หลังจากได้พูดคุยกับคุณสุรเชษฐ์ แพรวากับนทีก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ความกังวลก็ยังคงค้างอยู่ พวกเขารู้แล้วว่าปัญหาใหญ่หลวงที่กำลังเผชิญอยู่คืออะไร และใครคือศัตรูตัวฉกาจที่แท้จริง "คุณพ่อ... คะ... แล้ว... เรา... จะ... ทำ... ยังไง... ต่อ... ไป... คะ?" แพรวาถามคุณสุรเชษฐ์ "พ่อ... คิดว่า... เรา... ควร... จะ... ไป... พบ... คุณ... วีรยุทธ์... โดย... ตรง..." คุณสุรเชษฐ์กล่าว "เรา... จะ... เผชิญ... หน้า... เขา... แล้ว... ก็... พยายาม... หา... ทาง... เจรจา... ต่อรอง... กัน..." "แต่... คุณพ่อ... คะ... หนู... กลัว... ค่ะ..." แพรวากล่าวเสียงสั่น "ไม่ต้องกลัวนะลูก..." คุณสุรเชษฐ์ดึงแพรวาเข้ามากอด "พ่อ... จะ... อยู่... ตรง... นี้... ตลอด... เวลา..." "ผม... จะ... ไป... ด้วย... ครับ... คุณสุรเชษฐ์..." นทีกล่าวเสริม "ผม... จะ... คอย... ปกป้อง... แพรวา... เอง..." คุณสุรเชษฐ์มองนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "ขอบคุณ... มาก... นะ... นที..." การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ทั้งสามคนก็รู้ดีว่านี่คือทางเดียวที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาที่แท้จริง การหลบหนีคงไม่ได้ช่วยอะไร และยิ่งปล่อยไว้ ปัญหาอาจจะยิ่งบานปลาย วันรุ่งขึ้น แพรวา นที และคุณสุรเชษฐ์ ก็เดินทางไปยังสำนักงานใหญ่ของบริษัทวีรยุทธ์ กรุ๊ป การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด แพรวาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของนทีที่กุมมือเธอไว้แน่น ตลอดทางเธอได้แต่นึกถึงคำพูดของคุณอมร และคำมั่นสัญญาของนที เมื่อไปถึง พวกเขาได้รับการต้อนรับอย่างดีจากเลขานุการส่วนตัวของคุณวีรยุทธ์ ก่อนที่จะถูกนำตัวเข้าไปยังห้องทำงานหรูหราที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของตึก คุณวีรยุทธ์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้เนื้อดี เขาสวมสูทสีเข้ม ดูสง่างาม แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม สายตาของเขาสบเข้ากับแพรวาอย่างตรงไปตรงมา ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ "คุณ... สุรเชษฐ์... คุณ... แพรวา... แล้ว... ก็... คุณ..." คุณวีรยุทธ์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นทั้งสามคนเข้ามาในห้อง "ผม... ไม่... คิด... ว่า... คุณ... จะ... มา... เยี่ยม... ผม... ถึง... ที่นี่... เลย... นะ... ครับ..." "คุณวีรยุทธ์คะ" แพรวากล่าวขึ้นอย่างกล้าหาญ "หนู... มา... เพื่อ... จะ... คุย... กับ... คุณ... เรื่อง... หนี้สิน... แล้ว... ก็... ข้อตกลง... ที่... คุณ... ทำ... ไว้... กับ... พ่อ... ของ... หนู..." คุณวีรยุทธ์ยิ้มมุมปาก "ผม... ก็... คิด... อยู่... แล้ว... ว่า... คุณ... คง... จะ... มา... คุย... กับ... ผม... เรื่อง... นี้... คุณ... สุรเชษฐ์... เขา... คง... จะ... อธิบาย... ให้... คุณ... ฟัง... แล้ว... สินะ..." "ใช่ค่ะ" แพรวาตอบ "และ... หนู... อยาก... จะ... บอก... คุณ... ตรงๆ... ว่า... หนู... ไม่... ยอม... รับ... ข้อเสนอ... ของ... คุณ... ค่ะ..." คำพูดของแพรวาทำเอาคุณวีรยุทธ์ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงควบคุมสีหน้าได้เป็นอย่างดี "คุณ... แพรวา... คุณ... แน่ใจ... หรือ... ครับ... ว่า... คุณ... เข้าใจ... สถานการณ์... ดี... แล้ว...?" "หนู... เข้าใจ... ดี... ค่ะ..." แพรวากล่าว "หนู... รู้... ว่า... คุณ... ต้องการ... ที่ดิน... ผืน... นั้น... แต่... หนู... จะ... ไม่... ยอม... ให้... คุณ... เอา... มัน... ไป... ด้วย... วิธี... การ... แบบ... นี้... ค่ะ..." คุณวีรยุทธ์หัวเราะเบาๆ "คุณ... คิด... ว่า... คุณ... มี... ทางเลือก... อื่น... หรือ... ครับ... คุณ... แพรวา... หนี้สิน... ที่... คุณ... ต้อง... รับ... ผิดชอบ... มัน... มหาศาล... และ... คุณ... ไม่... มี... ทาง... ที่จะ... ชำระ... ได้... ทั้งหมด... หรอก... ครับ..." "ผม... จะ... ช่วย... แพรวา... ชำระ... หนี้สิน... นั้น... เอง... ครับ..." นทีแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น