“คุณธามคะ” เมษาถามเขาขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นริมแม่น้ำเจ้าพระยาในเย็นวันเสาร์ที่อากาศสบายๆ เสียงของเธอแผ่วเบาลงเมื่อสังเกตเห็นแววตาที่ดูห่างเหินของคนข้างกาย “ช่วงนี้คุณดูเงียบๆ ไปนะคะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” ธามหยุดเดิน หันมายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ถึงดวงตา “เปล่าครับ ผมสบายดี” “แต่… ฉันรู้สึกได้” เมษาเดินเข้าไปหาเขา ยื่นมือออกไปสัมผัสแขนของธามเบาๆ “คุณดูเหมือนกำลังมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ” ธามถอนหายใจเบาๆ “ผมก็แค่มองดูคุณทำงานหนักเกินไปน่ะครับ ผมเป็นห่วง” “แต่คุณก็รู้ว่าฉันรักงานของฉัน” เมษาบอก “และตอนนี้มันเป็นช่วงเวลาที่สำคัญมากๆ สำหรับร้านของเรา” “ผมรู้ครับ” ธามตอบ “ผมแค่… ไม่อยากให้คุณต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว” “ฉันไม่ได้แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวสักหน่อย” เมษาพยายามปลอบ “คุณก็อยู่ตรงนี้เสมอไม่ใช่เหรอคะ” “ผมอยู่ตรงนี้เสมอ” ธามพูดซ้ำเสียงเบา “แต่บางที ผมก็รู้สึกเหมือนมีกำแพงบางๆ กั้นระหว่างเรา” เมษามองหน้าธามอย่างไม่เข้าใจ “กำแพงอะไรคะ” “กำแพงแห่งความไม่มั่นคง” ธามพูด “ผมแค่กลัวว่า… คุณจะยังไม่สามารถลืมเรื่องในอดีตได้ทั้งหมด” “คุณธามคะ” เมษาเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “คุณกำลังหมายถึงต้นใช่ไหมคะ” ธามหลบสายตา “ผม… ผมก็ไม่แน่ใจ” “ฉันคิดว่าเราคุยกันเรื่องนี้ไปแล้วนะคะ” เมษาพยายามควบคุมอารมณ์ “ต้นเป็นแค่อดีตค่ะ เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว และฉันก็ไม่เคยคิดจะกลับไปหาเขาเลย” “ผมรู้” ธามเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ “แต่การที่ต้นยังคงปรากฏตัวในชีวิตคุณ… มันทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ” “ฉันเข้าใจค่ะ” เมษาบอก “แต่ฉันควบคุมไม่ได้นี่คะ เขาเป็นคนเข้ามาหาฉันเอง” “แล้วทำไมคุณถึงต้องให้เขาเข้ามา” ธามถามเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย “คุณไม่จำเป็นต้องเจอเขาถ้าคุณไม่ต้องการ” “ฉัน… ฉันก็แค่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายค่ะ” เมษาอธิบาย “ถ้าฉันปฏิเสธเขาตรงๆ เขาอาจจะทำอะไรที่แย่กว่าเดิมก็ได้” “ผมรู้ว่าคุณเก่ง” ธามพูด “แต่บางครั้ง ผมก็อดคิดไม่ได้ว่า… คุณกำลังประเมินความสามารถของผมต่ำเกินไป” “คุณกำลังหมายความว่าอะไรคะ” เมษาถามอย่างรู้สึกไม่ดี “คุณกำลังคิดว่าฉันไม่ไว้ใจคุณเหรอคะ” “ผมไม่ได้บอกว่าคุณไม่ไว้ใจผม” ธามถอนหายใจ “ผมแค่… รู้สึกเหมือนคุณกำลังพยายามปกป้องผมอยู่ตลอดเวลา” “ฉันไม่ได้ปกป้องคุณค่ะ” เมษาตอบ “ฉันแค่… ไม่อยากให้คุณต้องกังวล” “แต่ผมกังวลครับ” ธามพูดเสียงเบา “ผมกังวลว่าผมจะสูญเสียคุณไป” คำพูดนั้นทำให้เมษารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจ เธอเดินเข้าไปกอดธามแน่น “คุณจะไม่สูญเสียฉันไปไหนหรอกค่ะ ฉันรักคุณนะคะ” ธามโอบกอดเธอตอบ “ผมก็รักคุณครับ” แต่ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของธาม