คุณสุรเชษฐ์ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เมื่ออ่านเอกสารในมือจบ เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "นี่... มัน... เป็น... ไป... ไม่... ได้... คุณ... วีรยุทธ์... คุณ... หลอก... ผม..." คุณวีรยุทธ์หัวเราะอย่างสะใจ "หลอก... อย่าง... นั้น... หรือ... ครับ... คุณ... สุรเชษฐ์... ผม... เพียง... แต่... ยื่น... ข้อ... เสนอ... ที่... คุณ... ไม่... สามารถ... ปฏิเสธ... ได้... เท่านั้น... เอง..." "แต่... ผม... ไม่... ได้... อ่าน... ละเอียด... ดี... พอ..." คุณสุรเชษฐ์แก้ตัวอย่างสิ้นหวัง "ก็... เป็น... ความ... ผิด... ของ... คุณ... เอง... แล้ว... กัน..." คุณวีรยุทธ์ยักไหล่ "เพราะ... ฉะนั้น... ข้อตกลง... นี้... ถือ... ว่า... มี... ผล... สมบูรณ์..." แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอหันไปมองหน้านทีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "นที... คะ..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว นทีรีบเข้ามาประคองเธอไว้ "ผม... อยู่... ตรง... นี้... แพรวา..." เขาหันไปเผชิญหน้ากับคุณวีรยุทธ์อย่างไม่เกรงกลัว "ผม... จะ... ไม่... ยอม... ให้... คุณ... มา... บังคับ... แพรวา... เด็ดขาด..." "คุณ... ช่าง... กล้า... นัก... นะ... ครับ..." คุณวีรยุทธ์กล่าว "คุณ... คิด... ว่า... คุณ... จะ... ทำ... อะไร... ได้... บ้าง... ใน... เมื่อ... พ่อ... ของ... เธอ... ได้... ยินยอม... แล้ว..." "ผม... จะ... หา... ทาง... พิสูจน์... ให้... ได้... ว่า... เอกสาร... ฉบับ... นี้... ไม่... ชอบ... ด้วย... กฎหมาย..." นทีประกาศกร้าว "ฮ่า ฮ่า ฮ่า..." คุณวีรยุทธ์หัวเราะ "คุณ... ช่าง... คิด... เพ้อฝัน... เสีย... จริง... ผม... มี... ทนาย... ความ... ที่... เก่ง... ที่สุด... ใน... ประเทศ... แล้ว... นะ... ครับ..." "ถึง... อย่าง... นั้น... ก็... ตาม..." คุณสุรเชษฐ์กล่าวอย่างเสียใจ "พ่อ... ก็... จะ... สู้... กับ... คุณ... จน... ถึง... ที่สุด..." "สู้... อย่าง... ไร... ครับ... คุณ... สุรเชษฐ์..." คุณวีรยุทธ์ถาม "คุณ... มี... อะไร... อยู่... ใน... มือ... บ้าง... นอกจาก... หนี้สิน... ก้อน... โต..." "ผม... มี... ความ... จริง... อยู่... ใน... มือ... ครับ..." นทีกล่าว "และ... ความ... จริง... มัก... จะ... ชนะ... เสมอ..." "ความ... จริง... อย่าง... นั้น... หรือ... ครับ..." คุณวีรยุทธ์เลิกคิ้ว "คุณ... จะ... เอา... อะไร... มา... พิสูจน์... ความ... จริง... ของ... คุณ... ล่ะ... ครับ..." "ผม... จะ... หา... หลักฐาน... มา... ยืนยัน... ว่า... คุณ... กำลัง... ใช้... เล่ห์... เหลี่ยม... กลั่นแกล้ง... ครอบครัว... ของ... ผม..." นทีตอบ "คุณ... ช่าง... มั่นใจ... เสีย... จริง..." คุณวีรยุทธ์ยิ้มเยาะ "แต่... ถ้า... คุณ... หา... หลักฐาน... ไม่... ได้... ล่ะ... ครับ..." "ถ้า... ผม... หา... หลักฐาน... มา... ยืนยัน... ได้... คุณ... จะ... ยกเลิก... ข้อตกลง... นี้... หรือ... ไม่..." นทีท้าทาย คุณวีรยุทธ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ก็ได้... ผม... จะ... ให้... โอกาส... คุณ... เป็น... เวลา... เจ็ด... วัน... ถ้า... คุณ... หา... หลักฐาน... มา... ได้... ผม... จะ... ยกเลิก... ข้อตกลง... นี้... ให้... แต่... ถ้า... คุณ... ทำ... ไม่... ได้..." "ถ้า... ผม... ทำ... ไม่... ได้..." นทีถามต่อ "คุณ... ก็... ต้อง... แต่งงาน... กับ... ผม... คุณ... แพรวา..." คุณวีรยุทธ์กล่าว ดวงตาของเขามองตรงไปที่แพรวา "และ... คุณ... สุรเชษฐ์... ก็... ต้อง... ยอม... รับ... ผล... ที่... ตาม... มา..." แพรวาตัวสั่นสะท้าน