หลังจากค้นพบจดหมายรักที่ซ่อนอยู่ในกล่องไม้ อรัญญาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอได้พังทลายลงมา การรับรู้ว่าบิดาของเธอมีความสัมพันธ์ลับกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ตั้งแต่ช่วงเวลาที่ควรจะมีความสุขกับการสร้างครอบครัวกับมารดาของเธอ เป็นสิ่งที่ยากเกินกว่าจะยอมรับได้ "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ แก้วตา" อรัญญาพูดเสียงสั่นเครือ ขณะที่เธอนั่งมองจดหมายกองอยู่บนตัก "ทำไมคุณพ่อถึงทำแบบนี้" แก้วตากอดไหล่เพื่อนแน่น "ฉันรู้ว่ามันยากนะอรัญญา แต่เราต้องพยายามทำความเข้าใจ" "เข้าใจอะไร" อรัญญาสวนกลับอย่างเจ็บปวด "เข้าใจว่าพ่อของฉันหลอกลวงแม่ของฉันมาตลอดงั้นเหรอ" "เรายังไม่รู้ข้อเท็จจริงทั้งหมดนะ" แก้วตาพยายามเตือนสติ "บางที... อาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่เราไม่รู้ก็ได้" "เหตุผลอะไร" อรัญญาถามเสียงแหลม "เหตุผลที่จะทำให้รักเขาได้ทั้งสองคนเหรอ" "อรัญญา... ใจเย็นๆ ก่อนนะ" แก้วตาพยายามปลอบ "เราควรจะลองหาข้อมูลเพิ่มเติมก่อนที่จะด่วนสรุปอะไร" "ข้อมูลเพิ่มเติมอะไรอีก" อรัญญาถาม "หลักฐานมันชัดเจนขนาดนี้แล้วนะ" "เรายังไม่รู้ว่าใครคือผู้หญิงคนนั้น" แก้วตาชี้ให้เห็น "แล้วเราก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเขียนจดหมายแบบนั้น" "ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาได้นะ" อรัญญาตอบอย่างขมขื่น "เธอคงจะรักคุณพ่อของฉันมากจริงๆ" "แล้ว... ภาพถ่ายที่เธอเจอด้วยล่ะ" แก้วตาถาม "มีอะไรที่เชื่อมโยงกับจดหมายพวกนี้ไหม" "ผู้หญิงในรูป... ฉันแน่ใจว่าเป็นคนเดียวกับคนในจดหมาย" อรัญญาตอบ "และดูจากวันที่ในรูป... มันก็สอดคล้องกัน" "นี่มันเป็นเรื่องซับซ้อนจริงๆ นะ" แก้วตาถอนหายใจ "บางที... เธออาจจะต้องคุยกับป้าพรอีกครั้งนะ" "ฉันไม่คิดว่าป้าพรจะบอกอะไรฉันได้มากกว่านี้แล้ว" อรัญญาตอบ "เธอคงจะถูกสั่งห้ามไม่ให้บอก" "แล้ว... เธอจะทำยังไงต่อไป" แก้วตาถาม "เธอจะบอกเรื่องนี้กับคุณพ่อของเธอไหม" คำถามนี้ทำให้อรัญญาชะงักไป เธอไม่แน่ใจจริงๆ ว่าควรจะทำอย่างไรดี การเผชิญหน้ากับบิดาของเธอด้วยหลักฐานเหล่านี้ อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ที่เหลืออยู่พังทลายลงไปอีก "ฉัน... ฉันยังไม่รู้" อรัญญาตอบ "ฉันต้องการเวลาคิด" "เอาเถอะ" แก้วตาพยักหน้า "แต่ไม่ว่ายังไง... เธอก็มีฉันนะ" หลังจากแก้วตากลับไป อรัญญาก็ยังคงจมอยู่กับความคิด เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปที่บิดาของเธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุขข้างๆ มารดาของเธอในวันแต่งงาน ภาพนี้เคยเป็นภาพที่เธอภาคภูมิใจที่สุด แต่ตอนนี้ มันกลับกลายเป็นภาพที่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด "คุณแม่คะ..." เธอพึมพำ "ทำไมคุณแม่ถึงไม่เคยบอกอะไรหนูเลย" เธอรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง ไม่ใช่แค่จากมารดา แต่จากบิดาด้วยเช่นกัน ความรักที่เธอเคยได้รับจากบิดา ดูเหมือนจะถูกบดบังด้วยความลับและความไม่ซื่อสัตย์ ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด ประตูห้องทำงานของบิดาก็เปิดผัวะเข้ามา "อรัญญา!" เสียงของบิดาดังขึ้นอย่างคาดไม่ถึง อรัญญาตกใจ สะดุ้งเฮือก เธอยกมือขึ้นบังรูปถ่ายในมืออย่างรวดเร็ว "พ่อ... มาทำอะไรที่นี่คะ" เธอถามเสียงสั่น บิดาของเธอเดินเข้ามาในห้อง มองสำรวจไปรอบๆ ด้วยสายตาที่ดูเคร่งเครียด "พ่อเห็นว่าเธอเข้ามาในห้องทำงานพ่อ พ่อเป็นห่วงว่าเธอจะไปยุ่งกับเอกสารสำคัญ" "อรัญญาไม่ได้ยุ่งกับอะไรนะคะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามซ่อนความตื่นตระหนก บิดาของเธอมองมาที่เธอ ด้วยสายตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปในใจ "แล้วนั่น... เธอถืออะไรอยู่ในมือ" อรัญญาตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถซ่อนอะไรจากบิดาของเธอได้อีกต่อไป เธอค่อยๆ ลดมือลง เผยให้เห็นรูปถ่ายที่อยู่ในมือ เมื่อบิดาของเธอเห็นรูปถ่าย ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เธอ... เธอไปเอารูปนี้มาจากไหน" "พ่อคะ..." อรัญญาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "พ่อคะ... ตอบอรัญญามาเถอะค่ะ" บิดาของเธอเงียบไป เขาเดินไปหยิบรูปถ่ายนั้นจากมือของอรัญญา ดวงตาของเขามองรูปนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งความเสียใจ ความผิดหวัง และความรู้สึกผิด "พ่อ..." อรัญญาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ใครคือผู้หญิงคนนั้นคะ" บิดาของเธอถอนหายใจยาว เขาหันกลับมามองหน้าลูกสาว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าว "อรัญญา... พ่อขอโทษ" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" อรัญญาถาม "ขอโทษที่หลอกลวงแม่ของอรัญญามาตลอดเหรอคะ" เมื่อได้ยินคำพูดนั้น บิดาของเธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง "พ่อ... พ่อไม่รู้จะอธิบายยังไง" "อธิบายมาเถอะค่ะ" อรัญญาพูดเสียงเข้มขึ้น "อรัญญาอยากรู้ความจริง" "ผู้หญิงคนนั้น... คือคนที่พ่อเคยรักมาก" บิดาของเธอเริ่มพูด "แต่... มันมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้" "เหตุผลอะไรคะ" อรัญญาถาม "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก... เป็นเรื่องของอดีต" บิดาของเธอพูด "และพ่อก็ไม่เคยต้องการให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวเหล่านี้" "แต่ตอนนี้อรัญญารู้แล้วค่ะ" อรัญญาตอบ "และอรัญญาก็อยากรู้ทุกอย่าง" บิดาของเธอหลับตาลง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ผู้หญิงคนนั้น... ชื่อว่า 'แก้วเก้า' เธอคือรักแรกของพ่อ... แต่... มันมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เราต้องแยกทางกัน... และในตอนนั้น... พ่อก็ต้องแต่งงานกับแม่ของเธอ..." "แล้ว... ทำไมพ่อถึงยังติดต่อกับเธออยู่คะ" อรัญญาถามต่อ "ทำไมถึงมีจดหมายพวกนั้น" "มันเป็นความผิดพลาดของพ่อเอง" บิดาของเธอตอบเสียงเบา "พ่อ... พ่อไม่สามารถตัดใจจากเธอได้จริงๆ" "พ่อคะ..." อรัญญาพูดเสียงสั่น "พ่อคะ... พ่อเคยรักแม่ของอรัญญาจริงๆ ไหมคะ" คำถามนี้ทำเอาบิดาของเธอเงียบไปนาน เขาเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พ่อรักแม่ของเธอ... แต่... ความรู้สึกของคนเรามันก็ซับซ้อนเหลือเกิน..." อรัญญารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังบีบคั้นหัวใจเธอ เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของบิดาได้มากแค่ไหน ความลับที่ถูกเปิดเผยนี้ กำลังทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวของเธอสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน