พิมพ์ใช้เวลาทั้งคืน นั่งทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเธอกับธนา จนถึงคำสารภาพอันเจ็บปวดในวันนี้ เธอพยายามมองหาเหตุผล มองหาข้อดีข้อเสียของการตัดสินใจแต่ละครั้งที่ผ่านมา แต่ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกสับสน ความรู้สึกที่เธอมีต่อธนา มันบริสุทธิ์ มันจริงใจ เธอรักเขามากจริงๆ รักในแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรักผู้ชายที่เธอเลือกให้เป็นคู่ชีวิต แต่การที่ธนาไม่เคยรักเธอในแบบเดียวกัน มันเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น แต่ก็แข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะก้าวข้ามไปได้ “ถ้าความรู้สึกของเขาเป็นเพียงความสงสาร… ฉันจะยอมรับมันได้ยังไง” พิมพ์ถามตัวเองซ้ำๆ เธอไม่ใช่คนที่จะยอมทนอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีความหมายเช่นนี้ เธอต้องการความรักที่แท้จริง ความรักที่มาจากใจ ไม่ใช่ความผูกพันที่เกิดจากความเห็นอกเห็นใจ เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์ลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความอ่อนเพลีย เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เธอไม่สามารถปล่อยให้ชีวิตของเธอแขวนอยู่บนคำว่า "ความสงสาร" ของใครอีกต่อไป เธอเดินเข้าไปในครัว กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก ธนายืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ กำลังชงกาแฟด้วยท่าทีที่ดูเรียบเฉย ราวกับว่าเรื่องราวเมื่อวานนี้ไม่เคยเกิดขึ้น “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” พิมพ์เอ่ยทักทาย เสียงของเธอดูเรียบๆ ไม่มีอารมณ์ใดๆ เจือปน ธนาหันมามองเธอ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียด “อรุณสวัสดิ์… คืนนี้คุณนอนไม่หลับเหรอ” “ค่ะ” พิมพ์ตอบสั้นๆ “ฉันคิดเยอะไปหน่อย” “ผมรู้… ผมขอโทษอีกครั้งนะพิมพ์” ธนาเดินเข้ามาหาเธอ “ผมไม่ควรพูดอะไรที่ทำให้คุณเสียใจแบบนั้น” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเรียบเฉย “ฉันเข้าใจแล้ว” “เข้าใจอะไรครับ” ธนาเลิกคิ้ว มองเธออย่างไม่เข้าใจ “ฉันเข้าใจว่าคุณไม่ได้รักฉัน” พิมพ์มองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา “และฉันก็เข้าใจว่าเราไม่สามารถดำเนินชีวิตคู่ต่อไปได้ ถ้าหากความรู้สึกมันไม่ตรงกัน” สีหน้าของธนาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาดูตกใจ และดูเหมือนจะสับสน “พิมพ์… คุณกำลังจะบอกว่าอะไร” “ฉันคิดว่า… เราควรจะยุติความสัมพันธ์ของเราค่ะ” พิมพ์พูดออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ แม้ว่าคำพูดเหล่านั้นจะกรีดแทงหัวใจของเธอเองก็ตาม ธนาอึ้งไป เขาอ้าปากค้าง พยายามจะหาคำพูดมาโต้แย้ง แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ “ผม… ผมไม่เข้าใจ” ในที่สุดเขาก็พูดออกมาได้ “คุณกำลังจะไปจริงๆ เหรอ” “ค่ะ” พิมพ์ตอบเสียงหนักแน่น “ฉันไม่สามารถอยู่ตรงนี้ต่อไปได้ในฐานะภรรยาของคุณ ในเมื่อคุณไม่เคยรักฉันเลย” “แต่มันไม่จริงนะพิมพ์! ผม… ผมก็รู้สึกดีกับคุณ ผมห่วงคุณ ผมอยากดูแลคุณ” ธนาพยายามจะอธิบาย “ความรู้สึกที่คุณมีให้ฉัน มันไม่ใช่ความรัก ธนา” พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “มันคือความสงสาร ความรู้สึกผิด มันคือความรับผิดชอบที่คุณมีต่อผู้หญิงที่เคยอยู่เคียงข้างคุณ… แต่มันไม่ใช่ความรักแบบที่ฉันต้องการ” “แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง” ธนาถามอย่างสิ้นหวัง “ผม… ผมพยายามแล้วนะพิมพ์” “คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นค่ะ” พิมพ์ส่ายหน้า “ฉันแค่ต้องการให้คุณยอมรับความจริง… และปล่อยฉันไป” “ปล่อยคุณไป…” ธนาทวนคำราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง “พิมพ์… คุณรู้ไหมว่าคุณมีความหมายกับผมมากแค่ไหน” “ความหมายในฐานะอะไรคะ” พิมพ์ถามกลับ “ในฐานะภรรยาที่ไม่มีตัวตนในหัวใจของคุณ หรือในฐานะคนที่คุณรู้สึกผิด” ธนาเงียบไป เขาหลับตาลงราวกับกำลังพยายามจะรวบรวมสติ “ผม… ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” พิมพ์ถอนหายใจ “ฉันจะไปเก็บของ แล้ว… เราคงไม่ต้องเจอกันอีก” พิมพ์เดินออกมาจากห้องครัว ปล่อยให้ธนายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ ความสัมพันธ์ที่เคยดูเหมือนจะมีความหวัง บัดนี้กลับมาถึงทางตันที่แท้จริง พิมพ์เดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ เธอหยิบกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นมา เริ่มเก็บเสื้อผ้าและข้าวของต่างๆ ลงไปอย่างรวดเร็ว ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แม้ว่าหัวใจจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง มองดูใบหน้าของเธอกับธนาในวันแต่งงาน รอยยิ้มของเธอในวันนั้น ดูมีความสุขจริงๆ แต่รอยยิ้มของธนา… บัดนี้เธอเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า ดวงตาของเขาไม่ได้ฉายแววแห่งความสุขอย่างที่เธอเคยคิด “ฉันคงตาบอดจริงๆ” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง เธอวางรูปถ่ายใบนั้นลงบนหัวเตียง แล้วหันไปคว้าของใช้ส่วนตัวอื่นๆ ใส่กระเป๋า “คุณจะไปจริงๆ เหรอพิมพ์” เสียงของธนาดังมาจากหน้าประตูห้องนอน เขาคงจะยืนมองเธออยู่พักใหญ่ พิมพ์หันไปมองเขา “ค่ะ ฉันจะไป” “คุณ… คุณไปอยู่ที่ไหน” ธนาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคง “ฉันจะไปอยู่กับเพื่อนก่อนค่ะ” พิมพ์ตอบ “แล้วค่อยว่ากันอีกที” “คุณแน่ใจเหรอพิมพ์” ธนาเดินเข้ามาใกล้ “เรา… เราคุยกันได้นะ” “เราคุยกันมามากพอแล้วค่ะ ธนา” พิมพ์ส่ายหน้า “และผลลัพธ์ที่ได้… มันก็คือสิ่งที่คุณบอกฉันเมื่อวานนี้” “แต่ผม… ผมไม่ได้หมายความว่าผมไม่ต้องการคุณนะพิมพ์” ธนาพยายามจะแก้ตัว “ผมแค่… ผมสับสน” “ความสับสนของคุณกำลังทำลายชีวิตฉันค่ะ” พิมพ์พูดเสียงเย็น “และฉันไม่สามารถทนอยู่กับมันได้อีกต่อไป” พิมพ์สะพายกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นบ่า เธอเดินตรงไปที่ประตู โดยไม่หันกลับไปมองธนาอีกเลย “พิมพ์… รอเดี๋ยวก่อน” ธนาพยายามจะคว้าแขนเธอไว้ แต่พิมพ์สะบัดแขนออกอย่างแรง “ปล่อยค่ะ” เธอเดินออกจากห้อง ปล่อยให้ธนายืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุม พิมพ์เดินออกจากบ้านหลังนั้นไปอย่างไม่เหลียวหลังอีกเลย แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเธอ แต่กลับไม่สามารถขับไล่ความรู้สึกว่างเปล่าในใจของเธอได้ เธอคือภรรยาที่ไม่มีตัวตน… และถึงเวลาแล้ว ที่เธอจะต้องสร้างตัวตนของตัวเองขึ้นมาใหม่