“คุณ…จำผมได้ไหม รินรดา?” ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยถาม เสียงของเขาที่แหบพร่าบ่งบอกถึงอารมณ์ที่รุนแรง รินดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพใบหน้าของ ‘เขา’ ชายหนุ่มที่เคยทำให้เธอสั่นไหว ยืนอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ ไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่ความฝัน “จำได้ค่ะ…คุณ” เธอตอบเสียงแผ่ว พลางเหลือบมองกวินที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจและเริ่มจะไม่พอใจ รินดาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามรวบรวมสติ ‘เอกภพ’ ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน ชายหนุ่มผู้ที่เธอคิดว่าไม่มีวันได้พบเจอกันอีก “ผม…ผมดีใจเหลือเกินที่ได้เจอคุณอีกครั้ง” เอกภพพูดต่อ พลางก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิด แต่แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นมือของกวินที่วางอยู่บนแขนของรินดา “คุณ…มีใครแล้ว?” รินดาผงะเล็กน้อยกับคำถามตรงๆ นั้น เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ด้านหนึ่งคืออดีตอันหวานชื่นที่กลับมาอีกครั้ง อีกด้านหนึ่งคือปัจจุบันที่เธอเลือกแล้ว ‘กวิน’ คือสามีของเธอคือคนที่มอบความมั่นคงให้เธอ “เขาคือคุณกวินค่ะ สามีของฉัน” รินดาตอบเสียงหนักแน่น พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงในใจ แววตาของเอกภพสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนั้น เขาก้มมองแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายของตนเองอย่างไม่รู้ตัว มันคือแหวนวงเดียวกับที่เขาเคยให้เธอไว้ก่อนจะจากไป... หรือว่ามันเป็นแค่ความบังเอิญ? “สามี…ของคุณ?” เอกภพทวนคำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังที่ฉายชัด “ผม…ผมคิดว่าเรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกัน รินรดา” “เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ” รินดาตอบ พยายามไม่สบตาเขา “ฉันต้องกลับแล้ว” “เดี๋ยวก่อน!” เอกภพคว้าแขนเธอไว้แน่น รินดาตกใจ ดิ้นขลุกขลัก “คุณจะไปไหน? ผมยังไม่ได้บอกคุณเลยว่าผม…ผมยังรักคุณอยู่” คำพูดนั้นทำเอารินดาใจหายวาบ กวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็จับแขนเธอแน่นขึ้นอีก สีหน้าเขาเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “คุณเอกภพครับ กรุณาปล่อยภรรยาผม” “แล้วคุณเป็นใคร? คุณบังอาจมาทำอะไรกับผู้หญิงที่ผมรัก?” เอกภพสวนกลับทันควัน ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยความโกรธ “ผมคือกวิน ภรรยาของคุณคือ ‘รินรดา’ ของผม” กวินตอบเสียงเย็น “ไม่มีทาง! เธอไม่เคยบอกผมเลยว่าเธอมีใคร!” เอกภพตะโกนลั่น “รินรดา! บอกเขาว่าคุณไม่ได้รักเขา!” รินดาอึดอัด เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ภาพความทรงจำเก่าๆ กับเอกภพ ความผูกพัน ความรักที่เคยมีมันตีกับความเป็นจริงในปัจจุบัน เธอได้เลือกกวินแล้ว “คุณเอกภพคะ ปล่อยฉันเถอะค่ะ” รินดาพยายามดึงแขนออก “ฉันแต่งงานกับคุณกวินแล้ว ฉันมีความสุขดี” “ความสุขของคุณคือการอยู่กับคนที่ไม่ใช่ผมเนี่ยนะ?” เอกภพถามอย่างเจ็บปวด “แล้วสร้อยข้อมือนั่นล่ะ? ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมคุณถึงทำตก?” “ฉัน…” รินดาอ้ำอึ้ง เธอไม่อาจบอกเขาได้ว่าเธอมาตามหา ‘เขา’ ตามหาความทรงจำที่เธอคิดว่าอาจจะยังหลงเหลืออยู่ “คุณจะไปกับผม” เอกภพพูดอย่างเด็ดขาด พลางออกแรงดึงรินดา “ผมบอกให้คุณปล่อย!” กวินก้าวเข้ามาระหว่างเอกภพกับรินดา “อย่ามายุ่ง!” เอกภพผลักกวินอย่างแรง กวินเซถอยหลังไปเล็กน้อย “คุณกำลังทำอะไร!” รินดาตะโกนเสียงหลง “ผมจะพาคุณกลับไป” เอกภพพูด ก่อนที่รินดาจะทันได้ตอบโต้อะไร เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด! ทุกอย่างเงียบสงัด รินดากรีดร้องเมื่อเห็นเอกภพทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ และสิ่งที่ทำให้เธอขนลุกเกลียวที่สุดคือ… ปืนที่อยู่ในมือของกวิน “กวิน…คุณ…” เธอพูดไม่ออก"