เมษาตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยวางเรื่องนี้ไปง่ายๆ เธอรู้สึกว่าการตายของธามในครั้งนี้ มันมีความเชื่อมโยงบางอย่างกับอดีตที่ถูกซ่อนเร้น เธอรู้ดีว่าธามเป็นคนรอบคอบและระมัดระวังในการขับรถ การที่เขาจะประสบอุบัติเหตุร้ายแรงเช่นนี้ มันเป็นเรื่องที่ผิดปกติอย่างยิ่ง เช้าวันต่อมา เมษาได้เดินทางไปยังสถานีตำรวจ เธอขอพบกับสารวัตรที่ดูแลคดีอุบัติเหตุของธาม “สวัสดีค่ะสารวัตร ดิฉันเมษา… เป็นแฟนของคุณธาม ธนากรณ์ ค่ะ” สารวัตรมองเมษาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ทราบเรื่องแล้วครับ… เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจริงๆ” “ค่ะ…” เมษาพยักหน้า “ดิฉันมีเรื่องอยากจะเรียนถามเกี่ยวกับรายละเอียดของอุบัติเหตุค่ะ… ดิฉันรู้สึกว่า… มันอาจจะมีบางอย่างที่… ไม่น่าจะเป็นแค่… อุบัติเหตุธรรมดา…” สารวัตรพยักหน้า “เราได้สืบสวนอย่างละเอียดแล้วครับ… แต่ก็ยังไม่พบสิ่งผิดปกติ…” “แต่… คุณธามเป็นคนขับรถที่ระมัดระวังมากค่ะ… เขาไม่เคยขับรถเร็ว… และเส้นทางที่เขาใช้… ก็ไม่ใช่เส้นทางอันตราย… แล้ว… รถที่ชนเขา… เป็นรถกระบะ… ใช่ไหมคะ” เมษาถาม “ถูกต้องครับ… เป็นรถกระบะ… พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง…” สารวัตรตอบ “แล้ว… คนขับรถกระบะ… มีประวัติอาชญากรรมอะไรไหมคะ” เมษาถามต่อ สารวัตรเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาคำถาม “จากข้อมูลที่เรามี… เขาเป็นคนต่างถิ่น… มาทำงานก่อสร้างแถวนี้… ไม่มีประวัติอาชญากรรมที่ร้ายแรง… แต่… มีข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจ…” “น่าสนใจอย่างไรคะ” เมษาถามด้วยความหวัง “คือ… ในรถกระบะคันนั้น… เราพบ… สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น… อาวุธ… แต่… เราก็ไม่สามารถระบุชนิดได้อย่างแน่ชัด… และ… มันก็ไม่มีลายนิ้วมือแฝง…” สารวัตรกล่าว เมษาใจเต้นแรง “อาวุธ… แล้ว… คุณธาม… มีศัตรูที่ไหนบ้างไหมคะ” สารวัตรมองเมษาด้วยสายตาที่จริงจัง “คุณธาม… เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ… ย่อมมีคู่แข่ง… แต่… เราก็ไม่พบความเชื่อมโยงที่ชัดเจน… กับอุบัติเหตุครั้งนี้…” “แต่… คุณแม่ของคุณธาม… เล่าให้หนูฟังว่า… เมื่อหลายปีก่อน… เคยมีอุบัติเหตุที่… แฟนเก่าของคุณธาม… เสียชีวิต… และ… คนขับรถกระบะที่เป็นต้นเหตุ… ก็ถูกฆ่าตายในเวลาต่อมา…” เมษาบอก สารวัตรพยักหน้า “เราทราบเรื่องนั้น… เป็นคดีที่ยังไม่คลี่คลาย… แต่… เราก็ไม่เห็นความเชื่อมโยง… กับคดีของคุณธามในครั้งนี้…” “หนูไม่เชื่อค่ะ…” เมษาพูดเสียงหนักแน่น “หนูรู้สึกว่า… มันต้องมีอะไรบางอย่าง… ที่เรามองข้ามไป…” เธอตัดสินใจที่จะกลับไปที่ร้านของธาม เธอต้องการที่จะค้นหาหลักฐานเพิ่มเติม เธอเชื่อว่าธามจะต้องมีบางอย่างที่ซ่อนไว้ หรือทิ้งเบาะแสไว้ให้เธอ เมื่อกลับมาถึงร้าน เมษารีบตรงไปยังห้องทำงานของธาม เธอเริ่มรื้อค้นเอกสารต่างๆ อย่างละเอียดอีกครั้ง จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก เธอหยิบมันออกมาเปิดอ่าน ในสมุดบันทึกนั้นเต็มไปด้วยลายมือของธาม เขาเขียนถึงความรู้สึกของเขา ความกังวล และความกลัวที่มีต่อเรื่องราวในอดีต เขาเขียนถึงอรุณรัศมี ความรักที่เขามีให้เธอ และความเสียใจที่เขาไม่อาจปกป้องเธอได้ แต่แล้ว… ในหน้าสุดท้ายๆ ของสมุดบันทึก… เมษาถึงกับตัวแข็งทื่อ… ธามเขียนถึง “ต้น”… แฟนเก่าของเธอ… “ต้น… เขายังคงตามรังควานฉัน… เขาไม่เคยให้อภัยฉัน… ที่ฉันเลือกเมษา… เขาข่มขู่… ว่าจะทำลายทุกอย่างที่ฉันรัก…” “ฉันกลัว… ฉันกลัวว่าเขาจะทำร้ายเมษา… ฉันพยายามหลีกเลี่ยง… เก็บตัว… ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายนี้…” “วันนี้… ต้นมาหาฉันที่ร้าน… เขา… เขาบังคับให้ฉันไปหา… เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุย… ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะทำอะไร…” “ฉันกำลังจะขับรถไปหาเขา… ฉันหวังว่า… ทุกอย่างจะจบลงด้วยดี… ฉันอยากให้เมษา… มีชีวิตที่มีความสุข… โดยไม่มีฉัน…” เมษาอ่านข้อความสุดท้ายของธามด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอเข้าใจแล้ว… เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว… การตายของธาม… มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ… มันคือการวางแผน… โดยฝีมือของต้น… “ต้น… แกทำแบบนี้… กับฉัน… กับธาม… ได้ยังไง…” เมษาพึมพำอย่างแค้นเคือง เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอต้องแจ้งสารวัตร… เธอต้องเอาต้นมาลงโทษให้สาสม… ความจริงอันน่าสะพรึงกลัว… ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว… และมันกำลังจะนำไปสู่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย…