สมุดบันทึกเล่มนั้นถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า ฝุ่นละอองลอยฟุ้งขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อกระดาษเก่าแก่เสียดสีกัน กลิ่นอายของกาลเวลาและเรื่องราวที่ถูกเก็บงำไว้ลอยปะทะจมูกของอรัญญา ลายมือที่เขียนลงบนหน้ากระดาษนั้นคุ้นเคยยิ่งนัก มันคือลายมือของบิดาของเธอเอง "ไม่จริงน่า..." เธอพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนตื่นเต้น เธอไล่อ่านไปตามตัวอักษรที่เรียงร้อยกันอย่างบรรจง มันไม่ใช่บันทึกประจำวันทั่วไป แต่เป็นเหมือนการระบายความรู้สึก ความคิด และเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของบิดาของเธอ "ถึง... " อรัญญาอ่านประโยคแรก "ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังอย่างไรดี" "ใครคือ 'เธอ' ในที่นี้" อรัญญาพึมพำกับตัวเอง "แม่ของฉันหรือเปล่า" เธออ่านต่อไป หน้าแล้วหน้าเล่า เรื่องราวค่อยๆ คลี่คลายออกราวกับม่านหมอกที่ถูกปัดเป่า บิดาของเธอเขียนถึงความรู้สึกที่มีต่อผู้หญิงในรูปถ่าย ผู้หญิงที่เธอเพิ่งค้นพบจดหมายรักจากเธอ "ฉันรักเธอ..." บิดาของเธอเขียน "รักเธอมากกว่าสิ่งใดในโลก แต่โชคชะตาเล่นตลกกับเรา" อรัญญาอ่านไป น้ำตาก็ไหลอาบแก้มไปอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกราวกับกำลังเข้าไปสำรวจจิตใจที่ซับซ้อนของบิดา ที่ไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็น "ฉันรู้ว่าการตัดสินใจของฉันในครั้งนั้น มันโหดร้ายเกินไป" บิดาของเธอเขียนต่อ "แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น ฉันต้องทำเพื่อครอบครัว เพื่ออนาคตของทุกคน" "ทางเลือกอะไร" อรัญญาถามอย่างร้อนรน "ทางเลือกที่จะทำร้ายผู้หญิงที่รักพ่อขนาดนั้นเหรอ" เธออ่านถึงช่วงเวลาที่บิดาของเธอตัดสินใจที่จะตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนั้น การตัดสินใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเสียสละ บิดาของเธอเขียนถึงความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจ ทุกครั้งที่มองหน้ามารดาของเธอ "ฉันเห็นความรัก ความหวัง และความไว้ใจในแววตาของเธอ" เขาเขียนถึงมารดาของอรัญญา "และฉันก็รู้สึกละอายทุกครั้งที่โกหกเธอ" "พ่อโกหกแม่มาตลอดเลยเหรอคะ" อรัญญาถามเสียงเครือ เธออ่านต่อไป จนกระทั่งพบกับบางสิ่งที่ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก "แต่แล้ว... ชีวิตก็มอบของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้กับฉัน" บิดาของเธอเขียน "ของขวัญที่ทำให้ฉันลืมความเจ็บปวดทั้งหมด" "ของขวัญชิ้นนั้น... คือเธอไง อรัญญา" อรัญญากลั้นหายใจ ภาพใบหน้าของบิดาที่เคยเห็น รอยยิ้มที่เคยได้รับ ความอบอุ่นที่เคยสัมผัส ทุกสิ่งทุกอย่างพลันชัดเจนขึ้นในใจ "วันที่เธอเกิดมา" บิดาของเธอเขียนต่อ "ฉันรู้สึกเหมือนได้รับโอกาสครั้งใหม่ โอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่ โอกาสที่จะชดเชยความผิดพลาดที่ผ่านมา" "ฉันรักเธอมากนะลูก" "แต่... แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ" อรัญญาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พ่อไม่รู้สึกอะไรกับเธออีกแล้วเหรอ" เธออ่านต่อไปอีกหลายหน้า แต่ดูเหมือนว่าหลังจากวันที่อรัญญาลืมตาดูโลก บิดาของเธอจะเริ่มโฟกัสไปที่การสร้างครอบครัวใหม่ การดูแลมารดาและตัวเธอ "ฉันพยายามจะลืมเธอ" บิดาของเธอเขียน "แต่บางครั้ง... ภาพของเธอมันก็ผุดขึ้นมาในความฝัน" "ฉันได้แต่หวังว่าเธอจะเข้าใจการตัดสินใจของฉัน" "เข้าใจเหรอคะ" อรัญญาถามกับตัวเอง "จะให้หนูเข้าใจได้อย่างไร ในเมื่อการตัดสินใจของพ่อ ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องเจ็บปวด และทำให้แม่ของหนู... อาจจะถูกหลอกลวงมาตลอดชีวิต" เธออ่านจนจบสมุดบันทึกเล่มนั้น มันให้ความกระจ่างในหลายๆ เรื่อง แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยิ่งเพิ่มความซับซ้อนให้กับความรู้สึกของเธอ "สรุปแล้ว... พ่อของฉันก็รักผู้หญิงคนนั้นจริงๆ" อรัญญาคิด "แต่สุดท้าย... พ่อก็เลือกครอบครัวของเรา" "แต่ทำไม... ทำไมถึงต้องปิดบังขนาดนี้" "ถ้าพ่อรักแม่... ทำไมพ่อถึงยังติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นอยู่" คำถามเหล่านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ มันเหมือนกับปริศนาที่ยังไม่สมบูรณ์ เธอตัดสินใจเดินไปที่มุมหนึ่งของห้องทำงาน ที่มีตู้เก็บเอกสารเก่าแก่ เธอเปิดมันออก และเริ่มค้นหาอย่างละเอียด "ต้องมีอะไรอีกแน่ๆ" เธอพูดกับตัวเอง เธอพบกล่องไม้เก่าๆ อีกใบหนึ่ง ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร เธอเปิดมันออก และสิ่งที่เธอพบ ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ข้างในกล่องนั้น มีรูปถ่ายของผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงหลายใบ เป็นรูปที่ดูเหมือนจะถูกถ่ายในสถานที่และเวลาที่แตกต่างกัน บางรูปมีข้อความเขียนไว้ด้านหลัง "ถึง...ที่รัก ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน" "วันของเรา... ที่แสนสั้น" "ความทรงจำของเรา... จะอยู่ในใจฉันตลอดไป" อรัญญารู้สึกราวกับถูกกระชากให้กลับไปสู่อดีตอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวด ความรัก และความสูญเสียที่ซ่อนอยู่ในภาพถ่ายเหล่านั้น "ทำไม... ทำไมพ่อถึงยังเก็บรูปพวกนี้ไว้" เธอถามอย่างไม่เข้าใจ "ถ้าพ่อเลือกที่จะลืม... ทำไมพ่อถึงยังเก็บความทรงจำเหล่านี้ไว้" เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู ผู้หญิงในรูปยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับดวงดาว แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความเศร้าซึมแฝงอยู่ "เธอต้องเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมากแน่ๆ" อรัญญากล่าว เธอรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนั้นอย่างจับใจ การรักใครสักคน แต่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ มันเป็นความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ "ฉันควรจะทำยังไงกับสิ่งเหล่านี้ดี" เธอถามตัวเอง เธอรู้สึกสับสน ระหว่างความต้องการที่จะเข้าใจบิดาของเธอ กับความรู้สึกผิดหวังในตัวท่าน "ถ้าแม่รู้เรื่องนี้... แม่จะรู้สึกยังไงนะ" ความคิดนี้ทำให้เธอใจหายวาบ เธอรู้ดีว่ามารดาของเธอเป็นคนที่มีความอดทนสูง เข้มแข็ง และรักบิดาของเธอมากเพียงใด "บางที... แม่ก็อาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้" อรัญญาคิด "แต่แม่เลือกที่จะไม่พูด" ความคิดนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและหนักอึ้ง เธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องคุยกับป้าพรอีกครั้ง ป้าพรเป็นคนที่อยู่รับใช้ครอบครัวมานาน น่าจะมีอะไรที่เธอรู้ และสามารถบอกเธอได้ "ฉันต้องรู้ให้ได้" อรัญญากล่าวเสียงหนักแน่น "ความจริงทั้งหมด" เธอหยิบรูปถ่ายและสมุดบันทึกเหล่านั้น เก็บกลับเข้าไปในกล่องไม้เก่าๆ เธอรู้สึกว่าเธอได้ค้นพบส่วนหนึ่งของความจริงแล้ว แต่ก็ยังคงมีอีกหลายส่วนที่ยังคงเป็นปริศนา