เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าสดใสไร้เมฆฝน พิมพ์แต่งกายด้วยชุดเรียบง่าย แต่ดูดี เธอจัดกระเป๋าเดินทางใบเล็ก โดยมีกุญแจดอกสีทองวางอยู่ข้างในอย่างดี “คุณผู้หญิงจะไปไหนคะ” ป้าสมศรีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นพิมพ์สะพายกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากห้องนอน “พิมพ์จะกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดค่ะป้าสักพัก” พิมพ์ตอบยิ้มๆ พยายามไม่ให้ป้าสมศรีเป็นกังวล “มีเรื่องบางอย่างที่พิมพ์ต้องไปจัดการน่ะค่ะ” “คุณธนา… จะทราบไหมคะ” ป้าสมศรีถามเสียงเบา พิมพ์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ไม่เป็นไรค่ะป้า ถ้าเขากลับมาแล้ว ฝากบอกเขาด้วยนะคะว่าพิมพ์ไปธุระ” เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับธนาในตอนนี้ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ อาจจะนำพาปัญหามาสู่ความสัมพันธ์อันเปราะบางของเธอกับเขา หรืออาจจะทำให้มันแตกหักไปเลยก็ได้ แต่เธอไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เธอขับรถยนต์ส่วนตัวออกจากคฤหาสน์หรู มุ่งหน้าสู่ถนนสายยาวที่ทอดยาวออกนอกเมืองหลวง ภาพทิวทัศน์สองข้างทางค่อยๆ เปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้า กลายเป็นทุ่งนาเขียวขจี และบ้านเรือนชนบทที่คุ้นเคย ตลอดการเดินทางหลายชั่วโมง พิมพ์ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอเปิดอ่านบันทึกของธนาอีกครั้ง พยายามทำความเข้าใจความรู้สึกของเขาในขณะนั้น “ฉันรักแพรว… ฉันรักเธอเหลือเกิน” คำพูดเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ เธอเคยคิดมาตลอดว่า ธนาแต่งงานกับเธอเพียงเพราะหน้าที่ และไม่มีความรู้สึกใดๆ ให้เธอเลย แต่เมื่อได้อ่านบันทึกของเขา เธอเริ่มมองเห็นอีกมุมหนึ่งของเขา ผู้ชายที่ถูกบีบคั้นจากสถานการณ์ ถูกผูกมัดด้วยหน้าที่ และต้องยอมรับความจริงที่โหดร้าย “แล้วกุญแจดอกนั้นล่ะ…” พิมพ์หยิบกุญแจดอกสีทองออกมามองอีกครั้ง “มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?” เมื่อใกล้จะถึงบ้านหลังเก่าของเธอ พิมพ์ก็รู้สึกตื่นเต้นปนเปไปด้วยความกังวล บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำในวัยเด็ก แต่ก็มีความทรงจำที่เจ็บปวดซ่อนอยู่เช่นกัน เธอจอดรถหน้าบ้านหลังเก่าที่ดูทรุดโทรมไปตามกาลเวลา หลังคาบางส่วนผุพัง สีบ้านซีดจาง แต่โครงสร้างโดยรวมยังคงแข็งแรงดี ราวกับรอคอยการกลับมาของเธอ เธอเดินลงจากรถ ตรงไปยังประตูหน้าบ้าน มันยังคงเป็นประตูไม้บานเดิมที่เธอคุ้นเคย แต่เมื่อลองจับลูกบิด เธอก็พบว่ามันถูกล็อกไว้ “อ้อ… ลืมไป” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง “ต้องใช้กุญแจ” เธอเดินไปที่โรงรถซึ่งมีรถกระบะเก่าๆ จอดอยู่ข้างใน ซึ่งเป็นรถของคุณตา เธอเปิดเบาะหลังรถ ก็พบกับกล่องเครื่องมือเก่าๆ ของคุณตาอยู่ “คุณตาคงจะลืมไว้ตรงนี้แน่ๆ” เธอคิด เธอหยิบกล่องเครื่องมือออกมา และเริ่มค้นหาอย่างตั้งใจ ท่ามกลางเครื่องมือต่างๆ นานา เธอก็พบกับกุญแจบ้านดอกหนึ่ง ที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับกุญแจดอกสีทองที่เธอพบในลิ้นชักของธนา “นี่มัน…!” พิมพ์อุทานด้วยความตกใจ เธอรีบนำกุญแจดอกที่พบในกล่องเครื่องมือมาลองไขที่ประตูหน้าบ้าน มันสามารถไขเข้าไปได้อย่างพอดี เมื่อประตูถูกเปิดออก กลิ่นอายของความเก่าแก่และฝุ่นละอองลอยออกมาต้อนรับเธอ พิมพ์ก้าวเท้าเข้าไปในบ้านที่คุ้นเคย แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าไปในโลกที่ไม่คุ้นเคย เธอเดินสำรวจไปรอบๆ บ้าน ห้องนั่งเล่นยังคงมีเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ วางอยู่เหมือนเดิม ห้องครัวก็ดูเหมือนจะหยุดเวลาไปแล้ว เธอตรงไปยังห้องทำงานของคุณตา ห้องที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือ และโต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ “คุณตาเคยบอกว่า มีของสำคัญซ่อนอยู่ในตู้ใบนั้น…” พิมพ์เดินตรงไปยังตู้ไม้ใบใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ตู้ใบนั้นดูเก่าแก่และหนักอึ้ง มีรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ ตามตัว แต่ยังคงดูสง่างาม เธอสังเกตเห็นว่าที่ด้านข้างของตู้ มีช่องเล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เธอค่อยๆ ใช้นิ้วค่อยๆ กดลงไปที่ช่องนั้น เสียง “คลิก” เบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับบานพับเล็กๆ ที่เผยอออก เผยให้เห็นช่องลับที่ซ่อนอยู่ภายใน ในช่องลับนั้น มีกล่องไม้ใบเล็กวางอยู่ มันคือกล่องไม้ใบเดียวกับที่เธอพบในลิ้นชักของธนา! พิมพ์หยิบกล่องออกมา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนสับสน เธอเปิดฝากล่องออกอีกครั้ง ข้างในนั้น มีรูปถ่ายของธนาและแพรวเหมือนเดิม จดหมายฉบับเดิม และสมุดบันทึกเล่มเดิม… แต่คราวนี้ มีสิ่งหนึ่งที่เพิ่มเข้ามา มันคือกุญแจดอกสีทองอีกดอกหนึ่ง! พิมพ์ค่อยๆ หยิบกุญแจดอกสีทองดอกที่สองขึ้นมา มันมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับดอกแรกอย่างไม่มีผิด “ทำไมต้องมีกุญแจสองดอก…” เธอพึมพำ “แล้วมันเปิดอะไรได้?” ทันใดนั้นเอง เธอก็จำได้ถึงคำพูดของคุณตาที่เคยบอกเธอว่า “ของสำคัญที่ซ่อนไว้ในตู้ใบนี้ จะมีเพียงคนที่ถูกเลือกเท่านั้นที่จะหาเจอ” “คนที่ถูกเลือก…” เธอทวนคำ เธอหยิบสมุดบันทึกของธนาขึ้นมา เปิดไปยังหน้าที่เขียนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับแพรว “ฉันรักแพรว… ฉันรักเธอเหลือเกิน” แล้วเธอก็นึกถึงคำพูดของธนาที่เคยบอกเธอในวันแรกที่แต่งงาน “ผมมีคนที่รักอยู่แล้ว” “เขาไม่ได้รักเรา…” พิมพ์รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่หน้าผาก “เขาไม่ได้รักพิมพ์เลย…” แต่แล้ว เธอก็เหลือบไปเห็นลายมือที่มุมล่างของหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึกของธนา… เป็นลายมือที่แตกต่างจากลายมือปกติของเขา “พิมพ์… ฉันขอโทษ” เป็นลายมือที่ดูเร่งรีบ และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด พิมพ์กุมกุญแจดอกสีทองในมือแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะค้นพบความจริงบางอย่าง ที่อาจจะพลิกชีวิตของเธอไปตลอดกาล เธอจะทำอย่างไรต่อไป? เธอจะไขความลับของกุญแจดอกนี้ได้หรือไม่? และความจริงที่รอเธออยู่เบื้องหน้า จะเป็นสิ่งที่เธอพร้อมจะรับมือได้หรือไม่?