เธอไม่คิดว่าสถานการณ์จะเลวร้ายถึงเพียงนี้ "แต่... ถ้า... ผม... ทำ... ได้... ล่ะ... ครับ..." นทีถามอีกครั้ง "ถ้า... คุณ... ทำ... ได้... ผม... ก็... จะ... ยอม... รับ... ความ... พ่ายแพ้... และ... ยกเลิก... ข้อตกลง... ทั้งหมด... ที่... เกี่ยวข้อง... กับ... ครอบครัว... ของ... คุณ... สุรเชษฐ์..." คุณวีรยุทธ์กล่าว "แต่... ผม... เชื่อ... ว่า... คุณ... ไม่มี... ทาง... ทำ... ได้... หรอก..." "เรา... ค่อย... มา... ดูกัน... ก็... แล้ว... กัน..." นทีตอบ คุณสุรเชษฐ์มองลูกสาวของเขาด้วยความรู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส "พ่อ... ขอ... โทษ... นะ... ลูก... พ่อ... ไม่... น่า... เลย..." "ไม่... เป็น... ไร... ค่ะ... คุณ... พ่อ..." แพรวากล่าว พยายามยิ้มให้กำลังใจพ่อ "หนู... เชื่อ... ใน... ตัว... นที... ค่ะ..." เธอหันไปมองหน้านที นัยน์ตาของเธอส่งสัญญาณแห่งความหวังและความเชื่อมั่น "ผม... จะ... ไม่... ทำให้... คุณ... ผิด... หวัง... แน่นอน... ครับ... แพรวา..." นทีกล่าว การเจรจาครั้งนี้สิ้นสุดลงด้วยข้อตกลงที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง สำหรับนที มันคือการเดิมพันครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของเขา เมื่อออกจากห้องทำงานของคุณวีรยุทธ์ แพรวาก็โผเข้ากอดนทีอย่างแรง "ขอบคุณ... นะ... นที..." เธอพึมพำ "ขอบคุณ... ที่... อยู่... เคียงข้าง... หนู..." "ผม... จะ... ไม่... ไป... ไหน... แน่นอน... ครับ... แพรวา..." นทีปลอบประโลม "เรา... จะ... ผ่าน... เรื่อง... นี้... ไป... ด้วย... กัน..." คุณสุรเชษฐ์ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน ทั้งความเสียใจในความผิดพลาดของตนเอง และความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากความรักและความมุ่งมั่นของคนทั้งสอง "คุณ... นที... ผม... ขอ... โทษ... ที่... ทำให้... คุณ... ต้อง... มา... เดือดร้อน..." คุณสุรเชษฐ์กล่าว "ไม่... เป็น... ไร... ครับ... คุณ... สุรเชษฐ์..." นทีตอบ "ผม... รัก... แพรวา... และ... ผม... จะ... ทำ... ทุกอย่าง... เพื่อ... ปกป้อง... เธอ..." ทั้งสามคนเดินทางกลับจากตึกวีรยุทธ์ กรุ๊ป ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป แพรวากับนทีกำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ส่วนคุณสุรเชษฐ์ก็กำลังแบกรับความรู้สึกผิดอันหนักอึ้ง "เรา... จะ... เริ่ม... ต้น... ค้นหา... หลักฐาน... ได้... จาก... ตรง... ไหน... ก่อน... ดี... คะ..." แพรวาถามนที "ผม... คิดว่า... เรา... ควร... จะ... เริ่ม... จาก... การ... ตรวจสอบ... เอกสาร... ของ... บริษัท... ของ... คุณ... วีรยุทธ์... ก่อน..." นทีกล่าว "แล้ว... ก็... อาจจะ... ต้อง... ไป... คุย... กับ... คน... ที่... เคย... ทำงาน... กับ... เขา... ด้วย..." "แต่... เรา... จะ... เข้าถึง... เอกสาร... ของ... เขา... ได้... อย่างไร... คะ..." แพรวาถาม "ผม... มี... เพื่อน... คน... หนึ่ง... ที่... ทำงาน... อยู่... ใน... บริษัท... บัญชี... ที่... ตรวจสอบ... บัญชี... ของ... บริษัท... วีรยุทธ์... กรุ๊ป... อยู่..." นทีอธิบาย "ผม... จะ... ลอง... ติดต่อ... เขา... ดู..." "แล้ว... ถ้า... เขา... ช่วย... เรา... ไม่... ได้... ล่ะ... คะ..." แพรวาถาม "เรา... ก็... ต้อง... หา... ทาง... อื่น... ต่อไป..." นทีตอบ "แต่... ผม... เชื่อ... ว่า... เรา... จะ... ต้อง... หา... ทาง... ออก... ได้... เสมอ..." แม้คำพูดของนทีจะเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่แพรวาก็อดที่จะรู้สึกกังวลไม่ได้ การต่อสู้กับวีรยุทธ์ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย