พิมพ์เดินกลับมาที่คฤหาสน์ของธนาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้มาอย่างคนไร้บ้านไร้ที่พึ่งอีกต่อไปแล้ว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยว เธอรู้แล้วว่าเธอคือใคร และมีความสัมพันธ์อย่างไรกับธนา เธอเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น ที่ซึ่งธนากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตามปกติ “ธนา” พิมพ์เรียกชื่อเขาเสียงดัง ธนาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ “พิมพ์? มาทำอะไรที่นี่? แล้ว… เธอไปไหนมา?” “พิมพ์ไปตามหาความจริงค่ะ” พิมพ์ตอบเสียงเรียบ “ความจริงที่คุณพยายามซ่อนไว้… ความจริงเกี่ยวกับตัวเรา… ความจริงเกี่ยวกับอดีต…” ธนา วางหนังสือพิมพ์ลง สีหน้าของเขากลับมาเป็นเฉยชาเหมือนเดิม “ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” “คุณรู้ค่ะ!” พิมพ์เดินเข้าไปหาเขา “คุณรู้ดี… คุณรู้ว่าฉันคือใคร… คุณรู้ว่าเรามีความสัมพันธ์กันอย่างไร…” “พิมพ์… ผมบอกคุณแล้วไง… ว่าผมไม่เคยรักคุณ… เราแต่งงานกันเพราะถูกบังคับ…” ธนาพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว “ไม่ค่ะ!” พิมพ์ตะโกน “คุณโกหก! คุณโกหกมาตลอด! แพรว… แพรวคือลูกของแม่… แล้วแม่ของธนา… ก็คือพี่สาวของแม่! นั่นหมายความว่า… ธนา… คุณคือลูกพี่ลูกน้องของพิมพ์!” คำพูดของพิมพ์ทำเอาธนาถึงกับชะงักไป สีหน้าของเขาซีดเผือด เขาจ้องมองมาที่พิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนกับความหวาดหวั่น “คุณ… คุณรู้ได้ยังไง?” ธนาถามเสียงสั่น “พิมพ์เจอค่ะ… ในบ้านเก่า… พิมพ์เจอรูป… เจอจดหมาย… แล้วก็… สร้อยคอเส้นนั้น…” พิมพ์ชูสร้อยคอรูปหัวใจสีแดงขึ้นมา “สร้อยเส้นนี้… ที่แม่มอบให้แพรว… แล้ว… แล้วก็… เป็นของพิมพ์…” ธนายื่นมือมาจะหยิบสร้อยคอเส้นนั้นไป แต่พิมพ์สะบัดมือออก “ทำไมคะธนา? ทำไมคุณถึงต้องโกหกพิมพ์มาตลอด? ทำไมคุณถึงต้องทำเหมือนไม่เคยรักฉัน? ทั้งๆ ที่ในจดหมายของคุณ… คุณบอกว่าคุณรักฉัน… คุณบอกว่าคุณรักฉันมาตลอด!” น้ำตาของพิมพ์ไหลออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายนี้ ธนา หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “พิมพ์… เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด… ใช่… แพรวคือลูกของแม่… ส่วนแม่ของผม… คือพี่สาวของแม่คุณ… เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน… แต่… ในตอนนั้น… แม่ของผม… เขาไม่ต้องการให้เรื่องนี้เปิดเผย… เขาต้องการให้ผมแต่งงานกับคุณ… เพื่อ… เพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล…” “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงทำร้ายความทรงจำของพิมพ์? ทำไมคุณถึงทำให้พิมพ์เชื่อว่า… คุณไม่เคยรักพิมพ์?” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ผม… ผมทำไปเพราะ… ผมรักแพรว…” ธนาตอบเสียงเบา “ผมไม่ต้องการให้แม่ของผม… หรือแม่ของคุณ… ต้องมาทะเลาะกันอีก… ผมคิดว่า… การที่ผมทำเหมือนไม่เคยรักคุณ… มันจะทำให้ทุกอย่างสงบลง…” “สงบลง? คุณคิดว่าการโกหกมันจะทำให้ทุกอย่างสงบลงเหรอคะ?” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ “คุณรู้ไหมว่าความรู้สึกของพิมพ์เป็นอย่างไร? คุณรู้ไหมว่าพิมพ์ต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน?” “ผมขอโทษ… พิมพ์…” ธนาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ผมรู้ว่าผมผิด… ผมผิดเอง… ที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง… ผมผิดเอง… ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด…” “แล้ว… แล้วใครคือคนที่ทำร้ายแม่ของพิมพ์? แล้วก็… ทำร้ายพิมพ์?” พิมพ์ถามคำถามสุดท้ายที่ค้างคาใจ ธนา เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “มันก็คือ… คนที่ต้องการจะครอบครองทุกอย่าง… คนที่… เขาไม่ต้องการให้แม่ของคุณ… ได้มีความสุข… คนที่… เขาก็คือ…” ธนา หยุดพูดกลางคัน เขาหันไปมองทางหน้าต่าง ราวกับกำลังจะเอ่ยชื่อใครบางคน “ใครคะธนา? ใครกัน?” พิมพ์เร่งถาม ทันใดนั้นเอง ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เขาคือ… คุณสมชาย พ่อของธนา “พอแล้วธนา!” คุณสมชาย ตะโกนขึ้น “อย่าไปบอกเรื่องไร้สาระให้เธอฟัง!” พิมพ์มองคุณสมชายด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าชายคนนี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องราวทั้งหมด “พ่อ… พ่อมาทำอะไรที่นี่?” ธนาถามเสียงแข็ง “พ่อมาห้ามธนา… ไม่ให้ไปบอกความจริงกับผู้หญิงคนนี้!” คุณสมชาย มองมาที่พิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก “เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องของเรา!” “ผมมีสิทธิ์ค่ะ!” พิมพ์ตะโกนกลับ “เพราะแม่ของฉัน… ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เหมือนกัน!” “แม่ของเธอ?” คุณสมชาย หัวเราะอย่างเยาะเย้ย “แม่ของเธอ… เป็นแค่ผู้หญิงต่ำต้อย… ที่มาหลอกลวงผู้ชาย… แล้วก็… ทิ้งทุกอย่างไป…” “หยุดนะ!” ธนา ตะโกน “พ่อ… พ่อพูดอะไรออกมา! แม่ของพิมพ์… ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น!” “แล้วธนา… ลูกรัก… ลูกรู้ไหมว่าใครคือคนที่ทำร้ายแม่ของพิมพ์?” คุณสมชาย ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความลับ “มันก็คือ… พ่อเอง…” คำพูดของคุณสมชาย ทำให้พิมพ์ถึงกับเข่าอ่อน เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง “พ่อ… พ่อทำแบบนั้น… ทำไม…?” ธนา ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ก็เพราะ… พ่อรักแม่ของธนา… พ่อไม่ต้องการให้แม่ของธนา… ไปรักคนอื่น… พ่อ… พ่อกลัว… กลัวจะเสียแม่ของธนาไป…” คุณสมชาย อธิบายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แต่… พ่อไม่เคยคิดว่า… เรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้… พ่อไม่เคยคิดว่า… แม่ของเธอ… จะต้องตาย… แล้วก็… ทำให้เธอ… จำอะไรไม่ได้เลย…” พิมพ์มองคุณสมชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอเข้าใจแล้ว… ความจริงทั้งหมด… ความรักที่ถูกบิดเบือน… ความแค้นที่ฝังลึก… ทั้งหมดนี้… มันเกิดขึ้นเพราะความเห็นแก่ตัวของคนๆ หนึ่ง… “แล้ว… แล้วแพรว… แพรวคือใครคะ?” พิมพ์ถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา คุณสมชาย มองไปที่ธนา ก่อนจะพูดว่า “แพรว… คือลูกสาวของพ่อ… กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง… ที่พ่อแอบคบ… ตอนที่พ่อแต่งงานกับแม่ของธนา…” พิมพ์แทบจะยืนไม่อยู่ คำพูดของคุณสมชายมันยิ่งกว่ายาพิษ มันทำลายทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อ “พ่อ… พ่อทำแบบนี้ได้ยังไง?” ธนาถามเสียงสั่น “พ่อ… พ่อขอโทษ…” คุณสมชาย พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด พิมพ์ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เธอหันไปมองธนา ดวงตาของเธอบอกทุกอย่าง “พิมพ์… ขอโทษนะ…” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “พิมพ์… ไม่… อย่าไป…” ธนาพยายามจะคว้าแขนเธอไว้ แต่พิมพ์สะบัดมือออก เธอไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป “พิมพ์… จะไป… ไปให้พ้นจากตรงนี้…” พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอเดินออกจากคฤหาสน์ไป ทิ้งให้ธนาและคุณสมชาย อยู่กับความจริงอันโหดร้ายที่พวกเขาต้องเผชิญ พิมพ์ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอคือภรรยาของธนา… แต่เธอไม่ใช่… เธอคือลูกสาวของแม่… ที่ถูกลืม… เธอคือผู้หญิงที่ถูกรัก… แต่ก็ถูกหลอกลวง… ปีกของนกน้อย… มันหัก… และเธอ… ไม่รู้ว่าจะบินต่อไปได้อย่างไร…