เมษาเดินทางไปยังสถานีตำรวจพร้อมกับเอกสารกองใหญ่ในมือ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกังวลและตื่นเต้น เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดที่ต้องเกี่ยวข้องกับคดีอาชญากรรมร้ายแรงเช่นนี้ แต่เมื่อเธอได้รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับความตั้งใจของธาม เธอก็รู้สึกว่าเธอต้องแบกรับภาระนี้ต่อไป เมื่อเธอมาถึงห้องทำงานของสารวัตร เธอก็พบว่าสารวัตรกำลังรอเธออยู่ ใบหน้าของสารวัตรดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "คุณเมษา… เป็นเรื่องใหญ่กว่าที่คิดนะครับ" สารวัตรกล่าวขณะที่เมษาวางเอกสารลงบนโต๊ะ "หลังจากที่คุณแจ้งเบาะแสเรื่องรถยนต์คันนั้น เราได้ตรวจสอบประวัติและพบว่ามีรถยนต์สีดำรุ่นเก่าคันหนึ่ง ที่ถูกแจ้งขายต่อหลายครั้งในช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกับอุบัติเหตุของคุณธาม และที่น่าสงสัยกว่านั้นคือ… เจ้าของรถคนสุดท้าย… มีความเกี่ยวข้องกับบริษัทอัคคีพัฒนา…" เมษามองหน้าสารวัตรด้วยความตกใจ "จริงเหรอคะ? แล้ว… คุณภาคินล่ะคะ?" "เราได้เรียกคุณภาคินมาสอบปากคำแล้วครับ" สารวัตรตอบ "แต่เขาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา… และอ้างว่าไม่เคยมีส่วนรู้เห็นกับอุบัติเหตุของคุณธาม หรือเรื่องราวในอดีตใดๆ ทั้งสิ้น… เขาดูเหมือนจะรู้ดีว่าเรากำลังสงสัยเขา…" "เป็นไปไม่ได้ค่ะ!" เมษาอุทาน "ธามบอกในจดหมาย… ว่าคุณภาคินคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด… แล้ว… หลักฐานพวกนี้ล่ะคะ?" เมษาชี้นิ้วไปที่เอกสารที่เธอรวบรวมมา "นี่คือสิ่งที่ธามทิ้งไว้ให้ค่ะ… เป็นหลักฐานที่ธามพยายามรวบรวมมาตลอด… เพื่อพิสูจน์ความจริงเกี่ยวกับการตายของคุณอรุณรัศมี… และ… การตายของนายสมชาย… รวมถึง… การตายของตัวเขาเอง…" สารวัตรหยิบเอกสารบางส่วนขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อได้เห็นข้อมูลบางอย่าง "เอกสารเหล่านี้… เป็นข้อมูลทางการเงินที่น่าสงสัย… การโอนเงินจำนวนมากไปยังบัญชีที่ปิดไปแล้ว… และ… แผนผังโครงการก่อสร้างที่ถูกระงับ… ที่มีข้อความบางอย่างถูกขีดฆ่าทิ้งไป… นี่เป็นหลักฐานที่หนักแน่นมากครับ" "แต่… ทำไมคุณภาคินถึงทำแบบนี้คะ? เขาต้องการอะไร?" เมษาถาม "ผมคิดว่า… เขาต้องการปกปิดความลับบางอย่างเกี่ยวกับที่ดินตรงนั้นครับ" สารวัตรกล่าว "จากการตรวจสอบประวัติโครงการอัคคีพัฒนา… พบว่ามีปัญหาเรื่องการซื้อที่ดินที่ซับซ้อน… และมีข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องสุสานเก่าที่ถูกฝังอยู่ใต้ที่ดินนั้น… ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย… อาจจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจทั้งหมดของเขา…" "แล้ว… หมายความว่า… คุณภาคินเป็นคนสั่งฆ่าธามจริงๆ เหรอคะ?" เมษาถามด้วยเสียงสั่นเครือ "เรายังไม่สามารถสรุปได้ในตอนนี้ครับ" สารวัตรตอบ "แต่… หลักฐานชี้ว่าเขาอาจจะเป็นผู้บงการ… และ… ผมคิดว่า… เราควรจะต้องเผชิญหน้ากับเขา… เพื่อหาความจริงให้ได้…" ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของสารวัตรก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงที่ก้าวเข้ามา ชายคนนั้นคือคุณภาคิน "ผมได้ยินมาว่า… พวกคุณกำลังพูดถึงผมอยู่" คุณภาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ใบหน้าของเขาฉายแววไม่พอใจ "และผมได้ยินมาอีกว่า… คุณเมษา… กำลังพยายามจะใส่ร้ายผม…" เมษาหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าคุณภาคินจะมาปรากฏตัวที่นี่ในตอนนี้ "คุณภาคิน!" สารวัตรกล่าวเสียงดัง "คุณเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร? คุณไม่มีสิทธิ์…" "ผมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องชื่อเสียงของผม" คุณภาคินพูดพลางเดินตรงเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน "และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างมา… ด้วยเรื่องไร้สาระพวกนี้…" "เรื่องไร้สาระเหรอคะ?" เมษาโพล่งขึ้น "คุณหมายถึง… การตายของคุณอรุณรัศมี… การตายของนายสมชาย… และ… การตายของธาม… เป็นเรื่องไร้สาระอย่างนั้นเหรอคะ?" คุณภาคินหันมามองเมษา ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา "คุณกำลังพูดถึงอะไร… ผมไม่เข้าใจ…" "คุณเข้าใจดีค่ะ!" เมษาตะคอกกลับ "คุณรู้ดีว่าคุณทำอะไรไว้… คุณพยายามจะปกปิดความจริง… แต่… คุณทำไม่สำเร็จ… ธาม… เขารู้ความจริง… เขาพยายามจะแฉคุณ… แต่… คุณก็ฆ่าเขา…" "หุบปากซะ!" คุณภาคินตะคอกเสียงดัง "คุณไม่มีหลักฐานอะไรมากล่าวหาผมทั้งสิ้น! คุณกำลังพูดเพ้อเจ้อ!" "หลักฐานทั้งหมด… อยู่ตรงหน้าคุณแล้ว" สารวัตรกล่าวพลางชี้นิ้วไปที่เอกสารบนโต๊ะ "และเรากำลังจะสืบสวนเรื่องนี้อย่างถึงที่สุด…" คุณภาคินมองเอกสารเหล่านั้น สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นไว้ได้ "ผมขอแนะนำให้คุณ… หยุดเรื่องนี้เสียเถอะครับ คุณเมษา" คุณภาคินพูดพลางจ้องหน้าเมษา "คุณกำลังจะพาตัวเองไปสู่หายนะ… บางที… คุณอาจจะอยากคิดทบทวน… ว่าใครกันแน่… ที่ควรจะได้รับความเห็นใจ…" ก่อนที่เมษาจะได้ตอบอะไร คุณภาคินก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความตึงเครียด เมษายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ เธอรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว คำพูดสุดท้ายของคุณภาคินยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ "ใครกันแน่… ที่ควรได้รับความเห็นใจ…" "เขาหมายความว่ายังไงคะ สารวัตร?" เมษาถามเสียงสั่น สารวัตรถอนหายใจหนักๆ "ผมไม่แน่ใจครับ… แต่… ผมคิดว่า… เรากำลังจะได้เผชิญหน้ากับอะไรที่ใหญ่กว่าที่คิด…"