เช้าวันต่อมา บรรยากาศในบ้านของคุณป้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด พิมพ์เตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากับธนา เธอเลือกชุดที่เรียบง่าย แต่ดูดี เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้อ่อนแอ “แน่ใจนะว่าจะไหว” คุณป้าถามด้วยความเป็นห่วง “พิมพ์ไหวค่ะป้า” พิมพ์ตอบ “พิมพ์ต้องทำ” เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน เมื่อพิมพ์มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอก็เห็นธนาเดินลงมาจากรถ เขาดูเหนื่อยล้า และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา พิมพ์เดินไปเปิดประตูรับธนา สายตาของทั้งสองคนประสานกัน ความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามา ความรัก ความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความสับสน “เข้ามาสิ” พิมพ์พูดเสียงเบา ธนาเดินเข้ามาในบ้าน และมองไปรอบๆ ด้วยความคุ้นเคย “ป้าสบายดีนะครับ” เขาหันไปถามคุณป้า “ก็เรื่อยๆ จ้ะ” คุณป้าตอบรับ “พิมพ์... ฉันมาเพื่ออธิบาย” ธนาเริ่มพูด “ฉันรู้” พิมพ์ตอบ “ฉันรอฟังอยู่” ทั้งสามคนนั่งลงที่ห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ข้างนอก “พิมพ์... ฉันขอโทษ” ธนาเอ่ยขึ้น “ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด” “ฉันต้องการเหตุผลนะธนา” พิมพ์ยืนยัน “เรื่องมันซับซ้อนมากพิมพ์” ธนาถอนหายใจ “ตอนที่ฉันแต่งงานกับเธอ... ฉันก็กำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนอยู่แล้ว” พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “อะไรนะคะ!” “ใช่” ธนาตอบเสียงเครียด “เธอคือคนที่ฉันรักมาตลอด... แต่ครอบครัวของเธอมีปัญหา เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับคนอื่น ฉันพยายามช่วยเหลือเธอทุกวิถีทาง จนสุดท้าย... ฉันก็ยอมทำตามข้อตกลงบางอย่าง เพื่อให้เธอปลอดภัย” “ข้อตกลงอะไร” พิมพ์ถามเสียงสั่น “ข้อตกลงที่ทำให้ฉันต้องแต่งงานกับเธอ... เพื่อรักษาความลับบางอย่าง” ธนาอธิบาย “ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ พิมพ์ ตอนที่ฉันตัดสินใจแต่งงานกับเธอ ฉันก็ตั้งใจว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และจะพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดให้พวกเราทุกคน” “แต่คุณไม่ได้บอกฉันเลยนะธนา! คุณปล่อยให้ฉันรักคุณ ปล่อยให้ฉันมีความหวัง ทั้งๆ ที่คุณรู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้!” เสียงของพิมพ์เริ่มสั่นเครือ “ฉันรู้... ฉันผิดเอง” ธนายอมรับ “ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอธิบายยังไง ฉันกลัวว่าถ้าฉันบอกเธอไป เธอจะยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม” “เจ็บปวดเหรอธนา! ตอนนี้ฉันเจ็บปวดที่สุดแล้ว! คุณทำเหมือนฉันเป็นตัวตลก! คุณหลอกใช้ฉัน!” พิมพ์ตะโกนออกมา น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม “ฉันไม่ได้หลอกใช้เธอพิมพ์” ธนาพยายามแก้ต่าง “ฉัน... ฉันก็มีความรู้สึกกับเธอเหมือนกัน” “ความรู้สึกอะไร! ความรู้สึกสงสารเหรอ! ความรู้สึกผิดเหรอ!” พิมพ์ถามอย่างตัดพ้อ “ไม่ใช่! มันไม่ใช่แบบนั้น!” ธนาเสียงดังขึ้น “พิมพ์... ฉันไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร แต่ฉันรู้สึกดีเวลาอยู่กับเธอ... ฉันห่วงใยเธอ... ฉัน... ฉันก็รักเธอ” คำพูดของธนาทำให้พิมพ์หยุดชะงัก เธอไม่คาดคิดว่าธนาจะพูดแบบนี้ออกมา “ถ้าคุณรักฉันจริง... ทำไมคุณถึงจะหย่าฉัน” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “เพราะฉันไม่สามารถทำให้เธอมีความสุขได้ พิมพ์” ธนาตอบเสียงเศร้า “ฉันมีภาระผูกพันที่มองข้ามไม่ได้จริงๆ ถ้าฉันยังคงอยู่กับเธอต่อไป มันจะเป็นอันตรายต่อทั้งเธอและผู้หญิงอีกคน” “แล้วผู้หญิงคนนั้นสำคัญกับคุณขนาดนั้นเลยเหรอ” พิมพ์ถามอย่างตัดพ้อ “เธอคือคนที่ฉันต้องรับผิดชอบ” ธนาตอบ “ฉันทำผิดพลาดในอดีต และฉันต้องรับผิดชอบผลที่ตามมา” พิมพ์เงียบไป เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ธนาพูด มันเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ทั้งหมดในตอนนี้ “ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่ออะไรดี” พิมพ์สารภาพ “ฉันรู้ว่ามันยาก” ธนาพูด “แต่ฉันมาที่นี่เพื่อบอกความจริงทั้งหมดกับเธอ และฉันพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง” “แล้วเอกสารหย่าล่ะ” พิมพ์ถาม “ฉัน... ฉันคิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเราทุกคนในตอนนี้” ธนาตอบ “อย่างน้อย... เธอก็จะได้หลุดพ้นจากสถานการณ์ที่อึดอัดนี้ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้” พิมพ์มองไปที่ธนา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่ความเจ็บปวดที่เธอได้รับก็ยังคงอยู่ “ฉันขอเวลาคิดนะคะ” พิมพ์บอก “ได้” ธนาพยักหน้า “ฉันจะรอ” เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และยื่นให้กับพิมพ์ “นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของฉัน ถ้าเธอต้องการอะไร หรืออยากจะคุยกับฉันเมื่อไหร่ โทรมาได้เสมอ” พิมพ์รับกระดาษมาอย่างเงียบๆ เธอรู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างคลี่คลาย แต่ก็เป็นการเปิดทางให้เธอได้เข้าใจความจริงมากขึ้น ธนาลุกขึ้นยืน “ฉันต้องไปแล้ว” เขาหันไปมองคุณป้า “ขอโทษที่รบกวนนะครับ” คุณป้าพยักหน้า “ดูแลตัวเองนะธนา” ธนาหันกลับมามองพิมพ์อีกครั้ง “ฉันขอโทษอีกครั้งนะพิมพ์” เขาเดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกที่สับสน การเผชิญหน้าครั้งนี้อาจจะเป็นจุดสิ้นสุดของบางสิ่ง แต่ก็อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่เช่นกัน พิมพ์ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอจะต้องเข้มแข็ง และผ่านมันไปให้ได้