"คุณ... คุณเป็นใครคะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมจู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านของเธอ แถมยังพูดจาข่มขู่ราวกับเป็นเจ้าหนี้ตัวจริง ชายในชุดสูทสีดำยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบห้องทำงานอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินมูลค่าของทุกสิ่งในห้อง ก่อนจะกลับมาจ้องมองแพรวาอีกครั้ง "ผม... คือ... คน... ที่... จะ... มา... รับ... หนี้... ของ... คุณ..." ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา จนแพรวารู้สึกขนลุกซู่ "รับหนี้... อย่างนั้นเหรอคะ" แพรวาถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณ... หมายความว่ายังไง... คุณ... เป็น... ตัวแทน... ของ... เจ้าหนี้... หรือคะ" "ผม... มา... ในนาม... ของ... ผู้... ที่... เขา... ต้องการ... ให้... ผม... มา... ทวง... หนี้... คืน..." ชายคนนั้นตอบ พลางก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว สร้างแรงกดดันให้แพรวายิ่งขึ้น "แต่... แต่คุณวิรัช... คุณธงชัย... พวกเขา... บอก... ว่า... เรื่อง... หนี้สิน... กำลัง... อยู่... ใน... ระหว่าง... การ... เจรจา..." แพรวาพยายามรวบรวมสติ พูดจาอย่างติดขัด ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแพรวาเพียงไม่กี่ก้าว เขาก้มลงมองแพรวาเล็กน้อย แววตาของเขาดูเหมือนจะมีความสำนึกผิดบางอย่างแวบผ่านเข้ามา แต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว "คุณ... อาจจะ... เข้าใจ... ผิด... ไป... หน่อย... นะ... คุณ... แพรวา..." ชายคนนั้นกล่าว "คุณ... ธงชัย... เขา... เจรจา... เพื่อ... ยืด... เวลา... เท่านั้น... ไม่... ใช่... เพื่อ... ยกเลิก... หนี้... สิน... ใดๆ... ทั้งสิ้น..." "ไม่จริง!" แพรวาอุทานเสียงหลง "คุณธงชัย... บอก... ว่า... ลด... หนี้... ให้... แล้ว... และ... ผ่อน... ได้..." "นั่น... เป็น... เพียง... ส่วน... หนึ่ง... ของ... แผน... การ... ที่... ใหญ่... กว่า... นั้น..." ชายคนนั้นพูดต่อ "หนี้... นี้... มี... เจ้า... ของ... ที่... แท้จริง... อยู่... และ... เขา... ต้องการ... ให้... หนี้... ถูก... ชำระ... คืน... เต็ม... จำนวน... โดย... เร็ว... ที่สุด..." "เจ้าของที่แท้จริง... คือใครกันคะ" แพรวาถามอย่างหวาดระแวง "แล้ว... ทำไม... ถึง... ไม่... มา... เอง... ทำไม... ต้อง... ส่ง... คุณ... มา..." "เขา... ไม่... ต้องการ... ให้... มี... การ... เปิดเผย... ตัวตน... ของ... เขา... ใน... ขั้น... ตอน... นี้..." ชายคนนั้นตอบ "และ... เขายัง... บอก... อีกว่า... เขา... รู้... จัก... คุณ... ดี... พอ... ตัว..." คำพูดสุดท้ายทำให้แพรวาสะดุ้งโหยง "รู้จัก... ฉัน... ดี... พอ... ตัว... อย่างนั้นเหรอคะ... หมายความว่ายังไง..." "หมายความว่า... เขา... รู้... ว่า... คุณ... ต้องการ... อะไร... คุณ... กลัว... อะไร... และ... คุณ... พร้อม... ที่จะ... ทำ... อะไร... เพื่อ... ปกป้อง... ครอบครัว... ของ... คุณ..." ชายคนนั้นกล่าว พลางกวาดสายตาไปยังรูปถ่ายของพ่อแม่และน้องชายของแพรวาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ หัวใจของแพรวาบีบรัดด้วยความหวาดกลัว เธอไม่เคยรู้สึกหวาดหวั่นและไร้ทางสู้เช่นนี้มาก่อน การปรากฏตัวของชายคนนี้ และคำพูดของเขา ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะจินตนาการ "คุณ... ต้องการ... อะไร... กันแน่" แพรวาถามเสียงสั่น "เงิน... อย่างนั้นเหรอคะ... ฉัน... จะ... หา... มา... ให้... แต่... ขอ... เวลา... ด้วย..." "เงิน... เป็น... เพียง... ส่วน... หนึ่ง... เท่านั้น... คุณ... แพรวา..." ชายคนนั้นตอบ "สิ่งที่... สำคัญ... กว่า... นั้น... คือ... ความ... ร่วมมือ... ของ... คุณ..." "ความร่วมมือ... กับ... คุณ... อย่างนั้นเหรอคะ... ฉัน... จะ... ร่วมมือ... กับ... คุณ... ได้... ยังไง... ใน... เมื่อ... ฉัน... ไม่... รู้... ด้วยซ้ำ... ว่า... คุณ... คือ... ใคร... และ... ทำ... งาน... ให้... ใคร..." "ผม... บอก... แล้ว... ไง... ว่า... ผม... มา... ในนาม... ของ... ผู้... ที่... เขา... ต้องการ... ให้... ผม... มา... ทวง... หนี้... และ... เขา... ก็... เป็น... คน... ที่... คุณ... คุ้นเคย... เป็น... อย่าง... ดี..." ชายคนนั้นพูด พลางเดินวนรอบโต๊ะทำงานของแพรวา แพรวากลืนน้ำลายเอื๊อก เธอพยายามนึกย้อนไปถึงคนที่เธอรู้จัก คนที่มีอำนาจมากพอจะทำเรื่องแบบนี้ คนที่อาจจะมีความแค้น หรือต้องการอะไรบางอย่างจากครอบครัวของเธอ "คุณ... หมายถึง... ใคร... กันแน่" แพรวาถามอย่างคาดคั้น "คุณ... พูด... ให้... ชัดเจน... ได้... ไหม..." "ความ... อดทน... ของ... ผม... มี... จำกัด... นะ... คุณ... แพรวา..." ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "ถ้า... คุณ... ไม่... พร้อม... ที่จะ... ให้... ความ... ร่วมมือ... ผม... ก็... จำเป็น... ต้อง... ใช้... วิธี... การ... อื่น... ใน... การ... บังคับ... เอา... สิ่ง... ที่... ต้องการ..." "บังคับ... อย่างนั้นเหรอคะ" แพรวารู้สึกชาไปทั้งตัว "คุณ... จะ... ทำ... อะไร... กับ... ฉัน... คุณ... ทำ... ไม่... ได้... นะ... นที... เขา... จะ... ไม่... ยอม..." "คุณ... นที... ของ... คุณ... น่ะ... หรือ... เขา... จะ... ทำ... อะไร... ได้... อย่างนั้น... หรือ..." ชายคนนั้นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "เขา... มา... ช้า... เกินไป... แล้ว... คุณ... แพรวา... โลก... ของ... คุณ... กำลัง... จะ... เปลี่ยน... ไป... ตลอด... กาล..." พูดจบ ชายคนนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้แพรวานั่งตัวสั่นอยู่เพียงลำพัง ความมืดและความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันมาพร้อมกับความหวาดกลัวที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกว่ากำลังถูกจ้องมอง ถูกคุกคาม และมีบางสิ่งบางอย่างที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้นกับเธอและครอบครัว