พิมพ์ตัดสินใจที่จะสำรวจบ้านหลังเก่าอย่างละเอียดอีกครั้ง เธอเดินเข้าไปในห้องใต้หลังคาที่ถูกปิดตายมานานหลายปี ฝุ่นหนาเกาะอยู่ตามพื้นและข้าวของต่างๆ ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ที่นี่ “นานแล้วสินะที่ไม่ได้ขึ้นมาที่นี่” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง เธอค่อยๆ เปิดกล่องกระดาษแข็งเก่าๆ ที่วางเรียงรายอยู่ ภายในกล่องมีสิ่งของมากมายที่เธอเคยลืมไปแล้ว หนังสือเรียนเก่าๆ ของเล่นที่เคยชอบ สมุดวาดรูปที่เต็มไปด้วยภาพวาดในวัยเด็ก และรูปถ่ายเก่าๆ อีกหลายใบ เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของเธอกับพ่อแม่ในวันเกิดปีที่สิบของเธอ เธอจำได้ว่าวันนั้นเธอมีความสุขมากแค่ไหน “ตอนนั้น… ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ” พิมพ์ถอนหายใจ ขณะที่เธอกำลังจะหยิบกล่องใบอื่น เธอก็สังเกตเห็นกล่องไม้ใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มเก่าๆ กล่องใบนี้มีลักษณะคล้ายกับกล่องที่เธอเคยเจอ แต่มีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย พิมพ์ค่อยๆ ดึงกล่องนั้นออกมา พลางใช้กุญแจดอกสีทองที่พกมาลองเปิดดู คลิ๊ก! ฝากล่องเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้พิมพ์แทบจะยืนไม่อยู่ มันคือจดหมายหลายสิบฉบับที่ถูกผูกรวมกันไว้ด้วยริบบิ้นสีขาว และมีอัลบั้มรูปภาพเล่มหนาอีกหนึ่งเล่ม พิมพ์ค่อยๆ หยิบจดหมายฉบับแรกขึ้นมาอ่าน “แด่พิมพ์ ลูกรักของแม่ แม่เขียนจดหมายฉบับนี้ให้ลูก ในวันที่แม่รู้ว่าแม่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แม่เสียใจที่ต้องจากลูกไปก่อนเวลาอันควร แต่แม่เชื่อว่าลูกจะเข้มแข็งพอที่จะผ่านมันไปได้…” พิมพ์อ่านจดหมายเหล่านั้นไปเรื่อยๆ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด จดหมายทุกฉบับเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และคำสอนต่างๆ ที่แม่ของเธออยากจะฝากไว้ให้ “ลูกต้องเข้มแข็งนะลูก… อย่าให้ใครมาทำร้ายลูกได้… และอย่าลืม… ความรักที่แท้จริง… มักจะซ่อนอยู่ในที่ที่เราคาดไม่ถึง…” เมื่ออ่านจดหมายจบ พิมพ์ก็หยิบอัลบั้มรูปภาพเล่มนั้นขึ้นมาเปิด รูปภาพในอัลบั้มส่วนใหญ่เป็นรูปของเธอในวัยเด็ก ตั้งแต่วัยทารก จนถึงวัยรุ่น แต่รูปภาพบางส่วนเป็นรูปที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน รูปที่ทำให้เธอหยุดดูอยู่นาน คือรูปของเธอและธนาในวัยเด็ก พวกเขากำลังเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “นี่มัน… เป็นไปได้ยังไง?” พิมพ์อุทาน เธอจำได้ว่าเธอไม่เคยเจอธนามาก่อนที่งานแต่งงานของเธอเลย ธนาปรากฏตัวขึ้นในชีวิตเธอในฐานะลูกชายของเพื่อนพ่อ และเป็นคนที่พ่อของเธอได้จัดการให้แต่งงานด้วย แต่รูปภาพเหล่านี้… มันเหมือนจะบอกเป็นนัยว่า พวกเขารู้จักกันมาก่อนหน้านั้น พิมพ์พลิกหน้าอัลบั้มต่อไป จนกระทั่งมาถึงรูปภาพรูปหนึ่ง ที่ทำให้เธอต้องกุมขมับด้วยความเจ็บปวด ในรูปเป็นภาพของเธอกำลังยืนอยู่ข้างๆ ธนา ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเธอดูมีความสุขอย่างแท้จริง และธนา… ธนาก็กำลังยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “นี่มัน… งานแต่งงานของเราเหรอ?” พิมพ์ถามตัวเอง เธอพยายามนึกย้อนกลับไป แต่กลับไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับงานแต่งงานนี้เลย ราวกับว่ามันถูกลบเลือนไป “ฉัน… จำไม่ได้เลย” ทันใดนั้น เธอก็ة สังเกตเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่สอดอยู่ระหว่างหน้าอัลบั้มรูปภาพ พิมพ์หยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาอ่าน “พิมพ์… ถ้าลูกได้อ่านจดหมายพวกนี้ และเห็นรูปพวกนี้… แสดงว่า… ความจำของลูกอาจจะกลับมาแล้ว… แม่ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้… แต่… มันจำเป็น…” “แม่… ทำอะไร?” พิมพ์ถามอย่างสับสน เธออ่านข้อความต่อไป “มีคน… พยายามจะทำร้ายลูก… และธนา… เพื่อไม่ให้เราได้แต่งงานกัน… เขา… เขาพยายามจะลบความจำของลูก… แต่… แม่… แม่ได้ขอร้องให้หมอ… ช่วย… ช่วยรักษาความจำของลูกไว้… แค่บางส่วน… ส่วนที่เกี่ยวข้องกับ… ความรักของเรา… เพราะ… เพราะถ้าลูกจำเรื่องราวทั้งหมดได้… ลูกอาจจะ… เจ็บปวดเกินไป…” พิมพ์ตัวสั่นเทา เธอไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ “ความรักของเรา?” “มีบางอย่าง… ที่ลูกต้องรู้… เกี่ยวกับธนา… เกี่ยวกับ… อดีตของเรา…” “ความทรงจำที่ถูกลบ… มันคืออะไรกันแน่?” พิมพ์ตัดสินใจที่จะค้นหาความจริงให้ได้ เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในอดีต ทำไมความทรงจำของเธอเกี่ยวกับธนาถึงหายไป และใครคือคนที่พยายามจะทำร้ายเธอ เธอหยิบกุญแจดอกสีทองขึ้นมาอีกครั้ง มันยังคงเป็นปริศนาที่รอให้เธอไข “ฉันจะต้องจำได้… ฉันจะต้องรู้ความจริงทั้งหมด” พิมพ์กุมอัลบั้มรูปภาพไว้แน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนไว้