"คุณวิรัช... เขา... เขาเป็นตัวแทน... ของเจ้าหนี้ที่แท้จริงของพ่อครับ" นทีอธิบาย ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น "พ่อของคุณได้ไปกู้ยืมเงินจากกลุ่มที่อันตราย และทวงหนี้แบบไม่ประนีประนอม คุณวิรัชมีหน้าที่ในการติดตามทวงคืน และเขา... เขาก็ใช้วิธีการที่ค่อนข้างโหดเหี้ยม" แพรวาตัวสั่น เธอพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่นทีกำลังบอก "กลุ่มที่อันตราย... หมายความว่ายังไงคะ... แล้ว... แล้วพ่อของแพรวา... เสี่ยงอะไร... ทำไม... ทำไมต้องไปกู้เงิน... จากพวกเขา" "ผมก็ไม่ทราบรายละเอียดทั้งหมดครับ" นทีตอบ "แต่จากที่ผมสืบหาข้อมูลมา พ่อของคุณน่าจะกำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และอาจจะ... ต้องการเงินก้อนใหญ่... เพื่อ... แก้ปัญหาเฉพาะหน้า... บางอย่าง... ซึ่ง... อาจจะ... เป็นเรื่องเกี่ยวกับ... ธุรกิจ... ที่กำลัง... จะ... ล้มละลาย" "ธุรกิจล้มละลาย..." แพรวากล่าวซ้ำเสียงแผ่วเบา ความทรงจำเกี่ยวกับความกังวลของคุณพ่อในช่วงหลังกลับมาหลอกหลอนเธอ "แล้ว... คุณวิรัช... เขา... จะทำอะไร... ถ้า... ถ้าพ่อของแพรวา... ไม่สามารถ... ชำระหนี้ได้..." นทีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "ถ้าพ่อของคุณไม่สามารถชำระหนี้ได้... คุณวิรัช... ก็มีสิทธิ์... ที่จะ... ยึดทรัพย์สิน... หรือ... ดำเนินการ... ตามกฎหมาย... เพื่อ... บังคับ... ชำระหนี้... ซึ่ง... อาจจะ... ส่งผลกระทบ... ต่อ... ครอบครัว... ของคุณ... รวมถึง... ตัวคุณ... เอง... ด้วย..." "ส่งผลกระทบ... ต่อแพรวา..." แพรวาถามอย่างหวาดหวั่น "หมายความว่า... คุณวิรัช... จะมา... เอา... ทรัพย์สิน... ของเรา... ไป... อย่างนั้นเหรอคะ..." "ก็... เป็นไปได้ครับ" นทีกล่าว "แต่... นั่นคือ... เหตุผล... ที่ผม... ต้อง... พยายาม... จัดการ... เรื่องนี้... ให้ได้... ก่อน... ที่... มันจะ... บานปลาย... ไป... มากกว่านี้... ผม... ไม่ต้องการ... ให้คุณ... ต้อง... มา... รับ... ผลกระทบ... จาก... หนี้สิน... ของพ่อ... โดย... ไม่จำเป็น..." แพรวาถอนหายใจยาว "แล้ว... ทำไม... คุณถึง... ไม่บอกแพรวา... ตั้งแต่แรก... ทำไม... ต้อง... ปล่อยให้แพรวา... เข้าใจ... ผิด... ตลอดมา..." "ผม... ผมรู้... ว่ามัน... เป็นการ... ตัดสินใจ... ที่ผิดพลาด... ครับ" นทียอมรับ "ผม... ขอโทษ... จริงๆ... แพรวา... ผม... แค่... ต้องการ... เวลา... ที่จะ... หา... วิธี... แก้ไข... โดย... ไม่ให้... คุณ... ต้อง... รับ... รู้... หรือ... กังวล... มากเกินไป..." "แต่... ตอนนี้... แพรวาก็... กังวล... มากกว่าเดิม... อีกค่ะ" แพรวาตอบเสียงสั่น "แพรวากลัว... กลัวว่า... ทุกอย่าง... จะ... พังทลาย... ลง... กลัวว่า... เรา... จะ... สูญเสีย... ทุกสิ่ง... ทุกอย่าง... ไป..." "ผม... จะไม่ยอม... ให้มัน... เกิดขึ้น... แน่นอนครับ" นทีจับมือของแพรวาไว้แน่น "ผม... ได้... ติดต่อ... กับ... คน... ที่... ไว้ใจได้... บางส่วน... แล้ว... เพื่อ... ช่วย... หา... ทางออก... ให้กับ... หนี้สิน... ของพ่อคุณ... ผม... เชื่อว่า... เรา... จะ... ผ่าน... เรื่องนี้... ไป... ด้วยกัน... ได้..." "คุณ... คุณแน่ใจ... เหรอคะ..." แพรวาถามด้วยแววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ "ผม... แน่ใจ... ครับ" นทีพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผม... จะ... ปกป้อง... คุณ... ให้ถึงที่สุด... แพรวา... ผม... รักคุณ... มากเกินกว่า... ที่จะ... ยอม... ให้... โชคชะตา... หรือ... หนี้สิน... มา... ทำลาย... ความสุข... ของเรา... ได้..." เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตที่หน้าผากของแพรวาอย่างอ่อนโยน "ตอนนี้... สิ่งที่สำคัญ... ที่สุด... คือ... เรา... ต้อง... เข้มแข็ง... และ... สู้... ไป... ด้วยกัน..." แพรวาหลับตาลง รับสัมผัสแห่งความห่วงใยจากนที แม้ว่าความกลัวจะยังคงเกาะกุมหัวใจของเธอ แต่คำพูดและการกระทำของนทีก็ช่วยปลอบประโลมเธอได้อย่างดี เธอรู้ว่าการเดินทางข้างหน้าจะไม่ง่าย แต่การมีเขาอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ยังมีใครสักคน ที่พร้อมจะร่วมต่อสู้ไปกับเธอ "ขอบคุณค่ะ... คุณนที..." เธอเอ่ยเสียงเบา "แพรวา... จะ... เข้มแข็ง... ค่ะ..." เมื่อแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าเริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องนอน แพรวาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ยังคงหนักอึ้งอยู่ในอก การเผชิญหน้ากับความจริงเกี่ยวกับหนี้สินของคุณพ่อ และบทบาทของนทีในเรื่องนี้ ทำให้เธอต้องทบทวนความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง "คุณนทีคะ" แพรวาเรียกเมื่อเห็นนทีกำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง นทียกมือขึ้นเสยผมก่อนจะหันกลับมามองเธอ "ตื่นแล้วเหรอครับ... เมื่อคืน... คงจะ... นอนไม่ค่อยหลับ... สินะ" "ค่ะ" แพรวาตอบ "แพรวายัง... สับสน... อยู่เลยค่ะ" "ผมเข้าใจดีครับ" นทีเดินเข้ามาหาและนั่งลงข้างๆ เธอ "เรื่องมัน... ค่อนข้าง... ซับซ้อน... และ... กระทันหัน... เกินไป... สำหรับคุณ... ผม... ขอโทษ... อีกครั้ง... ที่... ทำให้คุณ... ต้อง... เผชิญ... กับ... ความจริง... ที่... เจ็บปวด..." "คุณ... คุณจะ... ทำยังไง... ต่อไปคะ" แพรวาถาม "ผม... ได้... เริ่ม... ดำเนินการ... แล้วครับ" นทีตอบ "ผม... ได้... ติดต่อ... กับ... ทนาย... ที่... เชี่ยวชาญ... ด้าน... การเงิน... และ... การไกล่เกลี่ย... หนี้สิน... แล้ว... เขา... กำลัง... ช่วย... ผม... หา... ช่องทาง... ในการ... เจรจา... กับ... เจ้าหนี้... เพื่อ... หา... ข้อตกลง... ที่... ยอมรับ... ได้... ทั้งสองฝ่าย..." "เจรจา... หมายความว่า... เรา... อาจจะ... ต้อง... จ่าย... เงิน... คืน... พวกเขา... ใช่ไหมคะ" แพรวาถามอย่างกังวล "ก็... เป็นไปได้ครับ" นทีพยักหน้า "แต่... เรา... กำลัง... พยายาม... ที่จะ... หา... วิธี... ที่... จะ... ลด... ภาระ... หนี้สิน... ลง... ให้ได้... มากที่สุด... และ... อาจจะ... ขอ... ผ่อนผัน... การชำระ... หนี้... ในระยะยาว..." "คุณ... คุณ... จะ... หา... เงิน... มา... จากไหน... คะ" แพรวาถาม "ผม... มี... เงิน... เก็บ... อยู่... ส่วนหนึ่ง... ครับ" นทีตอบ "และ... ผม... ก็... อาจจะต้อง... ขาย... ทรัพย์สิน... บางอย่าง... ที่... ไม่จำเป็น... ออกไป... เพื่อ... เอา... มา... ชำระ... หนี้... ส่วนหนึ่ง... ที่... จำเป็น... ต้อง... จ่าย... ใน... ตอนนี้... ผม... ไม่ต้องการ... ให้... คุณ... ต้อง... ลำบาก... หรือ... ต้อง... มา... รับ... ภาระ... นี้... เพียงลำพัง..." แพรวากลืนน้ำลายลงคอ "แต่... คุณนทีคะ... มัน... มันเป็นหนี้... ของพ่อแพรวา... ทำไม... คุณต้อง... มา... รับ... ภาระ... นี้... ด้วย... ตัวเอง... คะ..." "เพราะ... คุณ... คือ... ครอบครัว... ของผม... แล้ว..." นทีตอบ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ "และ... ผม... ก็... สัญญา... กับ... ตัวเอง... ว่า... จะ... ปกป้อง... คุณ... และ... ครอบครัว... ของคุณ... จาก... ทุกสิ่ง... ที่... จะ... มา... ทำร้าย..." คำพูดของเขาทำให้หัวใจของแพรวาอบอุ่นขึ้น เธอรู้สึกขอบคุณที่มีเขาอยู่ข้างกายในยามที่ยากลำบากเช่นนี้ "แล้ว... คุณวิรัช... ล่ะคะ" แพรวาถามต่อ "เขา... จะ... ยอม... เจรจา... ง่ายๆ... หรือคะ... จาก... ที่แพรวา... เห็น... เมื่อวาน... เขา... ดู... ไม่... ใจดี... เลย..." "คุณวิรัช... เป็น... ตัวแทน... ที่... ทำงาน... ตาม... คำสั่ง... ครับ" นทีอธิบาย "หน้าที่... ของเขา... คือ... การ... ทวง... หนี้... ให้ได้... มากที่สุด... แต่... ถ้า... มี... ข้อเสนอ... ที่... สมเหตุสมผล... และ... เป็น... ประโยชน์... ต่อ... ทุกฝ่าย... เขาก็... อาจจะ... พิจารณา... ที่จะ... นำ... ไป... เสนอ... ให้กับ... เจ้าหนี้... อีกที... เรา... จะ... พยายาม... อย่างเต็มที่... ครับ..." "แพรวา... รู้สึก... โล่งใจ... ขึ้น... เยอะเลยค่ะ" แพรวากล่าว "ขอบคุณ... นะคะ... คุณนที... ที่... คุณ... พยายาม... ทุกอย่าง... เพื่อ... ช่วย... แพรวา..." "ไม่เป็นไรครับ" นทีจับมือของแพรวาอีกครั้ง "เรา... จะ... ผ่าน... เรื่องนี้... ไป... ด้วยกัน... จำ... ไว้... นะครับ... คุณ... ไม่ได้... อยู่... คนเดียว..." แพรวาพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นระหว่างเธอกับนที การเผชิญหน้ากับปัญหาครั้งนี้ ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขามั่นคงและแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม อย่างที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน