พิมพ์เดินออกจากคฤหาสน์ของคุณหญิงอรสาด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง คำพูดของคุณหญิงอรสาไม่ได้ช่วยให้เธอเข้าใจอะไรมากขึ้นเลย กลับยิ่งทำให้เธอสับสนและเต็มไปด้วยคำถาม คำบอกเล่าเรื่องอุบัติเหตุ เรื่องความแค้นในธุรกิจ เรื่องที่แม่ของเธออาจจะไม่ได้รักพ่อของเธอเท่าที่เธอเคยเชื่อ มันเป็นเรื่องที่เธอรับไม่ได้ “แม่… แม่ขา…” พิมพ์พึมพำกับตัวเองขณะเดินกลับบ้าน “ใครกันคือคนที่แม่รัก… ใครคือคนที่แม่เลือก…” เธอหวนนึกถึงภาพถ่ายในกล่องไม้ ภาพของเธอกับธนาในวัยเด็ก ภาพเหล่านั้นมันชัดเจนเหลือเกิน มันแสดงให้เห็นถึงความผูกพันที่ทั้งสองคนมีให้กันมาตั้งแต่เด็กๆ และจดหมายของธนาที่บอกว่าเขา รัก เธอมาตลอด ยิ่งทำให้เธอรู้สึกสับสนมากขึ้นไปอีก “ถ้าธนา รักพิมพ์… แล้วทำไมเขาถึงทำเหมือนไม่เคยรัก…” พิมพ์คิดในใจ “แล้วแพรว… แพรวคือใคร… ทำไมธนาถึงรักเธอมากขนาดนั้น… หรือว่า… หรือว่าแม่ของพิมพ์… เกี่ยวข้องกับแพรวด้วย?” ความคิดมากมายตีวนอยู่ในหัวของพิมพ์ เธอตัดสินใจว่าจะกลับไปที่บ้านเก่าอีกครั้ง เธอรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่เธออาจจะมองข้ามไป พิมพ์ขับรถกลับไปยังบ้านหลังเก่าที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว เธอเดินเข้าไปในห้องใต้หลังคาอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้มองหาจดหมายหรือรูปภาพอะไรอีกแล้ว แต่เธอกลับมองหาบางสิ่งบางอย่างที่อาจจะเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน เธอเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องใต้หลังคาอย่างละเอียด เธอไล้นิ้วไปตามผนัง ค้นหาตามซอกมุมต่างๆ จนกระทั่งมือของเธอไปสัมผัสกับแผ่นไม้แผ่นหนึ่งที่ดูเหมือนจะหลุดลุ่ยออกมาจากผนัง “นี่มันอะไรกัน?” พิมพ์พึมพำ เธอค่อยๆ ดึงแผ่นไม้ออกมา เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างใน ข้างในช่องว่างนั้น มีกล่องไม้ขนาดเล็กวางอยู่ พิมพ์หยิบกล่องนั้นออกมา มันเป็นกล่องไม้ที่ดูเก่าแก่และแกะสลักลวดลายสวยงามคล้ายกับกล่องใบใหญ่ที่เธอเคยเจอ เธอใช้กุญแจดอกสีทองดอกเดิมไขเข้าไปในกล่อง คลิ๊ก! ฝากล่องเปิดออก ข้างในมีสิ่งของบางอย่างวางอยู่ มันคือสร้อยคอเส้นหนึ่งที่มีจี้เป็นรูปหัวใจสีแดงสดใส และมีรูปภาพใบเล็กๆ สองใบประกบกันอยู่ พิมพ์หยิบสร้อยคอขึ้นมาดู จี้รูปหัวใจสีแดงนั้นมันดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเธอเคยเห็นมันมาก่อน เธอค่อยๆ แกะรูปภาพเล็กๆ ออกมาดู รูปภาพใบแรกเป็นรูปของแม่ของเธอในวัยสาว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ส่วนรูปภาพอีกใบ… มันคือรูปของธนาในวัยเด็ก… แต่ในรูปนั้น… ธนาไม่ได้อยู่คนเดียว… เขาอยู่กับเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง… เด็กผู้หญิงคนนั้น… มีผมยาวสีดำ… และมีดวงตาที่สดใส… “นี่มัน…” พิมพ์อ้าปากค้าง เธอจำเด็กผู้หญิงคนนั้นได้… เธอคือ… แพรว! “ไม่จริง… นี่มันเป็นไปไม่ได้…” พิมพ์อุทาน เธอค่อยๆ นำรูปของแม่ของเธอไปเทียบกับรูปของแพรว… และทันใดนั้นเอง… เหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางใจของพิมพ์… ดวงตาของแม่… ดวงตาของแพรว… มันเหมือนกันอย่างกับถอดแบบกันมา… “คุณแม่… คุณแม่ขา…” พิมพ์ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจห้าม น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างรวดเร็ว “แม่… แม่กับแพรว… เกี่ยวข้องกัน… ใช่ไหมคะ?” พิมพ์จับสร้อยคอรูปหัวใจสีแดงขึ้นมาดู เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน แม่ของเธอ… กับแม่ของธนา… เคยเป็นเพื่อนสนิทกัน… แต่แล้ว… เกิดเรื่องราวบางอย่างขึ้น… แม่ของเธอ… ทิ้งทุกอย่างไป… ไปอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง… แล้วก็… มีลูก… ลูกคนนั้นคือ… แพรว! แต่… พิมพ์จำได้ว่า… ในจดหมายของธนา… เขาบอกว่า… เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับพิมพ์… เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ของครอบครัว… แล้วเขาก็รักแพรว… “ถ้าแพรวคือลูกของแม่… แล้วทำไม… ทำไมธนาถึงรักแพรว… แล้ว… แล้วพิมพ์คือใครกันแน่?” พิมพ์ถามตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ทันใดนั้นเอง… ความทรงจำบางส่วนที่เคยเลือนรางก็กลับมา… ภาพของแม่… ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง… และเสียงของแม่ที่กำลังบอกว่า… “พิมพ์… ลูกรัก… แม่ขอโทษนะ… ที่แม่ต้องทำแบบนี้… แต่… ลูกต้องแข็งแรงนะลูก… แม่จะคอยดูอยู่ห่างๆ นะลูก…” “แล้ว… ใครคือพ่อของแพรว? แล้ว… ใครคือพ่อของพิมพ์?” พิมพ์ถามอย่างสิ้นหวัง เธอจำคำพูดของคุณหญิงอรสาได้ “แม่ของเธอ… เลือกที่จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่… แต่… โชคชะตา… มันเล่นตลก…” พิมพ์ค่อยๆ รวบรวมความกล้า นำรูปของแม่ของเธอไปเทียบกับรูปของธนาในวัยเด็ก… สิ่งที่เธอเห็น… ทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง… ใบหน้าของแม่… และใบหน้าของธนา… มีส่วนที่คล้ายกัน… อย่างน่าประหลาด… “ไม่… ไม่จริง… ไม่จริง…” พิมพ์ส่ายหน้าอย่างแรง “มันเป็นไปไม่ได้…” แต่แล้ว… ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ… ถ้าแม่ของเธอ… กับแม่ของธนา… เคยเป็นเพื่อนสนิทกัน… แล้ว… ถ้าแพรวคือลูกของแม่… แล้ว… ใครคือพ่อของแพรว? แล้ว… ถ้าพ่อของธนา… คือคนที่ต้องการให้ธนาแต่งงานกับพิมพ์… เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ของครอบครัว… แล้ว… ใครคือพ่อของพิมพ์? “คุณหญิงอรสา… คุณหลอกพิมพ์…” พิมพ์พึมพำ “คุณไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด…” เธอหยิบจดหมายของธนาขึ้นมาอีกครั้ง อ่านซ้ำในส่วนที่เขาพูดถึงแม่ของเธอ และแม่ของธนา “แม่ของฉัน… และแม่ของเธอ… คือเพื่อนสนิทกัน…” “แต่… แพรว… เธอคือคนที่ฉันรัก…” “แม่ของฉัน… และแม่ของเธอ… ได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว… เพื่อให้เราได้แต่งงานกัน…” “เขา… เขาทำร้ายแม่ของเธอ… ทำให้แม่ของเธอ… ต้องเสียชีวิต…” “แล้ว… เขา… เขาทำให้เธอ… จำอะไรไม่ได้เลย…” พิมพ์หลับตาลง… ภาพของธนา… ภาพของแพรว… ภาพของแม่… และภาพของตัวเอง… ค่อยๆ ปะติดปะต่อกัน… เธอรู้แล้ว… ความจริงทั้งหมด… “แม่… แม่ขา…” พิมพ์ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ทำไม… ทำไมแม่ถึงต้องโกหกหนู…” เธอเข้าใจแล้ว… ทำไมธนาถึงรักแพรว… ทำไมเขาถึงต้องแต่งงานกับเธอ… ทำไมเขาถึงโกหกเธอมาตลอด… เพราะ… แพรว… คือลูกของแม่… และแม่ของธนา… คือพี่สาวของแม่… นั่นหมายความว่า… ธนา… คือ… “ลูกพี่ลูกน้อง…” พิมพ์พึมพำ “ธนา… คือลูกพี่ลูกน้องของพิมพ์…” ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน… ความรักที่ถูกบิดเบือน… ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น… ทั้งหมดนี้… มันเกิดขึ้นเพราะอะไรกันแน่? พิมพ์มองไปที่สร้อยคอรูปหัวใจสีแดงในมือของเธอ… มันไม่ใช่แค่สร้อยคอ… มันคือสัญลักษณ์… สัญลักษณ์ของความรัก… ที่ถูกส่งต่อ… จากแม่… สู่แพรว… และ… สู่ตัวเธอเอง… พิมพ์ลุกขึ้นยืน… เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความจริงอีกต่อไป… เธอจะเปิดเผยทุกอย่าง…