พิมพ์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องเช่าที่แสนจะธรรมดา ราวกับถูกตรึงด้วยพลังบางอย่าง ความคิดฟุ้งซ่านไปในอดีต เสียงของธนาที่ดังขึ้นมาเมื่อครู่ยังก้องอยู่ในหู “คุณแม่ของคุณ… คุณแม่ของพิมพ์… ท่านรักผมมาก” คำพูดนั้นราวกับมีดนับพันเล่มกรีดแทงเข้ามาในหัวใจ ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อ แต่เพราะมันเจ็บปวดเหลือเกิน ความรักที่เธอตามหามาตลอดชีวิต ความผูกพันที่เธอโหยหาจากมารดา กลับกลายเป็นความจริงที่ซับซ้อนและมีเงื่อนงำ จนเธอแทบจะรับไม่ไหว “แม่… ทำไมคะ” เธอพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง น้ำตาที่คลออยู่เมื่อครู่ไหลรินออกมาไม่หยุดหย่อน มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความสับสน ความโกรธ และความผิดหวัง ภาพความทรงจำกับแม่ โยนลูกบอลในสวนสาธารณะ กอดแม่แน่นในวันที่ท้อแท้ เสียงหัวเราะที่สดใสเมื่อครั้งยังเด็ก ทั้งหมดมันผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์เรื่องเดิมที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คราวนี้ ฉากหลังของภาพเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วยเงาของความลับที่เธอไม่เคยล่วงรู้ เธอเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่พื้นห้องเย็นเฉียบ มือเรียวกอดเข่าแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอเคยคิดว่าเธอรู้จักแม่ดีที่สุด รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตของแม่ แต่แล้วความจริงที่ธนาเปิดเผยก็เหมือนพายุลูกใหญ่ที่พัดพาเอาทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อไปจนหมดสิ้น “ถ้าแม่รักคุณธนามากขนาดนั้น ทำไมแม่ถึงไม่เคยพูดถึงเขาเลยคะ” คำถามนี้วนเวียนอยู่ในความคิดของเธออีกครั้ง มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด หากความสัมพันธ์นั้นลึกซึ้งและสำคัญถึงเพียงนั้น เหตุใดมารดาจึงเก็บงำมันไว้เป็นความลับตลอดมา หรือนี่เป็นเพียงความผิดพลาดของความทรงจำบางอย่างของธนา? แต่รอยยิ้มที่เจ็บปวดของเขาเมื่อครู่ มันดูจริงใจเหลือเกิน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิด พิมพ์เหลือบมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความลังเล ธนา? เขาจะโทรมาทำไมอีก? หลังจากเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งหรือไม่ “ฮัลโหลค่ะ” เธอตอบรับเสียงเบา พยายามซ่อนน้ำเสียงที่สั่นเครือ “พิมพ์… เป็นยังไงบ้าง?” เสียงทุ้มของธนาถามด้วยความห่วงใย แต่พิมพ์กลับรู้สึกเหมือนถูกแทงซ้ำ “ฉัน… ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เธอโกหกทั้งที่ใจกำลังแหลกสลาย “ฉันรู้ว่ามันยาก… สำหรับเธอ” ธนาพูดต่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ฉันไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายเธอเลยนะ” “แล้วคุณจะให้ฉันรู้สึกยังไงล่ะคะ” พิมพ์ถามกลับ เสียงเริ่มดังขึ้น “ความจริงที่ว่า แม่ของฉัน… ผู้หญิงที่ฉันรักที่สุดในชีวิต… มีความสัมพันธ์ลับๆ กับคุณมาตลอด… แล้วคุณก็แต่งงานกับฉันทั้งๆ ที่รู้เรื่องนี้?” “มันซับซ้อนกว่านั้น พิมพ์” ธนาพยายามอธิบาย “ฉันกับแม่ของเธอ… เราไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบที่เธอคิดเสมอไป” “แล้วมันเป็นแบบไหนคะ” พิมพ์ถามด้วยความประชดประชัน “แบบที่แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่ไม่มีใครรับรู้? แบบที่แม่ฉันยอมให้คุณแต่งงานกับฉัน ทั้งๆ ที่หัวใจของคุณยังเป็นของเขา?” “ไม่! ไม่ใช่แบบนั้นเลย” ธนาปฏิเสธเสียงหนักแน่น “ฉันขอโทษนะพิมพ์ ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้ แต่ฉันจำเป็นต้องบอกความจริงกับเธอ… เพื่ออนาคตของเรา” “อนาคตของเรา?” พิมพ์หัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “คุณยังคิดว่าเรามีอนาคตกันอีกเหรอคะ หลังจากความจริงที่เพิ่งเปิดเผยออกมา?” “ฉัน… ฉันยังอยากให้มีนะ” ธนาตอบเสียงแผ่วเบา “ฉันรู้ว่ามันต้องใช้เวลา… แต่เราจะค่อยๆ แก้ปัญหานี้ไปด้วยกันได้นะ” “เวลา?” พิมพ์ถาม “เวลาจะเยียวยาทุกอย่างจริงๆ เหรอคะ” “ฉันเชื่ออย่างนั้น” ธนาตอบ “แม่ของเธอ… ท่านมีเหตุผลของท่าน พิมพ์… ฉันอยากให้เธอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากฉัน” พิมพ์เงียบไปครู่หนึ่ง ความอยากรู้อยากเห็นผสมกับความเจ็บปวด ทำให้เธอลังเล “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันพร้อมจะฟังรึเปล่า” “ฉันรู้ว่ามันยาก” ธนาพูดต่อ “แต่ฉันขอเวลาให้ฉันได้อธิบายนะ พิมพ์… ได้ไหม?” พิมพ์ถอนหายใจยาว “ก็ได้ค่ะ… แล้วเจอกันที่ไหนดีคะ” “ที่ร้านกาแฟเดิมของเรานะ… พรุ่งนี้ตอนบ่ายสองโมง” ธนาตอบ “ฉันจะรอเธอ” “ค่ะ” พิมพ์ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะตัดสายไป เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ดวงตาจับจ้องไปที่มัน ราวกับมันเป็นศูนย์กลางของความวุ่นวายทั้งหมดในชีวิตของเธอ เธอกำลังจะได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วย แต่หัวใจของเขากลับมีเจ้าของอยู่แล้ว เรื่องราวทั้งหมดมันช่างบิดเบี้ยวและน่าเศร้า ราวกับบทละครที่เธอไม่เคยอยากจะแสดง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง ความรู้สึกโดดเดี่ยวเข้าเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง เธอเหมือนนกที่กำลังบินอยู่กลางพายุ ไม่รู้ว่าทิศทางลมจะพัดพาเธอไปที่ใด และไม่รู้ว่าปีกของเธอจะแข็งแรงพอที่จะบินฝ่าพายุลูกนี้ไปได้หรือไม่ “แม่คะ… แม่ทำไมถึงทิ้งหนูไว้กับความเจ็บปวดแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินลงมา ก่อนจะปาดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้… เธอต้องเข้มแข็งกว่านี้ พรุ่งนี้… เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงทั้งหมด แม้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม