เสียงรถตำรวจที่ดังใกล้เข้ามา ทำลายความเงียบสงัดภายในคฤหาสน์หรู เมษาหน้าซีดเผือด เธอรีบเข้าไปประคองร่างของนทีที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังว่าเขาจะยังไม่เป็นอะไร “นที… ได้โปรด… ตื่นขึ้นมานะ…” เมษากล่าวอ้อนวอน น้ำตาของเธอไหลรินลงมาไม่ขาดสาย “อย่าทิ้งฉันไปอีกคนเลยนะ…” ขณะที่เธอกำลังสิ้นหวัง ภาพถ่ายใบหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้น ดึงดูดสายตาของเธอไป มันคือภาพถ่ายใบเดียวกับที่เธอเห็นตอนแรก… ภาพของชายหนุ่มที่คล้ายนที… แต่… ใครกันแน่? เธอค่อยๆ หยิบภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมา มือของเธอสั่นเทา เธอพลิกดูด้านหลังของภาพ และเธอก็เห็นลายมือที่คุ้นเคย… มันคือลายมือของ ‘นที’… และมีข้อความบางอย่างเขียนอยู่ “‘เมษา… ถ้าเธอเห็นข้อความนี้… แสดงว่า… ฉันอาจจะ… ไม่สามารถอยู่กับเธอได้อีกต่อไป… แต่… อย่าเสียใจ… จงเชื่อใน ‘ภาพถ่าย’ ใบนี้… มันคือ… ‘ความจริง’… ที่จะนำพาเธอ… ไปสู่… ‘คนที่ใช่’… ฉันรักเธอเสมอ…’” เมษากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธออ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวังและความกลัวปะปนกัน “คนที่ใช่? ภาพถ่ายใบนี้… มันจะพาฉันไปสู่ ‘คนที่ใช่’?” เธอเงยหน้ามองภาพถ่ายอีกครั้ง ใบหน้าของชายหนุ่มในภาพ… มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน… แววตาของเขา… เต็มไปด้วยความอบอุ่น… รอยยิ้มของเขา… ดูอ่อนโยน… มันเหมือนกับ… เหมือนกับ ‘นที’… แต่… มันก็ไม่ใช่ ‘นที’… “ใครกันแน่… ที่เป็น ‘คนที่ใช่’?” เมษาพึมพำ ทันใดนั้นเอง ประตูคฤหาสน์ก็ถูกเปิดออก ตำรวจหลายนายกรูเข้ามาพร้อมกับอาวุธในมือ “หยุด! วางอาวุธลง!” เสียงตะโกนดังขึ้น เมษาตกใจ เธอรีบซ่อนภาพถ่ายใบนั้นไว้ในเสื้อ “ขอร้องล่ะค่ะ… ช่วยช่วยสามีของฉันด้วย…” ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาตรวจดูอาการของนที “เขา… บาดเจ็บสาหัส… แต่ยังหายใจอยู่… เราต้องรีบนำตัวส่งโรงพยาบาล…” ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังจัดการกับสถานการณ์ เมษาก็พลันนึกถึงคำพูดของคุณวิวัฒน์ “เขา… เขาคือคนที่จะเปิดโปงความจริง… เขาบอกว่าเขามีหลักฐาน…” เธอตัดสินใจที่จะทำตามคำพูดของคุณวิวัฒน์ แม้ว่าตอนนี้เขาจะนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น… เธอต้องหา ‘ความจริง’ ให้เจอ หลังจากที่นทีถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล เมษาก็ถูกเจ้าหน้าที่สอบปากคำ เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดเท่าที่เธอจำได้ แต่เธอก็ยังคงเก็บภาพถ่ายใบนั้นไว้เป็นความลับ ระหว่างการสอบปากคำ เมษาก็พลันนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด… มินตรา… คุณวิวัฒน์… พงศ์… และนที… ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลัง? ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมนี้? เมื่อการสอบปากคำเสร็จสิ้นลง เมษาก็รีบกลับไปที่คฤหาสน์อีกครั้ง เธอต้องการจะค้นหาหลักฐานเพิ่มเติม เธอเดินไปที่ห้องทำงานของคุณวิวัฒน์ และเริ่มค้นหาเอกสารต่างๆ ด้วยความหวังว่าจะเจออะไรบางอย่าง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็ไปสะดุดกับแฟ้มเอกสารที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ มันมีตราประทับของบริษัทหนึ่งที่เธอคุ้นเคย… บริษัทของ ‘คุณทัศนัย’… อดีตหุ้นส่วนของ ‘นที’… เธอหยิบแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู และเมื่อเธออ่านรายละเอียดในนั้น เธอก็แทบจะหยุดหายใจ… ในแฟ้มเอกสาร มีบันทึกการโอนเงินจำนวนมหาศาล… จากบริษัทของคุณทัศนัย… ไปยังบัญชีของ… ‘พงศ์’! และยังมีเอกสารอีกหลายฉบับที่ระบุว่า… ‘นที’… ไม่ได้เป็นเจ้าของบริษัทนี้อีกต่อไป… แต่… เป็น… ‘คุณทัศนัย’… “อะไรกันนี่…” เมษากล่าวด้วยความตกใจ “นี่มัน… หมายความว่ายังไง?” เธอจำได้ว่า… ‘นที’ เคยเล่าให้เธอฟังว่า… เขาได้ก่อตั้งบริษัทนี้ขึ้นมาด้วยกันกับ ‘คุณทัศนัย’… แต่หลังจากที่ ‘นที’ เสียชีวิต… เธอก็ไม่เคยได้รับทราบข่าวสารเกี่ยวกับบริษัทอีกเลย แล้ว… ใครคือ ‘คุณทัศนัย’ คนนี้? เขาเป็นใคร? แล้วทำไมเขาถึงมีอำนาจเหนือบริษัทของ ‘นที’? ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเมษาก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู และเมื่อเห็นชื่อผู้ที่โทรเข้ามา… หัวใจของเธอเต้นรัวอีกครั้ง… “‘คุณวิวัฒน์’?” เมษาอุทาน เธอรีบกดรับสาย… “สวัสดีค่ะ…” “คุณเมษา… ผม… ผมต้องขอโทษ… ที่ต้องหลอกคุณ…” เสียงของคุณวิวัฒน์ดังมาจากปลายสาย… เสียงของเขาดูอ่อนแรงลง… “คุณ… คุณยังไม่ตาย?” เมษาถามด้วยความตกใจ “ผม… ผมแค่… โดนยิง… แต่… ไม่ถึงตาย… ผม… ผมมีเรื่องสำคัญ… ที่ต้องบอกคุณ…” คุณวิวัฒน์พูด “เรื่อง… ‘อุบัติเหตุ’… ของคุณ… มัน… มันไม่ใช่… เรื่องบังเอิญ… และ… ‘นที’… ก็… ไม่ได้… เป็นคน… ที่คุณ… คิด…” “หมายความว่ายังไง? คุณจะบอกว่า ‘นที’… เป็นคนบงการ?” เมษาถาม “ไม่… ไม่ใช่… ‘นที’… แต่… คือ… ‘คนที่… ใกล้ตัวคุณ’… ที่สุด…” คุณวิวัฒน์กล่าว “คนที่ใกล้ตัวฉันที่สุด? ใครกัน? คุณกำลังพูดถึงใคร?” เมษาถามอย่างร้อนรน “คนที่… คุณ… รัก… มากที่สุด…” คุณวิวัฒน์พูดประโยคสุดท้าย ก่อนที่เสียงของเขาจะขาดหายไป… เมษาแทบจะยืนไม่อยู่ เธอไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นอีก… “คนที่รักฉันมากที่สุด… ใครกัน?” เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงทุกคนที่อยู่รอบตัวเธอ… แล้วภาพของ… ‘พงศ์’… ก็ผุดขึ้นมาในความคิด… เป็นไปได้หรือ? พงศ์… คนที่อยู่เคียงข้างเธอ… คนที่เธอไว้ใจ… หรือว่า… เขาคือ ‘คนร้าย’… ที่แท้จริง?