สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างความทรงจำอันขมขื่นที่เกาะกินใจมานานหลายปี ลมหนาวพัดพาความเย็นยะเยือกเข้ามาปะทะใบหน้าของ “เมษา” หญิงสาววัยยี่สิบแปดปีผู้มีแววตาเศร้าหมอง เธอเดินทอดน่องไปตามทางเท้าอันเปียกชื้นของย่านเมืองเก่าที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องสไตล์ชิโน-โปรตุกีสที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของวันวาน “ปีนี้ก็เหมือนทุกปีสินะ” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน “ยังคงคิดถึง… ยังคงรอ…” เมษาหยุดยืนอยู่ที่หน้าคาเฟ่เล็กๆ แห่งหนึ่ง ชื่อร้าน “สายธารแห่งความหลัง” ป้ายไม้เก่าแก่สลักชื่อร้านด้วยลายเส้นพู่กันที่ดูคุ้นตา หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ทุกย่างก้าวที่เข้ามาเหยียบย่างในร้านนี้ ราวกับย้อนเวลากลับไปหลายปี ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟสด ผสมผสานกับกลิ่นขนมอบใหม่ๆ เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยของผู้คน บรรยากาศอบอุ่นสบายตา แต่สำหรับเมษา กลับเต็มไปด้วยเงาของอดีต สายตาของเธอไล่มองไปรอบๆ ร้าน พลันสะดุดเข้ากับภาพถ่ายขาวดำที่แขวนอยู่บนผนังภาพของชายหนุ่มคนหนึ่ง ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาที่ฉายแววอบอุ่น รอยยิ้มที่ดูคุ้นเคย… ใช่ เขาคนนั้น “ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะยังอยู่ที่นี่” เมษาเอ่ยออกมาเบาๆ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปสัมผัสกรอบรูป ราวกับจะสัมผัสถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา “คุณมาที่นี่บ่อยเหรอครับ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เมษาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนยิ้มให้เธออยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ปลดกระดุมคอสองเม็ด ผมสีเข้มเซ็ตตัวอย่างดี ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด “ฉัน… ฉันไม่ค่อยได้มาค่ะ” เมษาตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “บังเอิญผ่านมา” “ผมสังเกตเห็นคุณยืนมองรูปนั้นนานแล้ว” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ “รูปนั้นเป็นของเจ้าของร้านคนเก่า เขาเสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน นี่เป็นรูปเขาตอนหนุ่มๆ” “ห้าปีแล้วหรือคะ” เมษาพึมพำ รู้สึกเหมือนเวลาเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน “เขายัง… ยังน่ารักเหมือนเดิมเลย” “ใช่ครับ เขาเป็นคนดีมากๆ” ชายหนุ่มตอบ ใบหน้าฉายแววเศร้า “ผมรับช่วงต่อจากเขาเมื่อสองปีก่อน ผมเองก็เป็นแฟนเก่าแก่ของร้านนี้เหมือนกัน” “แล้ว… คุณพอจะจำเขาได้ไหมคะ” เมษาเอ่ยถามอย่างมีความหวัง “คุณเคยเห็น… เขาเคยพูดถึงใครเป็นพิเศษไหม” ชายหนุ่มมองเมษาด้วยความสงสัย “พูดถึงใครเป็นพิเศษ? หมายถึงใครครับ” เมษาอึกอัก “ไม่มีอะไรค่ะ แค่… แค่ถามไปเรื่อย” เธอรีบหันกลับไปมองรูปภาพอีกครั้ง ดวงตาเริ่มมีน้ำเอ่อคลอ “เขาเป็นคนสำคัญของฉันมากๆ” “ผมเข้าใจครับ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ความทรงจำดีๆ มันลบกันไม่หายหรอกครับ” เมษาเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง พยายามจดจำใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า “คุณ… คุณชื่ออะไรคะ” “ผมชื่อ ‘ธาม’ ครับ แล้วคุณล่ะครับ” “เมษาค่ะ” “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณเมษา” ธามยิ้ม “คุณอยากดื่มอะไรไหมครับ วันนี้มีเค้กช็อกโกแลตบราวนี่สูตรพิเศษของเจ้าของคนเก่าด้วยนะ” เมษาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็นึกถึงความทรงจำเก่าๆ ที่เกี่ยวกับขนมชนิดนี้ “ขอ… ขอเค้กบราวนี่กับอเมริกาโน่แก้วหนึ่งค่ะ” “ได้เลยครับ” ธามรับออร์เดอร์ก่อนจะเดินหายเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ เมษามองตามแผ่นหลังของเขาไปอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นเคยกับชายหนุ่มคนนี้อย่างประหลาด เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแกลเลอรี ภาพถ่ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ ภาพถ่ายของชายหนุ่มคนหนึ่งในวัยเดียวกันกับคนที่อยู่ในรูปบนผนัง ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาที่ฉายแววอบอุ่น รอยยิ้มที่ดูคุ้นเคย… “ต้น” ชื่อของเขาดังก้องอยู่ในหัวของเมษา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาไม่หยุด เธอรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์ กลัวว่าจะมีใครเห็น ธามเดินกลับมาพร้อมกับถาดที่วางเค้กบราวนี่และอเมริกาโน่ “นี่ครับ เค้กบราวนี่กับอเมริกาโน่ รสชาติอาจจะเปลี่ยนไปบ้างนะครับ ผมพยายามทำให้อร่อยเหมือนต้นฉบับที่สุด” “ขอบคุณค่ะ” เมษาเอ่ยเสียงสั่นเครือ “คุณรู้จักต้นเหรอครับ” ธามถามอย่างสงสัย ขณะวางถาดลงบนโต๊ะ “คุณดูเศร้ามากเลยนะครับ” “ฉัน… ฉันเคยรู้จักเขาค่ะ” เมษาตอบ พลางใช้มือปาดน้ำตา “เมื่อนานมาแล้ว” “เขาเป็นคนพิเศษของคุณใช่ไหมครับ” ธามถามอย่างอ่อนโยน เมษาพยักหน้าช้าๆ “เขาเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน” “ผมเข้าใจครับ” ธามกล่าว “คุณอยากจะเล่าให้ผมฟังไหมครับ ผมยินดีรับฟัง” เมษาเงยหน้ามองธามด้วยความประหลาดใจ ความจริงใจที่ฉายชัดในดวงตาของเขา ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย “คุณ… คุณจะเชื่อฉันไหมคะ” “ผมจะลองเชื่อดูครับ” ธามยิ้มบางๆ เมษาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวของเธอและต้น เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความรัก ความผูกพัน และความเจ็บปวด เรื่องราวที่เธอเก็บงำมาตลอดหลายปี “เมื่อห้าปีก่อน ฉันกับต้นคบกันอยู่ค่ะ เราเจอกันที่นี่ เขาเป็นเจ้าของร้านนี้ ส่วนฉันเป็นนักศึกษาฝึกงาน” เมษาเริ่มต้นเล่า “เรามีความสุขกันมากๆ เรามีแผนที่จะสร้างอนาคตร่วมกัน แต่แล้ว… ทุกอย่างก็พังทลายลง” “พังทลายลงยังไงครับ” ธามถามอย่างตั้งใจฟัง “ต้นประสบอุบัติเหตุค่ะ… เขาเสียชีวิตทันที” เมษาเอ่ย น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันเสียใจมาก ช็อกมาก ฉันไม่คิดว่าชีวิตจะโหดร้ายกับฉันได้ขนาดนี้” “ผมเสียใจด้วยนะครับ” ธามกล่าว “ผมเองก็เคยเสียคนรักไปเหมือนกัน ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี” “หลังจากวันนั้น ฉันก็พยายามใช้ชีวิตต่อไป แต่มันยากเหลือเกิน” เมษาเล่าต่อ “ฉันพยายามลืมเขา แต่ทำไม่ได้เลย ทุกอย่างรอบตัวมันทำให้ฉันนึกถึงเขาเสมอ” “แล้วทำไมคุณถึงกลับมาที่นี่ครับ” ธามถาม “เพราะที่นี่เป็นที่ที่เราเจอกันครั้งแรก เป็นที่ที่เรามีความสุขที่สุด” เมษาตอบ “ฉันอยากกลับมาที่นี่เพื่อ… เพื่อรู้สึกเหมือนได้ใกล้ชิดเขาอีกครั้ง” “ผมเข้าใจครับ” ธามกล่าว “บางที การกลับมาที่เดิม อาจจะช่วยเยียวยาหัวใจได้นะครับ” เมษาพยักหน้า “ขอบคุณนะคะคุณธาม ที่รับฟัง” “ไม่เป็นไรครับ” ธามยิ้ม “คุณอยากนั่งตรงนี้อีกสักพักไหมครับ หรืออยากจะกลับแล้ว” “ขออยู่ต่ออีกหน่อยนะคะ” เมษาตอบ “ฉันอยากดื่มกาแฟให้หมดก่อน” เธอมองไปที่รูปภาพบนผนังอีกครั้ง ใบหน้าของต้นยังคงยิ้มอย่างอบอุ่น ราวกับจะบอกว่า “ไม่เป็นไรนะเมษา ฉันยังอยู่ตรงนี้เสมอ” สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย แต่ในใจของเมษา กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะคำพูดปลอบโยนของธาม หรืออาจจะเป็นเพราะเธอได้กลับมาสู่สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่ดีกับต้น เธอยกแก้วอเมริกาโน่ขึ้นจิบ รสชาติขมเข้มที่คุ้นเคย ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้ต้นอีกครั้ง “ต้น… ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน” เมษาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความทรงจำอีกครั้ง