บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น พิมพ์พยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอทานอาหารร่วมกับธนาและคุณนายน้อยอย่างเงียบๆ พยายามไม่สบตาใคร แต่ในใจเธอกำลังต่อสู้กับตัวเองอย่างหนักหน่วง การที่ธนาบอกว่าจะเลือกเธอ มันเป็นเหมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ที่มืดมิด แต่เธอก็ยังคงหวาดระแวง ราวกับว่าหากเธอเผลอไผลเมื่อไหร่ แสงสว่างนั้นก็จะดับวูบไปทันที "พิมพ์ ทานเยอะๆ นะลูก" คุณนายน้อยเอ่ยขึ้น พยายามทำลายความเงียบ "ช่วงนี้ผอมลงไปนะ" "ค่ะคุณแม่" พิมพ์ตอบเสียงเบา ยิ้มรับอย่างฝืนๆ "พิมพ์คงจะเครียดเรื่องงานนิดหน่อยค่ะ" ธนาที่นั่งอยู่ตรงข้ามมองมาที่เธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกได้เลยนะ" พิมพ์พยักหน้าเบาๆ "ขอบคุณค่ะ" เธอหลีกเลี่ยงการสบตาเขา รู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่สายตาของทั้งสองคนมาบรรจบกัน หลังจากทานอาหารเสร็จ พิมพ์ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเองจริงๆ การได้ยินคำว่า "ผมเลือกคุณ" จากปากของธนามันทำให้ใจเธอเต้นแรง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้นไปอีก เธอรักธนาหรือเปล่า เธอยังไม่แน่ใจ แต่ความรู้สึกผูกพัน ความรู้สึกดีๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น มันมีอยู่จริง เธอเปิดหน้าต่างออก รับลมเย็นๆ ที่พัดเข้ามา เสียงจิ้งหรีดร้องระงมไปทั่วบริเวณ ยามค่ำคืนของบ้านหลังใหญ่นี้ดูเงียบสงัดผิดปกติ พิมพ์นั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง หลับตาลง ปล่อยให้ความคิดต่างๆ ไหลผ่านไป ถ้าเธอเลือกธนา เธอจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง? อรและลูกของธนาจะเป็นอุปสรรคหรือไม่? สังคมจะมองเธออย่างไร? และที่สำคัญที่สุด ธนาจะรักเธออย่างที่เขาบอกจริงๆ หรือไม่? หรือสุดท้ายแล้ว เธอก็จะกลายเป็นเพียงตัวเลือกสำรองอีกครั้ง แต่ถ้าเธอไม่เลือกธนา เธอจะไปอยู่ที่ไหน? เธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างไร? ความรู้สึกที่ว่างเปล่าและโดดเดี่ยวจะถาโถมเข้ามาอีกครั้งหรือไม่? เธอจำได้ถึงคำพูดของอรที่ว่า "อรจะรอเขาเสมอ" คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ มันเป็นเครื่องเตือนใจว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธนา อาจจะไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด พลัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "พิมพ์" เป็นเสียงธนา พิมพ์ลุกขึ้นไปเปิดประตู ธนายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายขึ้นกว่าตอนกลางวัน "ผมรบกวนคุณอีกแล้วใช่ไหม" เขาถาม "ไม่ค่ะ" พิมพ์ตอบ "เชิญเข้ามาสิคะ" ธนาเดินเข้ามาในห้อง แล้วมองไปรอบๆ "ผม... ผมอยากคุยกับคุณอีกครั้ง" "เรื่องอะไรคะ" พิมพ์ถาม "เรื่องของเรา" ธนาตอบ "ผมอยากให้เราลองให้โอกาสตัวเองอีกครั้งนะ พิมพ์" "แต่ฉันยังไม่แน่ใจเลยค่ะ" พิมพ์ยอมรับตามตรง "ฉันกลัว" "ผมเข้าใจ" ธนาเดินเข้ามาใกล้ "ผมจะอยู่ตรงนี้ ผมจะไม่ทำให้คุณกลัว" เขากล่าว เสียงของเขาอ่อนโยน "ผมรู้ว่ามันยาก คุณเจอเรื่องร้ายๆ มาเยอะ แต่ผมอยากให้คุณลองเชื่อผมอีกครั้งนะ" "แล้วเรื่องของอร... แล้วก็ลูกของคุณล่ะคะ" พิมพ์ถาม เสียงสั่นเครือ "ผมจะจัดการเอง" ธนาตอบ "ผมจะบอกอรว่าผมตัดสินใจเลือกใคร และผมจะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุด ผมจะไม่ให้คุณต้องแบกรับภาระตรงนี้คนเดียว" "คุณแน่ใจเหรอคะ" พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของเขา "ว่าคุณเลือกฉันจริงๆ" "แน่ใจที่สุดในชีวิต" ธนากล่าว เขายื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของพิมพ์เบาๆ "ผมรักคุณนะ พิมพ์" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากของธนาในครั้งนี้ มันฟังดูจริงใจและหนักแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจที่ฉายออกมาจากแววตาคู่นั้น เธอเห็นความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขทุกอย่าง "ฉัน... ฉันก็รู้สึกดีๆ กับคุณค่ะ" พิมพ์สารภาพออกมาอย่างอายๆ "แต่ฉันยังกลัวอยู่" "ผมจะทำให้คุณไม่กลัว" ธนาพยายามยิ้ม "เราจะค่อยๆ เรียนรู้กันไปนะ" พิมพ์พยักหน้าเบาๆ "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "ฉันจะลองเชื่อใจคุณอีกครั้ง" ธนายิ้มกว้าง เขาดึงพิมพ์เข้าไปกอดอย่างแผ่วเบา "ขอบคุณนะ พิมพ์ ขอบคุณมากจริงๆ" ในอ้อมกอดของธนา พิมพ์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ความกลัวและความสับสนเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อบอุ่นและมั่นคงกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้ เธอตัดสินใจที่จะเชื่อในตัวธนา และให้โอกาสกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ "แล้ว... แล้วคืนนี้ คุณจะนอนที่นี่ใช่ไหมคะ" พิมพ์ถามเสียงอายๆ ธนายิ้ม "ถ้าคุณอนุญาต" พิมพ์พยักหน้า "ค่ะ" คืนนั้น พิมพ์นอนหลับอย่างสงบเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอรู้สึกว่าเธอได้เลือกเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว แม้จะยังมีความไม่แน่นอนอยู่บ้าง แต่เธอก็เชื่อว่าด้วยความรักและความเข้าใจ เธอและธนาจะสามารถก้าวผ่านทุกอุปสรรคไปได้