เขากลัวว่าความรักที่เขามีให้เมษา อาจจะไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอตัดขาดจากอดีตได้โดยสมบูรณ์ ในขณะเดียวกัน เมษาก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวธาม เธอรู้ว่าเขาเป็นคนใจเย็นและเข้าใจสถานการณ์มาตลอด แต่การที่เขาเริ่มแสดงความไม่มั่นคงออกมาเช่นนี้ ทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้ “คุณธามคะ” เมษาเอ่ยขึ้นหลังจากความเงียบปกคลุมพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องที่ต้นมาหาฉัน… ฉันจะพยายามหลีกเลี่ยงให้มากที่สุดนะคะ” ธามมองเธอ “คุณแน่ใจนะ” “ค่ะ” เมษาพยักหน้า “ฉันไม่อยากให้คุณต้องรู้สึกไม่สบายใจแบบนี้” “ขอบคุณนะครับ” ธามยิ้ม “ผมรู้ว่าคุณทำเพื่อผม” “และฉันก็อยากให้คุณเชื่อใจฉันนะคะ” เมษาเสริม “ฉันรักคุณคนเดียว” “ผมเชื่อใจคุณครับ” ธามตอบ “ผมแค่… ต้องการความมั่นใจ” “ฉันจะพยายามทำให้คุณมั่นใจนะคะ” เมษาพูด “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันต่อไป ริมแม่น้ำยังคงสงบเงียบเหมือนเดิม แต่ในใจของทั้งคู่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าเดิม ความสัมพันธ์ที่เคยราบรื่นเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น แม้จะพยายามแก้ไข แต่รอยร้าวเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ และยากที่จะทำให้มันหายไปได้อย่างสมบูรณ์ หลายวันต่อมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังคงดำเนินต่อไปภายใต้ความรู้สึกที่ค่อยๆ ห่างเหิน ธามเริ่มใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น เขาไม่ค่อยชวนเมษาไปไหนมาไหนเหมือนเมื่อก่อน และเมื่อเจอกัน เขาก็มักจะถามคำถามเกี่ยวกับงานของเธอมากกว่าเรื่องส่วนตัว “ร้านเป็นยังไงบ้างครับ” ธามถามขณะที่พวกเขากำลังคุยโทรศัพท์กัน “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” “ก็… มีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ” เมษาตอบ “แต่เรากำลังจะแก้ไขมัน” “ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกผมได้เสมอนะครับ” ธามพูด “ขอบคุณค่ะ” เมษาตอบ “แต่ฉันคิดว่าเราจัดการได้ค่ะ” “ดีแล้วครับ” ธามตอบ “ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า… ผมพร้อมเสมอ” เมษารู้สึกได้ถึงความห่างเหินในน้ำเสียงของธาม เธออยากจะถามเขาว่ามีอะไรในใจ แต่ก็กลัวว่าคำถามของเธอจะยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ลงไปอีก “คุณธามคะ” เมษาลองถาม “สุดสัปดาห์นี้คุณว่างไหมคะ ฉันอยากชวนคุณไปทานข้าว” ธามเงียบไปครู่หนึ่ง “สุดสัปดาห์นี้… ผมอาจจะต้องเข้าประชุมที่บริษัทน่ะครับ” “อ๋อ… ค่ะ” เมษาตอบด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย “ไม่เป็นไรค่ะ” “ผมขอโทษนะครับ” ธามรีบพูด “ผมจะพยายามหาเวลาให้ได้” “ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ” เมษาบอก “ฉันเข้าใจ” เมื่อวางสายโทรศัพท์ เมษาก็ถอนหายใจยาว เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธามกำลังเผชิญกับบททดสอบครั้งสำคัญ และเธอต้องพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้เอาไว้