ว่ามันจะเริ่มต้นมาแบบนี้" คำพูดของสรัลยาเหมือนกับสายน้ำที่ชโลมใจของนพที่แห้งผาก เขาหลับตาลงอย่างช้าๆ พยายามซึมซับคำพูดนั้นไว้ในความทรงจำ "ขอบคุณนะสรัลยา" นพกระซิบ "ขอบคุณที่... ยังคงให้โอกาสผม" "เรา... เรายังมีเวลาอีกเยอะนะคะ" สรัลยาพูด เธอยิ้มบางๆ "เราจะค่อยๆ แก้ไขมันไปด้วยกัน" นพลืมตาขึ้นมามองสรัลยาอีกครั้ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความโล่งใจ