พิมพ์เดินออกมาจากห้องนอนด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา เช้านี้อากาศสดใสเหมือนกับใจของเธอที่กำลังมีความหวัง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามาอาบไล้ห้องนอน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จากสวนด้านนอกลอยมาแตะจมูก ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอบอุ่น เธอเหลือบมองธนาที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าของเขาดูสงบและผ่อนคลายในยามนิทรา ราวกับทุกความกังวลได้เลือนหายไปกับความเหนื่อยล้าของวันก่อน พิมพ์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นมาในหัวใจ ยามที่ได้มองใบหน้าของคนที่เธอรักอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ เธอค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของเขา กลัวว่าหากปลุกเขาขึ้นมา ทุกอย่างจะกลับไปสู่ความสับสนวุ่นวายอีกครั้ง เธอเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนเงาของเธอ ภาพสะท้อนที่ดูซีดเซียวแต่แฝงไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น พิมพ์สูดหายใจลึก ดึงกลิ่นหอมของดอกไม้เข้ามาให้เต็มปอด เธอตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะเป็นวันที่เธอจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เธอต้องเข้มแข็งกว่านี้ เพื่อตัวเอง และเพื่ออนาคตของเธอเอง เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนที่เธอชอบเป็นพิเศษ ชุดที่ให้ความรู้สึกสบายและสดชื่น เมื่อแต่งตัวเสร็จ เธอก็เดินออกจากห้องนอนอย่างเงียบๆ บ้านทั้งหลังยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เดินดัง ติ๊กต่อก เป็นจังหวะเดียวที่ดังขึ้นมาในความเงียบ พิมพ์เดินลงบันไดมายังชั้นล่าง เธอตั้งใจจะไปนั่งเล่นที่สวนดอกไม้หลังบ้าน สวนแห่งนั้นเป็นที่โปรดปรานของคุณนายใหญ่ เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ ของเธอและธนาในอดีต บ่อยครั้งที่เธอเห็นภาพธนาและคุณนายใหญ่ในอดีต นั่งพูดคุยกันอย่างมีความสุขอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนแห่งนั้น ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกไปที่สวน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "จะไปไหนแต่เช้าเลยพิมพ์" เป็นเสียงของคุณนายใหญ่ที่ดังขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย หันกลับไปมอง ใบหน้าของคุณนายใหญ่ดูเรียบเฉย แต่ในแววตามีบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณนายใหญ่ พิมพ์แค่อยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอกค่ะ" พิมพ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด คุณนายใหญ่เดินเข้ามาใกล้ ยืนอยู่ห่างจากพิมพ์ไม่มากนัก "อากาศยามเช้าดีจริงๆ นะ โดยเฉพาะในสวนของเรา" น้ำเสียงของคุณนายใหญ่แฝงความหมายบางอย่างที่พิมพ์จับไม่ได้ "พิมพ์มาอยู่ที่นี่นานแล้วนะ ก็คงจะคุ้นเคยกับทุกมุมของบ้านดี" "ค่ะ" พิมพ์ตอบสั้นๆ รู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวคุณนายใหญ่ "พิมพ์คะ" คุณนายใหญ่เริ่มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังมากขึ้น "ฉันรู้ว่าพิมพ์กำลังมีความสุขกับธนาอยู่ในตอนนี้ และฉันก็ดีใจที่เห็นลูกชายของฉันมีความสุข" เธอหยุดเล็กน้อย ราวกับกำลังเลือกคำพูด "แต่ฉันก็ต้องเตือนพิมพ์เรื่องบางอย่าง" พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองคุณนายใหญ่ ดวงตาประสานกัน ความรู้สึกกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "คุณนายใหญ่หมายถึงเรื่องอะไรคะ" "เรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างพิมพ์กับธนา" คุณนายใหญ่พูดเสียงเรียบ "พิมพ์รู้ใช่ไหมว่าสถานะของพิมพ์เป็นอย่างไรในตอนนี้" พิมพ์กลืนน้ำลาย เธอรู้ดี แต่การได้ยินจากปากของคุณนายใหญ่โดยตรง มันทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด "พิมพ์รู้ค่ะ" "พิมพ์เป็นภรรยาตามทะเบียนสมรสของธนา" คุณนายใหญ่พูดต่อ "แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น คือพิมพ์ต้องเข้าใจสถานะของตัวเองในความสัมพันธ์กับธนาจริงๆ" "พิมพ์ไม่เข้าใจค่ะ" พิมพ์พูดอย่างตรงไปตรงมา เธอทนต่อไปไม่ไหวแล้วกับคำพูดที่คลุมเครือ คุณนายใหญ่ถอนหายใจเบาๆ "พิมพ์คะ ฉันไม่ได้จะว่าอะไรพิมพ์นะ แต่อย่าลืมว่าธนาเขาแต่งงานกับพิมพ์เพราะมีเหตุผลบางอย่าง และเหตุผลนั้นก็ไม่ใช่เพราะความรัก" คำพูดของคุณนายใหญ่เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของพิมพ์ "แต่คุณธนาเคยบอกว่า..." "เคยบอกว่าอะไรคะ" คุณนายใหญ่ถามตัดบท "เคยบอกว่ารักพิมพ์เหรอ" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "พิมพ์คะ ธนาเป็นลูกของฉัน ฉันรู้จักเขาดีที่สุด เขาไม่เคยมีความรู้สึกรักที่แท้จริงให้กับใครในตอนนี้ เขาแค่กำลังสับสน และพิมพ์ก็กำลังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ใช่ไหม" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของพิมพ์ "พิมพ์ไม่ได้ทำแบบนั้นค่ะ" เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น "พิมพ์รักคุณธนาจริงๆ" "ความรักเหรอ" คุณนายใหญ่ส่ายหน้าช้าๆ "ในโลกนี้ ไม่มีอะไรที่ยั่งยืนเสมอไปหรอกนะพิมพ์ โดยเฉพาะความรักที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่คนคนหนึ่งกำลังอ่อนแอ" คุณนายใหญ่เดินเข้าไปใกล้พิมพ์มากขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ฉันรู้ว่าพิมพ์กำลังคาดหวังอะไรอยู่ พิมพ์กำลังหวังว่าธนาจะเลือกพิมพ์ใช่ไหม" พิมพ์ไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เธอได้แต่ก้มหน้าลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมา "พิมพ์คะ" คุณนายใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ฉันไม่ใช่คนใจร้าย ฉันเห็นความดีของพิมพ์นะ แต่พิมพ์ต้องเข้าใจความเป็นจริง" คุณนายใหญ่ชี้ไปที่สวนดอกไม้ "ดูที่สวนนี้สิ สวยงามใช่ไหม แต่มันก็ไม่ได้สวยงามตลอดปี บางครั้งก็ต้องมีวัชพืชขึ้นมาบ้าง และบางครั้งวัชพืชเหล่านั้นก็ต้องถูกกำจัดออกไป" พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองคุณนายใหญ่ด้วยความไม่เข้าใจ "คุณนายใหญ่หมายความว่ายังไงคะ" "พิมพ์เองก็เป็นเหมือนวัชพืชในชีวิตของธนาตอนนี้" คุณนายใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงอีกครั้ง "พิมพ์เข้ามาในช่วงที่เขากำลังเปราะบาง และทำให้เขายึดติดอยู่กับพิมพ์" "ไม่จริงค่ะ!" พิมพ์ตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด "พิมพ์ไม่เคยคิดที่จะเอาเปรียบคุณธนาเลย" "แล้วที่พิมพ์พยายามจะให้ธนาเลิกกับอรนี่ล่ะ" คุณนายใหญ่ถาม "พิมพ์คิดว่ามันคืออะไร" พิมพ์อึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร "พิมพ์แค่... พิมพ์แค่อยากให้คุณธนามีความสุข" "ความสุขของธนาคืออะไร พิมพ์รู้ดีที่สุดหรือเปล่า" คุณนายใหญ่ถามกลับ "พิมพ์คิดว่าการที่พิมพ์ทำให้ธนาต้องเลือกระหว่างพิมพ์กับครอบครัว มันคือความสุขของเขาจริงๆ เหรอ" พิมพ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา คำพูดของคุณนายใหญ่กำลังบั่นทอนทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อและหวังไว้ "พิมพ์..." "พิมพ์คะ" คุณนายใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะปลอบโยน แต่ก็แฝงไว้ด้วยคำเตือน "ฉันรู้ว่าพิมพ์กำลังเจ็บปวด แต่พิมพ์ต้องยอมรับความจริงให้ได้" คุณนายใหญ่ชี้ไปที่ประตูบ้าน "อร เขากำลังรอธนาอยู่ที่ข้างนอก ธนาจะต้องตัดสินใจ และฉันหวังว่าการตัดสินใจของเขา จะทำให้ทุกคนมีความสุขอย่างแท้จริง" คุณนายใหญ่หันหลังเดินจากไป ทิ้งพิมพ์ให้อยู่เพียงลำพังในสวนดอกไม้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่แห่งความสุข แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง น้ำตายังคงไหลรินจากดวงตาของเธอ พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าเย็นเฉียบ ปล่อยให้ความเสียใจเข้าท่วมท้น เธอกำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปอีกครั้ง