บรรยากาศในห้องรับแขกอึมครึมไปด้วยความตึงเครียดหลังจากที่คุณวิรัชเดินจากไป แพรวาหันมองหน้านทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงดูเหมือนจะรู้เรื่องหนี้สินของคุณพ่อได้มากขนาดนี้ และทำไมเขาถึงพยายามปิดบังเธอเรื่องการติดต่อกับคุณวิรัช "คุณนทีคะ" แพรวาเอ่ยเสียงเบา "คุณบอกว่าจะอธิบาย... แต่คุณกลับ... ยืนนิ่งไป... คุณกำลังปิดบังอะไรแพรวาอยู่หรือเปล่าคะ" นทียกมือขึ้นเสยผมอย่างเหนื่อยอ่อน "ผม... ผมขอโทษครับแพรวา" เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันซับซ้อน... และผมอาจจะ... ทำให้คุณเข้าใจผิด... แต่ผม... ผมจำเป็นต้องเก็บเรื่องนี้ไว้... เป็นความลับ... มาตลอด" "ความลับอะไรคะ" แพรวากล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณกำลังจะบอกว่า... คุณรู้เรื่องที่พ่อของแพรวา... ติดต่อคุณวิรัช... ใช่ไหมคะ" นทีพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ... ผมรู้... ผมได้รับข้อมูลนี้... มาจาก... แหล่งข่าว... ที่เชื่อถือได้... แต่... ผมไม่แน่ใจ... ว่าข้อมูลนั้น... จะถูกต้องทั้งหมด... หรือไม่... ผมเลย... เลือกที่จะ... ไม่บอกคุณ... เพื่อ... ไม่ให้คุณ... กังวล... และ... เพื่อ... รอดูสถานการณ์" "คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... คุณรู้... แล้วคุณก็... เลือกที่จะ... ไม่บอกแพรวา" แพรวากล่าวซ้ำด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อ "ทำไมคะ... ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น... ทั้งๆ ที่คุณบอกว่า... คุณจะปกป้องแพรวา... แล้ว... แล้วคุณจะปกป้องแพรวา... ได้ยังไง... ในเมื่อคุณ... ยังปิดบังแพรวาอยู่แบบนี้" "ผม... ผมก็ผิดเองครับ" นทีกล่าวอย่างรู้สึกผิด "ผมคิดว่า... ถ้าผมจัดการเรื่องหนี้สินของคุณพ่อได้... โดยที่ไม่ต้องให้คุณรับรู้... มันจะเป็นการดีที่สุด... และผมก็ได้... พิสูจน์ตัวเอง... ว่าผม... สามารถ... ดูแลคุณได้จริงๆ" "พิสูจน์ตัวเอง... กับใครคะ" แพรวาถาม "กับแพรวา... หรือกับ... พ่อของแพรวา... ที่คุณวิรัชบอกว่า... ท่านเลือกคุณ... เพราะอะไรกันแน่คะ... คุณนที... คุณมาแต่งงานกับแพรวา... เพราะ... ความรัก... หรือ... เป็นเพราะ... แผนการบางอย่าง... ของพ่อฉัน... หรือ... ของคุณเอง" นทีสบตาแพรวาอย่างตรงไปตรงมา "แพรวา... ผม... ผมรักคุณ" เขาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น "และผม... ก็ไม่ได้... มีแผนการอะไร... ที่จะทำร้ายคุณ... หรือเอาเปรียบคุณ... เลย" "แล้ว... ทำไม... คุณถึง... ไม่บอกแพรวา... เรื่องที่พ่อของแพรวา... ติดต่อคุณวิรัช" แพรวาถามย้ำ "และ... แล้ว... หนี้สินที่พ่อของแพรวา... เป็นอยู่... มันคือหนี้อะไรกันแน่คะ... ทำไม... คุณถึง... ดูแลเรื่องนี้ได้... ง่ายดาย... ขนาดนั้น" นทีถอนหายใจยาว "ผม... ผมขอสารภาพ... ทุกอย่าง... กับคุณ... แพรวา" เขากล่าว "หนี้สินที่คุณพ่อของคุณ... กำลังเผชิญอยู่... มันไม่ใช่หนี้สิน... ปกติ... มันเป็นหนี้... ที่เกี่ยวข้องกับ... การพนัน... และ... การลงทุนที่ผิดพลาด... อย่างหนัก... คุณพ่อของคุณ... ท่าน... สูญเสียเงินไป... เป็นจำนวนมาก... และ... ตกเป็นหนี้... ของกลุ่ม... ที่ไม่ธรรมดา... เลย" แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย "การพนัน... คุณพ่อ... แพรรวา... ไม่เชื่อ... คุณพ่อของแพรวา... ท่านไม่เคย... เล่นการพนัน..." "ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ... แต่... มันคือความจริงครับ" นทีกล่าว "ผม... ได้รับข้อมูลนี้... จาก... พยาน... ที่อยู่ในเหตุการณ์... และ... ผมก็ได้... ตรวจสอบ... เบื้องต้นแล้ว... ข้อมูลส่วนใหญ่... น่าจะเป็นความจริง" "แล้ว... คุณ... รู้เรื่องนี้... มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แล้ว... ทำไม... คุณถึง... รับปาก... ที่จะช่วย... พ่อของแพรวา... ทั้งๆ ที่... คุณไม่เคย... รู้จักท่าน... มาก่อน" "ผม... ผมรู้จักคุณพ่อของคุณ... มากกว่าที่คุณคิดครับ" นทีกล่าว "ผม... เคย... พบปะ... และ... พูดคุญ... กับท่าน... ในอดีต... ก่อนที่คุณจะ... แต่งงานกับผม... ท่าน... มาขอความช่วยเหลือ... จากผม... ในการ... แก้ไขปัญหาหนี้สิน... ของท่าน... และ... ท่าน... ก็... เสนอ... การแต่งงานของคุณ... ให้กับผม... เป็น... การแลกเปลี่ยน" แพรวาอ้าปากค้าง เธอแทบจะยืนไม่ไหว "คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... พ่อของแพรวา... ท่าน... ขายแพรวา... ให้กับคุณ... เพื่อ... แลกกับ... หนี้สิน... ของท่าน... เหรอคะ" "ผม... ผมไม่อยากใช้คำนั้นครับ" นทีกล่าว "แต่... มันก็... คล้ายๆ... กัน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ตอนแรก... ผม... ก็... ลังเล... ครับ... แต่... พอผม... ได้เจอคุณ... ผม... ก็... ตกหลุมรักคุณ... ทันที... ผม... เลย... ยอมรับ... ข้อเสนอของท่าน... แต่... ผม... ก็... ตั้งใจ... ว่าจะ... ไม่ให้คุณ... รู้สึก... ว่า... คุณ... ถูกบังคับ... หรือ... ถูกหลอกลวง... ผม... อยากให้คุณ... รู้สึก... ว่า... คุณ... มาอยู่กับผม... ด้วยความเต็มใจ... และ... ด้วยความรัก... ผม... เลย... เลือกที่จะ... ค่อยๆ... ทำให้คุณ... รักผม... และ... ทำให้คุณ... ไว้ใจผม... ก่อน... ที่จะ... เปิดเผย... ความจริง... ทั้งหมด" "แล้ว... คุณวิรัช... ล่ะคะ" แพรวาถามต่อ "คุณวิรัช... เขารู้เรื่องนี้... ได้ยังไง... แล้ว... ทำไม... เขาถึง... บอกว่า... พ่อของแพรวา... ติดต่อ... เขา... เพื่อ... แลกกับการ... ดูแลแพรวา..." "คุณวิรัช... เขาเป็น... คู่แข่ง... ทางธุรกิจ... ของคุณพ่อ... มานานแล้วครับ" นทีอธิบาย "คุณพ่อ... อาจจะ... เคย... ติดต่อ... เขา... เพื่อ... ขอความช่วยเหลือ... ในอดีต... แต่... สุดท้าย... ท่าน... ก็... เลือก... ที่จะ... มาขอความช่วยเหลือ... จากผม... และ... ใช้ผม... เป็น... เครื่องมือ... ในการ... จัดการ... กับ... ปัญหา... ของท่าน" "แล้ว... ทำไม... คุณถึง... ไม่บอกแพรวา... ตั้งแต่แรก... ว่าคุณ... รู้เรื่องนี้... คุณ... คุณไม่เคย... รักแพรวา... เลยใช่ไหมคะ..." แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ... ความเจ็บปวด... เริ่ม... แล่น... เข้ามา... ใน... หัวใจ... "ไม่ครับ... แพรวา... ผม... รักคุณ... จริงๆ" นทีรีบแก้ต่าง "ผม... แค่... กลัว... ว่า... ถ้าคุณ... รู้ความจริง... คุณ... จะ... เกลียดผม... และ... ทิ้งผม... ไป... ผม... ไม่อยาก... เสียคุณ... ไป... เลย..." น้ำตาของแพรวาเริ่มไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี... ความจริงที่นทีกำลังเปิดเผย... มันช่างโหดร้าย... และ... น่ากลัว... เกินกว่า... ที่เธอ... จะ... รับไหว...