เมษานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกสาป ร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะขยับเขยื้อน ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน หัวใจของเธอถูกกระชากออกไปอย่างโหดร้าย จนเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ดำมืด “ไม่จริง… นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง…” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกระซิบแทบจะไม่ได้ยิน คุณแม่ของธามได้แต่กุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสที่สั่นเทาของท่านสะท้อนความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจของทั้งคู่ “หมอบอกว่า… เป็นอุบัติเหตุรถยนต์ค่ะคุณเมษา” ท่านพูดพลางสะอื้นไห้ “รถของเขา… ถูกชนอย่างแรง… ที่สี่แยกก่อนถึงบ้าน… ไม่ทันได้ทำอะไรเลย…” เมษายังคงสั่นเทา เธอพยายามประติดประต่อเรื่องราว แต่สมองของเธอมันชาไปหมด ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่นานมานี้ผุดขึ้นมาในหัว ความกังวลของธาม ความไม่สบายใจที่เธอสัมผัสได้จากตัวเขา มันคือลางร้ายที่เธอเองมองข้ามไปงั้นหรือ “อุบัติเหตุ… เขา… เขาจะไม่มีวันกลับมาแล้วจริงๆ ใช่ไหมคะคุณแม่” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสั่นเครือและสิ้นหวัง คุณแม่ของธามพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณธาม… เขาเป็นคนดีมากๆ ค่ะคุณเมษา… แม่… แม่รู้ว่าเขา… รักคุณมากแค่ไหน…” คำพูดนั้นราวกับมีดอีกเล่มกรีดลงกลางใจเมษา เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะเล่นตลกกับเธอเช่นนี้ วันที่เธอเพิ่งเริ่มจะเปิดใจรับความรักอีกครั้ง วันที่ความสัมพันธ์ของเธอกับธามกำลังจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น วันนี้กลับกลายเป็นวันที่ทุกอย่างพังทลายลงต่อหน้าต่อตา “ทำไม… ทำไมต้องเป็นเขา… ทำไมต้องเป็นแบบนี้…” เธอพร่ำพรรณนาออกมาอย่างตัดพ้อ ลมหายใจของเธอขาดห้วง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด หลังจากนั้น ทุกอย่างก็กลายเป็นเหมือนภาพเบลอๆ เมษาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอออกจากโรงพยาบาลมาได้อย่างไร วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างดึงรั้งเธอไว้กับที่ เธอใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างไร้จุดหมาย ร่างกายของเธออยู่ที่นี่ แต่จิตใจของเธอได้ล่องลอยไปพร้อมกับความทรงจำที่มีต่อธาม ภาพใบหน้าของเขา เสียงหัวเราะของเขา รอยยิ้มอันอ่อนโยนของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เมษา… กินอะไรหน่อยนะลูก” เสียงคุณแม่ของธามดังขึ้นมาปลุกเธอจากภวังค์ เมษาหันไปมองท่าน ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเศร้าที่สะท้อนถึงความสูญเสียไม่ต่างกัน “หนูไม่หิวค่ะคุณแม่” เธอตอบเสียงแหบพร่า “ไม่เป็นไรหรอกลูก… ค่อยๆ กินนะ” คุณแม่ของธามนั่งลงข้างๆ เธอ “แม่เข้าใจว่ามันยาก… ยากมากจริงๆ” “หนู… หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ” เมษาพยายามกลั้นน้ำตา “ทำไม… ทำไมต้องเป็นเขา… เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย… เขาเป็นคนดีมากๆ…” “ใช่ค่ะ… คุณธามเป็นคนดีจริงๆ” คุณแม่ของธามพูดเสริม “เขารักคุณมากนะเมษา… รักมาตลอด…” คำว่า “รักมาตลอด” ทำให้เมษารู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอีกครั้ง เธอจำได้ถึงความลังเลของธามในตอนแรกๆ ความกลัวของเขาที่เธอเองก็ไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ เธอเคยคิดว่ามันเป็นเพราะอดีตของเธอ แต่ตอนนี้… เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าอาจจะมีบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นซ่อนอยู่ “คุณแม่คะ… เรื่องอุบัติเหตุ… มีใครให้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมบ้างไหมคะ” เมษาถามเสียงเบา ราวกับกำลังเอ่ยถามเรื่องที่ไม่สำคัญ แต่จริงๆ แล้วมันคือสิ่งที่กัดกินหัวใจเธออยู่ คุณแม่ของธามถอนหายใจ “ตำรวจบอกว่า… เป็นอุบัติเหตุทั่วไปค่ะ… รถที่ชนเขา… เป็นรถกระบะ… พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง… คนขับรถกระบะ… เสียชีวิตในที่เกิดเหตุเช่นกัน…” “อุบัติเหตุทั่วไป…” เมษากล่าวซ้ำ เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน มันดูเหมือนจะเป็นเพียงโศกนาฏกรรมที่น่าเศร้า แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงยังคงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง “แล้ว… ที่รถกระบะคันนั้น… มีใครนั่งมาด้วยบ้างคะ” เมษาถามต่อ “ไม่… ไม่ทราบรายละเอียดมากนักค่ะ… เขาเป็นคนต่างถิ่น… มาทำงานแถวนี้…” คุณแม่ของธามตอบ “แต่ที่แน่ๆ คือ… ไม่มีใครในรถคันนั้น… รอดชีวิตเลย…” คำตอบของคุณแม่ของธามยิ่งทำให้เมษารู้สึกสับสน เธอพยายามจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่มันกลับยากเหลือเกิน ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มันกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ “คุณแม่คะ… หนูขอโทษนะคะ… หนูอาจจะ… คิดมากไปเอง…” เมษาเอ่ยออกมา “แต่… หนูรู้สึกว่า… มันไม่น่าจะเป็นแค่… อุบัติเหตุธรรมดา…” คุณแม่ของธามมองเมษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ “แม่เองก็รู้สึกอย่างนั้นค่ะ… คุณธาม… เป็นคนรอบคอบมาก… เขาไม่เคยขับรถเร็ว… และก็ไม่เคย… ไปในเส้นทางที่อันตราย…” “แล้ว… ทำไมเขาถึงไปอยู่ที่นั่นคะ” เมษาถามต่อ “เขาบอกว่าจะไป… ทำธุระบางอย่าง… ที่นอกเมือง…” คุณแม่ของธามตอบ “แต่ก็ไม่ได้บอกละเอียดว่าเรื่องอะไร…” “ธุระบางอย่าง…” เมษาย้ำคำนั้นในใจ เธอเริ่มรู้สึกว่าบางทีสิ่งที่เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกตินั้น อาจจะไม่ใช่แค่ความรู้สึกไปเอง “คุณแม่คะ… หนูขออนุญาต… กลับไปดูห้องของคุณธามนะคะ… หนูอยากจะ… หาอะไรบางอย่าง…” “ได้เลยลูก… เข้าไปดูได้เลย…” เมษาเดินขึ้นไปยังห้องนอนของธาม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเขาที่ยังคงติดอยู่ตามข้าวของ ทำให้หัวใจของเธอปวดร้าว เธอเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างช้าๆ พยายามมองหาความผิดปกติบางอย่าง ราวกับจะหาคำตอบของคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