เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นจากโถงทางเดินปลุกแพรวาให้หลุดจากภวังค์แห่งความหวาดกลัว เธอเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องทำงานที่ยังเปิดอ้าอยู่ด้วยความหวังระคนความตื่นตระหนก "นที!" เธอร้องเรียกชื่อสามีเสียงดังลั่น "นทีคะ... ช่วยด้วย..." นทีรีบวิ่งเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเป็นกังวล เมื่อเห็นสภาพของแพรวาที่นั่งตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือด "แพรวา! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?" นทีถามอย่างร้อนรน พลางทรุดตัวลงข้างๆ แพรวา และประคองเธอไว้ "มี... มีคน... เขา... เข้ามา... ใน... ห้อง... ของ... ฉัน... ค่ะ" แพรวากล่าวเสียงสั่น "เขา... มา... ทวง... หนี้... แล้ว... ก็... พูด... จา... น่า... กลัว... มาก..." "ใคร? เขาเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?" นทีถามด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น แววตาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "ฉัน... ไม่... รู้... ค่ะ... เขา... ใส่... ชุด... ดำ... ทั้ง... ตัว... แล้ว... ก็... บอก... ว่า... เขา... มา... ในนาม... ของ... คน... ที่... ฉัน... รู้จัก... ดี... แล้ว... ก็... บอก... ว่า... เขา... จะ... มา... รับ... หนี้... แล้ว... ก็... ข่มขู่... ฉัน..." แพรวารายงานด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น นทีฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆ ปลอบประโลมแพรวา "ไม่เป็นไรนะ แพรวา ไม่เป็นไรแล้วนะ ผมอยู่ที่นี่แล้ว เขาจะทำอะไรคุณไม่ได้" "แต่... เขา... บอก... ว่า... เขา... รู้จัก... ฉัน... ดี... เขา... รู้... ว่า... ฉัน... กลัว... อะไร... แล้ว... ก็... เขา... ยัง... บอก... ว่า... คุณ... มา... ช้า... เกินไป... แล้ว..." แพรวากล่าว น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "อะไรนะ?" นทีอุทานด้วยความประหลาดใจ "เขาพูดแบบนี้จริงๆ เหรอ?" "ค่ะ... เขา... ดู... เหมือน... จะ... รู้... เรื่อง... ของ... เรา... ดี... มาก... เลย... ค่ะ... นที..." แพรวากล่าว นทีโอบกอดแพรวาไว้แน่น "ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ผมจะหาตัวคนคนนั้นให้เจอ แล้วจะพาเขามาคุยกันให้รู้เรื่อง" "แล้ว... ถ้า... เขา... เป็น... คน... ที่... เรา... รู้จัก... จริงๆ... ล่ะคะ..." แพรวาถามด้วยความกังวล "ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม" นทีตอบเสียงหนักแน่น "ถ้าเขาคิดจะมาทำอันตรายกับคุณ หรือครอบครัวของเรา ผมไม่มีวันยอมแน่" หลังจากปลอบโยนแพรวาจนเธอสงบลง นทีก็ตัดสินใจว่าต้องทำอะไรสักอย่าง เขาโทรศัพท์หาคุณธงชัยทันที "คุณธงชัยครับ ผมมีเรื่องจะรบกวนปรึกษาอีกแล้วครับ" นทีกล่าว "มีอะไรหรือนที?" คุณธงชัยถามกลับด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง "เมื่อสักครู่นี้ มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งเข้ามาที่บ้านของผมครับ เขาอ้างว่ามาทวงหนี้แทนเจ้าหนี้ตัวจริง แล้วก็พูดจาข่มขู่แพรวาด้วยครับ" นทีเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด คุณธงชัยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "ชายคนนั้น... รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร? มีลักษณะพิเศษอะไรบ้าง?" "เขา... ใส่ชุดดำทั้งตัวครับ สูงใหญ่ พูดจาเสียงเรียบๆ เย็นชา แล้วก็... เขาบอกว่าเขารู้จักแพรวาดีครับ" นทีพยายามนึกรายละเอียด "ผม... พอจะ... ทราบแล้ว... ว่า... น่าจะเป็น... ใคร..." คุณธงชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเคร่งเครียด "นที... ผม... ขอโทษ... ด้วย... ที่... เรื่อง... มัน... อาจจะ... ซับซ้อน... กว่า... ที่... คิด..." "หมายความว่ายังไงครับคุณธงชัย? คุณพอจะรู้แล้วจริงๆ เหรอครับ?" นทีถามอย่างร้อนรน "ผม... ไม่... แน่ใจ... 100%... แต่... จาก... ที่... คุณ... เล่า... มา... มัน... มี... ความ... เป็น... ไป... ได้... สูง... ที่... จะ... เป็น... คน... เดียว... กับ... คน... ที่... ผม... เคย... รู้จัก... มา... ก่อน..." คุณธงชัยตอบ "เขา... เป็น... คน... ที่... มี... อิทธิพล... มาก... และ... ไม่... ชอบ... ที่... จะ... เปิดเผย... ตัวตน... ของ... ตน... เอง... เท่า... ไหร่... นัก..." "แล้ว... เขา... ต้องการ... อะไร... กันแน่ครับ?" นทีถาม "ผม... คิดว่า... เขา... อาจจะ... ต้องการ... ที่จะ... กดดัน... คุณ... หรือ... ครอบครัว... ของ... แพรวา... ให้... ยอม... ทำ... ตาม... ข้อ... ต่อรอง... บางอย่าง... ที่... มาก... กว่า... แค่... การ... ชำระ... หนี้... สิน..." คุณธงชัยกล่าว "และ... เขา... อาจจะ... กำลัง... ทดสอบ... ความ... แข็งแกร่ง... ของ... คุณ... ด้วย..." "ทดสอบ... อย่างนั้นเหรอครับ" นทีทวนคำ "ผม... จะ... ไม่... ยอม... ให้... ใคร... มา... ข่มขู่... ครอบครัว... ของ... ผม... เด็ดขาด..." "ผม... เข้าใจ... ดี... นที..." คุณธงชัยกล่าว "แต่... คุณ... ต้อง... ระมัดระวัง... เป็น... พิเศษ... คน... คนนี้... ไม่... ใช่... คน... ที่... จะ... มอง... ข้าม... ได้... ผม... จะ... พยายาม... สืบ... หา... ข้อมูล... เพิ่มเติม... ให้... นะ... และ... ถ้า... มี... อะไร... คืบหน้า... ผม... จะ... รีบ... แจ้ง... คุณ... ทันที..." "ขอบคุณ... มาก... ครับ... คุณ... ธงชัย..." นทีกล่าวอย่างซาบซึ้ง "ผม... รู้สึก... โล่งใจ... ขึ้น... มา... บ้าง... ที่... อย่างน้อย... ก็... มี... คน... ที่... พอ... จะ... เข้าใจ... สถานการณ์... นี้..." หลังจากวางสายจากคุณธงชัย นทีก็กลับไปหาแพรวาอีกครั้ง เขาเล่าเรื่องที่คุณธงชัยพอจะทราบข้อมูลมาให้แพรวาฟัง แพรวาฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเธอดูมีความหวังมากขึ้น แต่ก็ยังคงมีความกังวลแฝงอยู่ "คุณ... ธงชัย... เขา... ดู... เหมือน... จะ... รู้จัก... คน... คนนั้น... นะคะ..." แพรวากล่าว "แต่... ก็... ยัง... ไม่... ชัดเจน... อยู่ดี..." "ใช่... แต่... อย่างน้อย... เรา... ก็... ไม่... ได้... อยู่... ตัว... คน... เดียว... แล้ว..." นทีตอบ "เรา... จะ... หา... ทาง... แก้... ปัญหา... นี้... ไป... ด้วย... กัน... นะ... แพรวา..." ทั้งสองคนมองหน้ากัน ด้วยความเข้าใจและความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่กำลังถาโถมเข้ามา การปรากฏตัวของชายลึกลับในชุดดำ ได้จุดชนวนความตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง และอาจนำพาไปสู่การเปิดเผยความลับที่ซ่อนเร้นยิ่งกว่าเดิม