คุณวีรยุทธ์หันมามองนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "คุณ... เป็น... ใคร... ครับ...?" "ผม... คือ... นที... ครับ..." นทีตอบ "ผม... มา... เพื่อ... จะ... ดูแล... แพรวา... และ... ป้องกัน... ไม่... ให้... คุณ... มา... รังแก... เธอ... ได้..." คุณวีรยุทธ์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองนทีอย่างพิจารณา ก่อนที่จะหันไปมองคุณสุรเชษฐ์ "คุณ... สุรเชษฐ์... นี่... มัน... เกิด... อะไร... ขึ้น... กัน... แน่... ครับ...?" "คุณ... วีรยุทธ์... ครับ..." คุณสุรเชษฐ์กล่าวเสียงเครียด "ผม... ต้อง... ขอ... โทษ... ด้วย... นะ... ครับ... ที่... หลอก... คุณ... มา... ตลอด... นที... เขา... คือ... คน... ที่... ผม... รัก... และ... เขา... คือ... คน... ที่... ผม... ต้องการ... ให้... มา... แต่งงาน... กับ... แพรวา... ไม่ใช่... วิระ... อย่าง... ที่... คุณ... เข้าใจ..." สีหน้าของคุณวีรยุทธ์เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขามองแพรวา สลับกับมองนที แล้วก็มองคุณสุรเชษฐ์ ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลที่ไม่คาดคิด "หมายความว่า... คุณ... หลอก... ผม... มา... ตลอด... เลย... หรือ... ครับ... คุณ... สุรเชษฐ์...?" คุณวีรยุทธ์ถามเสียงเย็น "ผม... ไม่มี... ทาง... เลือก... ครับ... คุณ... วีรยุทธ์..." คุณสุรเชษฐ์ตอบ "ผม... ไม่... อยาก... ให้... ลูกสาว... ของ... ผม... ต้อง... มา... แต่งงาน... กับ... คน... ที่... เธอ... ไม่... ได้... รัก... เพียง... เพราะ... หนี้สิน... ที่... เกิด... จาก... ความ... ผิดพลาด... ของ... ผม... เอง..." คุณวีรยุทธ์นั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง เขากำลังคิดหาวิธีรับมือกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แผนการทั้งหมดของเขาดูเหมือนจะพังทลายลงตรงหน้า "เอา... ล่ะ... ครับ..." คุณวีรยุทธ์ถอนหายใจ "ใน... เมื่อ... เป็น... แบบ... นี้... แล้ว... ผม... ก็... คง... จะ... ต้อง... เปลี่ยน... แผน... การ... เจรจา... ของ... เรา... ใหม่... ทั้งหมด..." เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับแพรวา "คุณ... แพรวา... ผม... เข้าใจ... ว่า... คุณ... คง... จะ... ไม่... ยอม... แต่งงาน... กับ... ใคร... ใน... ตระกูล... ของ... ผม... แน่... นอน... ใน... เมื่อ... คุณ... มี... คน... ที่... คุณ... รัก... อยู่... แล้ว..." "แต่... ผม... ยัง... คง... ต้องการ... ที่ดิน... ผืน... นั้น... อยู่... นะ... ครับ..." คุณวีรยุทธ์กล่าว "ถ้า... คุณ... ไม่... ยอม... แต่งงาน... กับ... คน... ใน... ตระกูล... ของ... ผม... คุณ... ก็... ต้อง... หา... วิธี... อื่น... มา... ชำระ... หนี้สิน... ของ... คุณ... แทน..." "คุณ... ต้องการ... เท่าไหร่... คะ?" แพรวาถามอย่างกล้าหาญ คุณวีรยุทธ์ยิ้มบางๆ "คุณ... สุรเชษฐ์... ช่วย... ทำให้... หนี้สิน... ก้อน... นี้... มัน... ใหญ่... โต... เกิน... กว่า... ที่... ใคร... จะ... ชำระ... ได้... ด้วย... ตัว... คน... เดียว... ใน... เวลา... อัน... สั้น... ใช่... ไหม... ครับ...?" คุณสุรเชษฐ์ก้มหน้าลงอย่างอับอาย "ใช่... ครับ... คุณ... วีรยุทธ์..." "ผม... มี... ข้อเสนอ... ที่... จะ... เป็น... ประโยชน์... กับ... ทุกฝ่าย... ครับ..." คุณวีรยุทธ์กล่าว "ผม... จะ... ยอม... ยกเลิก... หนี้สิน... ทั้งหมด... ให้... กับ... คุณ... แพรวา... แลก... กับ... การ... ที่... คุณ... สุรเชษฐ์... ยอม... โอน... สิทธิ์... ใน... การ... ครอบครอง... ที่ดิน... ผืน... นั้น... ให้... กับ... ผม... โดย... สมบูรณ์..." แพรวาและนทีหันมองหน้ากัน พวกเขากำลังจะเสียที่ดินผืนนั้นไปจริงๆ หรือ? แต่ถ้าการยอมเสียที่ดินผืนนี้ไป แลกกับการที่แพรวาไม่ต้องแต่งงานกับคนแปลกหน้า และไม่ต้องแบกรับภาระหนี้สินมหาศาลอีกต่อไป มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็เป็นได้