วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความสัมพันธ์ระหว่างเมษากับธามยังคงดำเนินต่อไป แต่ก็ไม่ใช่ทุกอย่างจะราบรื่นเหมือนเดิม ความห่างเหินที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ทำให้เกิดความไม่มั่นคงในใจของทั้งคู่ เมษารู้สึกว่าธามเริ่มเก็บตัวมากขึ้น เขาไม่ค่อยพูดคุยเรื่องความรู้สึกของตัวเอง และมักจะหลีกเลี่ยงการพูดถึงเรื่องในอดีตของเธอ “ธามคะ” เมษาเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง “มีอะไรในใจหรือเปล่าคะ” ธามเงยหน้าขึ้นมองเมษา “ไม่มีอะไรครับ” “แน่ใจนะคะ” เมษาถามอีกครั้ง “คุณดูเหม่อลอยไปนะคะ” “ผมก็แค่นั่งคิดเรื่องงานนิดหน่อยครับ” ธามตอบ “งานที่ร้าน หรือว่าเรื่องที่บริษัทคะ” เมษาถาม “ทั้งสองอย่างครับ” ธามตอบ “ผมอยากให้ทุกอย่างมันออกมาดีที่สุด” “ฉันก็อยากให้มันออกมาดีเหมือนกันค่ะ” เมษาบอก “แต่ฉันก็อยากให้คุณมีความสุขด้วยนะคะ” ธามยิ้ม “ผมก็มีความสุขครับ… ที่ได้อยู่กับคุณ” ถึงแม้คำพูดของธามจะฟังดูดี แต่เมษาก็ยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง ความรู้สึกของธามที่แสดงออกมา มันดูเหมือนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยความพยายามที่จะรักษาภาพลักษณ์บางอย่างเอาไว้ “คุณธามคะ” เมษาตัดสินใจถามสิ่งที่อยู่ในใจ “คุณยังรู้สึกไม่สบายใจเรื่องต้นอยู่ใช่ไหมคะ” ธามชะงักไปเล็กน้อย “ผม… ผมไม่ได้คิดมากแล้วครับ” “คุณโกหกฉัน” เมษาพูดเสียงเบา “ฉันเห็นแววตาคุณ” ธามวางส้อมลง เขามองไปที่อื่น “ผมแค่… กลัวว่าคุณจะกลับไปหาเขา” “คุณธามคะ” เมษาเข้าไปจับมือเขา “ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่าฉันรักคุณ และฉันไม่เคยคิดจะกลับไปหาเขา” “แต่… คุณเคยรักเขามาก่อน” ธามพูดเสียงสั่นเครือ “ผม… ผมกลัวว่าความรู้สึกที่ผ่านมา มันจะกลับมาอีกครั้ง” “ความรู้สึกที่ผ่านมามันผ่านไปแล้วค่ะ” เมษาพยายามอธิบาย “ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณตอนนี้ มันคือความรักที่แท้จริง” “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ” ธามตอบ “ผม… ผมอยากให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม” “เราจะเป็นเหมือนเดิมค่ะ” เมษาบอก “ฉันจะทำให้คุณเชื่อใจฉัน” หลังจากคืนนั้น เมษาก็เริ่มพยายามมากขึ้นที่จะกระชับความสัมพันธ์กับธาม เธอพยายามหาเวลาให้เขามากขึ้น ชวนเขาไปทำกิจกรรมที่เขาชอบ และแสดงความรักความห่วงใยให้เขาเห็นอย่างสม่ำเสมอ วันหนึ่ง ขณะที่เมษากำลังจัดเตรียมเอกสารสำหรับงานอีเวนต์ที่จะจัดขึ้นที่ร้าน เธอได้รับอีเมลฉบับหนึ่งจากที่อยู่ที่ไม่คุ้นเคย เมื่อเปิดอ่าน เธอก็พบว่าเป็นข้อความจากต้น “สวัสดีครับเมษา ผมได้ยินว่าร้านของคุณกำลังจะจัดงานอีเวนต์ใหญ่ ผมอยากจะขอเข้าไปช่วยดูเรื่องการตกแต่ง ผมมีไอเดียดีๆ ที่คิดว่าน่าจะเหมาะกับร้านของคุณ” เมษาขมวดคิ้ว เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะตอบกลับไปดีหรือไม่ แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจไม่ตอบอีเมลฉบับนั้น และลบมันทิ้งไป ทว่า สองวันต่อมา ขณะที่เธอกำลังเดินลงจากรถแท็กซี่หน้าคาเฟ่ เธอก็เห็นต้นยืนรออยู่ที่หน้าประตูร้าน “ต้น! คุณมาทำอะไรที่นี่” เมษาถามด้วยความประหลาดใจ “ผมก็มาหาคุณไงครับ” ต้นตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ “ผมอยากจะช่วยคุณเรื่องอีเวนต์” “ฉัน… ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ” เมษาบอก “อย่าเพิ่งพูดแบบนั้นสิครับ” ต้นก้าวเข้ามาหาเธอ “ผมอยากจะช่วยจริงๆ นะ” “ฉันบอกว่าไม่ต้องการไงคะ” เมษาเริ่มรู้สึกหงุดหงิด “คุณไปเถอะค่ะ” “คุณแน่ใจเหรอ” ต้นถาม “ผมว่าคุณกำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่แน่ๆ” “คุณไปเถอะค่ะ” เมษาพูดเสียงแข็ง “ถ้าคุณไม่ไป ฉันจะโทรเรียกยาม” ต้นหัวเราะเบาๆ “โอเคๆ ผมไปก็ได้” เขาเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความหมายแฝงอยู่ เมษากลั้นหายใจ เธอรู้ว่าการปรากฏตัวของต้นในครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เธอรีบเข้าไปในร้าน และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาธามทันที “ธามคะ” เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก “ต้นมาที่ร้านค่ะ” “ต้นมาที่ร้านเหรอครับ” เสียงของธามฟังดูเย็นชา “เขามาทำไม” “เขาบอกว่าอยากจะช่วยเรื่องอีเวนต์ค่ะ” เมษาตอบ “แต่ฉันไล่เขาไปแล้ว” “คุณแน่ใจนะว่าไล่เขาไปแล้ว” ธามถาม “ค่ะ” เมษาตอบ “เขาไปแล้วจริงๆ” “ผมจะรีบไปหาคุณนะครับ” ธามพูด “คุณอยู่คนเดียวใช่ไหม” “ค่ะ” เมษาตอบ “ฉันรอคุณอยู่นะคะ” ไม่นานนัก ธามก็มาถึงร้าน เขาเดินเข้ามาหาเมษาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณปลอดภัยดีนะ” “ค่ะ” เมษาพยักหน้า “ขอบคุณนะคะที่รีบมา” “ผมเป็นห่วงคุณ” ธามบอก “ผมไม่อยากให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นอีก” “ฉันก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเหมือนกันค่ะ” เมษาตอบ “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงยังตามตื๊อฉันอยู่แบบนี้” “ผมจะจัดการเอง” ธามพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำให้คุณเดือดร้อนอีก” เมษามองธาม เธอเห็นความจริงจังในแววตาของเขา และรู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่าเธอเลือกถูกแล้วที่รักเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า การปรากฏตัวของต้นในครั้งนี้ อาจจะเป็นสัญญาณเตือนบางอย่างที่เธอควรจะใส่ใจมากกว่านี้