พิมพ์ก้าวเข้าไปในบ้านหลังเล็กที่คุ้นเคย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้แห้งและสมุนไพรลอยมาแตะจมูก ชวนให้นึกถึงวันเก่าๆ ที่เธอเคยมีความสุข เสียงกุญแจหมุนไขประตูปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ตามมาด้วยเสียงร้องทักทายอย่างอ่อนโยนจากหญิงชราคนหนึ่ง “พิมพ์ลูก พ่อมาแล้วเหรอ นึกว่าใคร” คุณป้าของเธอซึ่งมีใบหน้ายิ้มแย้มอยู่เสมอ ก้าวออกมาจากห้องครัวพร้อมผ้ากันเปื้อนที่ยังมีคราบแป้งติดอยู่เล็กน้อย “ค่ะป้า พิมพ์เองค่ะ” พิมพ์ตอบเสียงเบา ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักของป้า “ป้าสบายดีนะคะ” “สบายดีจ้ะ แล้วลูกล่ะ เป็นไงบ้างช่วงนี้ ดูซูบไปนะ” คุณป้าเดินเข้ามาประคองแขนของพิมพ์เข้าไปในบ้าน นั่งลงบนโซฟาตัวเก่าที่ยังคงความนุ่มสบาย “มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า เล่าให้ป้าฟังได้นะ” พิมพ์ทอดสายตามองไปรอบๆ บ้าน ภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน เสียงหัวเราะของเธอที่วิ่งเล่นในสนาม เสียงคุณป้าทำอาหาร เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ยกเว้นเพียงกาลเวลาที่พัดพาเอาความสดใสบางส่วนของเธอไป “พิมพ์มีเรื่องอยากจะเล่าให้ป้าฟังค่ะ” พิมพ์ตัดสินใจเลือกที่จะไม่เก็บงำความทุกข์เอาไว้คนเดียว เธอต้องการใครสักคนที่จะรับฟัง และเธอเชื่อมั่นในความรักและความหวังดีของคุณป้าเสมอ คุณป้าพยักหน้าอย่างตั้งใจ “ว่ามาสิลูก ป้าพร้อมฟังเสมอ” พิมพ์เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอ ตั้งแต่การแต่งงานที่เกิดขึ้นเพราะความเข้าใจผิด คำมั่นสัญญาที่ธนาให้กับเธอ และความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ พัฒนาจนเธอเริ่มมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าพี่น้อง เธอเล่าถึงความสุขที่ได้รับ รอยยิ้มที่ธนามอบให้ และความหวังที่เธอสร้างขึ้นมาในใจ “แต่สุดท้ายแล้ว... พิมพ์ก็รู้ความจริงทั้งหมดค่ะป้า” น้ำเสียงของพิมพ์สั่นเครือ “ธนา... เขาไม่เคยรักพิมพ์เลยค่ะ” คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของเธออย่างยากลำบาก ราวกับกำลังกรีดเลือดในหัวใจตัวเอง คุณป้าฟังลูกหลานเล่าด้วยความสงสาร ดวงตาของท่านฉายแววเจ็บปวดแทนพิมพ์ “ทำไมเขาถึงทำกับหนูแบบนี้ได้นะ ธนาเป็นคนยังไงกัน” “เขา... เขามีคนที่เขารักอยู่แล้วค่ะป้า” พิมพ์พยายามกลั้นน้ำตา “และพิมพ์... พิมพ์ก็เป็นได้แค่คนที่อยู่ในทะเบียนสมรสเท่านั้น” เธอเล่าถึงเหตุการณ์ที่ธนาสารภาพความจริงทั้งหมดออกมา และความรู้สึกที่เหมือนโลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในพริบตา “แล้วลูกตัดสินใจยังไงต่อไป” คุณป้าถามอย่างอ่อนโยน พยายามจะปลอบประโลม “พิมพ์... พิมพ์ออกมาจากบ้านหลังนั้นค่ะ” พิมพ์เงยหน้ามองคุณป้า “พิมพ์ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน เลยคิดถึงบ้านป้าก่อน” “มาอยู่ที่นี่แหละลูก ไม่ต้องคิดมากนะ บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพิมพ์เหมือนกัน” คุณป้าดึงพิมพ์เข้ามากอดแน่น อ้อมกอดที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความห่วงใย แตกต่างจากอ้อมกอดที่เย็นชาและว่างเปล่าของธนาโดยสิ้นเชิง “ไม่ต้องกลัวนะ ป้าจะอยู่ข้างๆ หนูเสมอ” พิมพ์ซบหน้าลงบนไหล่ของคุณป้า ปล่อยให้น้ำตาที่อัดอั้นไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของป้าค่อยๆ ชะล้างความเจ็บปวดในใจเธอไปทีละน้อย เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง ที่มีอ้อมกอดของครอบครัวคอยโอบอุ้ม “ขอบคุณค่ะป้า” พิมพ์กระซิบเสียงแผ่ว “พิมพ์รักป้าที่สุดเลย” “ป้าก็รักพิมพ์ที่สุดเหมือนกันจ้ะ” คุณป้าลูบหลังพิมพ์เบาๆ “เอาล่ะ ร้องไห้เสร็จแล้ว เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่านะ ป้าทำแกงเขียวหวานที่พิมพ์ชอบไว้ด้วย” พิมพ์ยิ้มออกมาได้เล็กน้อย “ค่ะป้า” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินไปที่ห้องครัว เสียงโทรศัพท์มือถือของพิมพ์ก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู ชื่อของธนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง ความรู้สึกสับสนปะปนไปกับความเจ็บปวดเอ่อล้นขึ้นมา “ใครโทรมาเหรอจ๊ะ” คุณป้าถาม “เอ่อ... ไม่มีใครค่ะป้า” พิมพ์รีบกดปิดเสียงโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เธอไม่พร้อมที่จะคุยกับธนาในตอนนี้ ไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคำพูดของเขาอีกครั้ง “แน่ใจนะ” คุณป้าสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของหลานสาว “ค่ะป้า พิมพ์แน่ใจค่ะ” พิมพ์พยายามยิ้มให้กำลังใจ “ไปค่ะ ป้าไปกินข้าวกันเถอะ พิมพ์หิวแล้ว” เธอเดินตามคุณป้าเข้าไปในครัว โดยที่มือยังคงกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่น หัวใจยังคงสั่นไหวกับชื่อของธนาที่ปรากฏขึ้นมา เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง และทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล