พิมพ์ก้มหน้านิ่ง น้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงมาปะปนกับอักษรที่เปียกชื้นบนกระดาษ เธออ่านจดหมายของธนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำว่า “ฉันรักเธอ” ดังก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงกระซิบจากอดีตที่ถูกเก็บงำมานาน ความเจ็บปวดที่เคยรู้สึก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนระคนกับความเศร้าโศก เธอไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาอย่างไร การรับรู้ว่าคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงคนแปลกหน้า คนที่เธอแต่งงานด้วยตามการคลุมถุงชน กลับเป็นคนที่รักเธอมาตลอด มันเป็นเรื่องที่เกินกว่าจะทำใจรับได้ง่ายๆ “ไม่จริง… นี่มันไม่จริง…” พิมพ์พึมพำ เสียงแหบพร่า เธอส่ายหน้าช้าๆ พยายามปฏิเสธสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ “ธนา… คุณ… คุณรักฉัน… แล้วแพรวล่ะ… แล้วทำไม… ทำไมคุณถึง…” คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวเธอ ราวกับคลื่นสึนามิที่ซัดกระหน่ำเข้ามาไม่หยุด เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน คำโกหกของธนาเกี่ยวกับอุบัติเหตุ ความทรงจำที่ขาดหายไป การที่เขาทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน หรือแม้แต่การที่เขาแสดงออกอย่างเย็นชามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งหมดนี้มีคำอธิบายแล้ว แต่มันก็ยิ่งทำให้เธอเจ็บปว่ะว “ใคร… ใครกันที่ทำร้ายแม่ของฉัน… แล้วก็… ทำให้ฉันจำอะไรไม่ได้…” พิมพ์ถามตัวเองเสียงเบา เธอหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ในวันเกิดปีที่สิบของเธอ วันที่เธอมีความสุขที่สุด วันที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ วันนั้นมีอะไรเกิดขึ้นกันแน่? จดหมายของแม่ที่พูดถึงความรักที่แท้จริงซ่อนอยู่ในที่ที่เราคาดไม่ถึง มันคือคำพูดที่แม่ตั้งใจจะบอกเธอเกี่ยวกับธนาใช่หรือไม่? เธอหยิบกุญแจดอกสีทองขึ้นมามอง มันเป็นสิ่งเดียวที่เป็นรูปธรรมที่เชื่อมโยงเธอกับอดีตที่ถูกลืมเลือน กุญแจดอกนี้มันนำพาเธอไปสู่ความจริงที่เจ็บปวด แต่ก็เป็นความจริงที่เธอต้องเผชิญหน้า เธอตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยให้เรื่องราวทั้งหมดนี้จบลงเพียงเท่านี้ เธอต้องหาคำตอบให้ได้ พิมพ์เก็บจดหมายของธนาไว้ในซองเดิมอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกว่ามันมีค่ามากกว่าแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง มันคือหัวใจที่ธนาพยายามมอบให้เธอมาตลอด แต่เธอไม่เคยได้รับรู้ พิมพ์เดินออกจากห้องทำงานของธนาอย่างช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินออกจากโลกใบหนึ่ง ไปสู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยความจริงอันโหดร้ายและความรักที่ถูกปิดบัง ตลอดทั้งวัน พิมพ์ใช้เวลาอยู่กับความคิดของตัวเอง เธอทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งแต่วันแรกที่เธอได้รู้จักธนาในฐานะสามีของเธอ จนถึงวันที่เธอค้นพบจดหมายและรูปภาพในบ้านเก่า ความทรงจำบางส่วนเริ่มผุดขึ้นมาทีละเล็กละน้อย ภาพเบลอๆ ของสนามเด็กเล่น ภาพมือเล็กๆ ที่จับกัน ภาพเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย แต่มันยังไม่ชัดเจนพอ “คุณแม่… คุณแม่คะ…” พิมพ์เรียกหาแม่ของเธอในความเงียบของห้องนอน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะได้รับคำตอบ “แม่คะ… เกิดอะไรขึ้นกับเรา… เกิดอะไรขึ้นกับแม่… แล้วก็… ธนา…” เธอรู้ดีว่าคำตอบที่เธอต้องการนั้น อาจจะไม่ได้มาจากที่นี่อีกต่อไป เธอต้องออกไปตามหาความจริงด้วยตัวเอง ในช่วงเย็น พิมพ์ตัดสินใจที่จะไปพบคุณหญิงอรสา แม่ของธนา เธอหวังว่าคุณหญิงอรสาอาจจะให้คำตอบบางอย่างแก่เธอได้ แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณหญิงอรสาไม่ได้ดีนักก็ตาม “คุณหญิงคะ… พิมพ์มีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ” พิมพ์เอ่ยขึ้น เมื่อคุณหญิงอรสาเปิดประตูรับเธอ คุณหญิงอรสา มองพิมพ์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “มีอะไร? มาที่นี่ทำไม?” “พิมพ์… พิมพ์อยากจะถามเรื่อง… อดีตค่ะ” พิมพ์ตัดสินใจที่จะพูดตรงๆ “พิมพ์อยากรู้เรื่องแม่ของพิมพ์… แล้วก็… ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ของพิมพ์กับคุณหญิง…” คุณหญิงอรสา ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “เรื่องเก่าแล้ว พิมพ์… ไม่มีอะไรต้องรื้อฟื้นหรอก” “แต่… พิมพ์เจอจดหมายค่ะ… แล้วก็… รูปภาพ… ที่บอกว่า… พิมพ์กับธนา… เคยรู้จักกันมาก่อน…” พิมพ์พยายามที่จะสื่อสาร “รูปภาพ? จดหมาย?” คุณหญิงอรสา ทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการ “นั่นมันก็แค่อดีต… สมัยเด็กๆ น่ะ… เด็กๆ ก็เล่นกันแบบนั้นแหละ” “แต่… ในจดหมาย… ธนาบอกว่า… เขา… เขาเคยรักพิมพ์… แล้วก็… เขาบอกว่า… แม่ของพิมพ์… กับแม่ของธนา… เคยเป็นเพื่อนสนิทกัน… แล้วก็… มีใครบางคน… ทำร้ายแม่ของพิมพ์… แล้วก็… ทำให้พิมพ์จำอะไรไม่ได้…” น้ำเสียงของพิมพ์สั่นเครือ ทันทีที่คุณหญิงอรสา ได้ยินเรื่องที่พิมพ์เล่า สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มที่เคยมีหายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยความหวาดระแวงและไม่พอใจ “เธอไปเอาเรื่องพวกนี้มาจากไหน?” คุณหญิงอรสา ถามเสียงเข้ม “ใครกันที่ยุยงให้เธอมาพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้?” “ไม่มีใครค่ะ… พิมพ์เจอเอง… ในบ้านเก่า…” พิมพ์ตอบเสียงเบา “คุณหญิงคะ… ได้โปรดบอกพิมพ์เถอะค่ะ… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” คุณหญิงอรสา มองไปที่พิมพ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “พิมพ์… เรื่องบางเรื่อง… มันก็ควรจะถูกฝังเอาไว้… การไปขุดคุ้ยมันขึ้นมา… มีแต่จะทำให้เจ็บปวดมากขึ้น” “แต่… พิมพ์เจ็บปวดอยู่แล้วค่ะ… การที่ไม่รู้ความจริง… มันยิ่งทำให้พิมพ์ทรมาน…” พิมพ์อ้อนวอน “พิมพ์อยากรู้ว่าใครคือคนที่ต้องรับผิดชอบ… กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับแม่… แล้วก็… ทำไมธนา… ถึงต้องโกหกพิมพ์มาตลอด…” คุณหญิงอรสา นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ แสงแดดยามเย็นส่องลอดเข้ามา ทำให้เห็นริ้วรอยบนใบหน้าของเธอชัดเจนยิ่งขึ้น “พิมพ์… แม่ของเธอ… กับฉัน… เราเคยสนิทกันมาก… สนิทเหมือนพี่น้อง… เรามีความฝันร่วมกัน… คืออยากเห็นลูกของเรา… แต่งงานกัน… แล้วก็มีความสุข…” “แต่… แม่ของพิมพ์… ดันไปรักคนอื่น…” คุณหญิงอรสา พูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น “เธอเลือกที่จะทิ้งทุกอย่าง… แล้วไปอยู่กับผู้ชายคนนั้น… เธอทิ้งฉัน… ทิ้งครอบครัวของเรา… ทิ้งลูกของเธอเอง…” “ไม่จริงค่ะ!” พิมพ์อุทานเสียงดัง “แม่ไม่เคยทำแบบนั้น… แม่รักพิมพ์นะคะ…” “เธอไม่เข้าใจหรอก พิมพ์…” คุณหญิงอรสา พูดต่อ “ผู้ชายคนนั้น… เขาเป็นคนไม่ดี… เขาหลอกลวงแม่ของเธอ… แล้วสุดท้าย… เขาก็ทิ้งไป… ทิ้งแม่ของเธอไว้กับความว่างเปล่า… แล้วก็… กับอุบัติเหตุครั้งนั้น…” “อุบัติเหตุ…?” พิมพ์ถามเสียงสั่น “ใช่… อุบัติเหตุ… ที่คร่าชีวิตแม่ของเธอไป… และ… ก็ทำลายความทรงจำของเธอด้วย…” คุณหญิงอรสา มองตรงไปที่พิมพ์ “พิมพ์… แม่ของเธอ… เลือกที่จะไม่แต่งงานกับลูกชายของฉัน… เธอเลือกที่จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่… แต่… โชคชะตา… มันเล่นตลก…” “แล้ว… แล้วธนาล่ะคะ… คุณหญิง…” พิมพ์ถามด้วยความหวังริบหรี่ “ธนา… เขา… เขาผูกพันกับแม่ของเธอมาก… เขาเสียใจที่แม่ของเธอต้องจากไป… เขาผิดหวัง… แล้วก็… เขาต้องอยู่กับความรู้สึกผิด… ที่แม่ของเขา… ไม่สามารถทำให้แม่ของเธอ… มีความสุขได้…” คุณหญิงอรสา เล่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “หลังจากนั้น… แม่ของฉัน… ก็ป่วยหนัก… แล้วก็เสียชีวิตไป… ฉัน… ฉันต้องดูแลธนา… อยู่คนเดียว…” “แต่… ในจดหมาย… ธนาบอกว่า… เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับพิมพ์… แล้วก็… เขา… เขารักแพรว…” พิมพ์ยังคงยึดติดกับสิ่งที่เธอเพิ่งได้รับรู้ คุณหญิงอรสา ถอนหายใจอีกครั้ง “พิมพ์… โลกของผู้ใหญ่มันซับซ้อน… มีเรื่องของการเมือง… เรื่องธุรกิจ… เรื่องของตระกูล… ที่เธอไม่เข้าใจ… แม่ของธนา… เขาต้องการให้ธนาแต่งงานกับเธอ… เพื่อสานสัมพันธ์ของสองตระกูล… แต่… ธนา… เขา… เขามีคนที่รักอยู่แล้ว…” “แพรว… ใช่ไหมคะ?” พิมพ์ถาม คุณหญิงอรสา พยักหน้า “ใช่… แพรว… เป็นคนที่ธนา รัก… เขาไม่เคยรักใครเลย… นอกจากแพรว… แต่… แม่ของธนา… ก็บังคับ… จนธนาต้องยอม…” “แล้ว… อุบัติเหตุของพิมพ์ล่ะคะ… ใครเป็นคนทำ?” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด คุณหญิงอรสา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “มันก็เป็นเรื่องของ… ความแค้น… จากธุรกิจ… พิมพ์… เธอไม่ควรรู้เรื่องนี้… มันจะอันตรายเกินไป…” “อันตราย…?” พิมพ์ทวนคำ “ใคร… ใครกันคะ… ที่ทำร้ายแม่ของพิมพ์… แล้วก็… ทำร้ายพิมพ์…” “จำที่แม่เธอเคยบอกได้ไหม… ความรักที่แท้จริง… มักจะซ่อนอยู่ในที่ที่เราคาดไม่ถึง…” คุณหญิงอรสา พูดขึ้นมาลอยๆ “บางที… คำตอบที่เธอตามหา… อาจจะอยู่ใกล้ตัวกว่าที่เธอคิด…” พิมพ์มองคุณหญิงอรสา ด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าคำพูดของคุณหญิงอรสา หมายถึงอะไรกันแน่ หรือว่าจริงๆ แล้ว… ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก?