หลังจากวันเกิดของเมษา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธามก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากความเป็นเพื่อนที่สนิทสนม ก็เริ่มมีความรู้สึกที่มากกว่านั้นเข้ามาแทนที่ ธามดูแลเอาใจใส่เมษามากขึ้น ชวนเธอไปทานข้าว ดูหนัง หรือแม้แต่ไปเดินเล่นตามสวนสาธารณะ เมษาเองก็เริ่มเปิดใจให้กับธามมากขึ้น เธอพบว่าการอยู่กับธามทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข ความเศร้าที่มีต่อต้นค่อยๆ จางหายไป แต่ก็ยังคงอยู่ส่วนหนึ่งในใจเสมอ “วันนี้อากาศดีจังเลยนะคะ” เมษาพูดขึ้นขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาท่ามกลางต้นไม้ใหญ่เขียวขจี “ใช่ครับ” ธามยิ้ม “เหมาะกับการเดินเล่นจริงๆ” “ขอบคุณนะคะที่ชวนฉันออกมา” เมษาเอ่ย “ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงจะนั่งซึมอยู่ที่บ้านอีกวัน” “ไม่เป็นไรครับ” ธามมองเมษาด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ผมอยากให้คุณมีความสุข” ทั้งสองคนเดินเงียบๆ ไปสักพัก จู่ๆ ธามก็หยุดเดิน และหันมาเผชิญหน้ากับเมษา “เมษา” เขาเรียกชื่อเธอ “คุณ… คิดถึงต้นอยู่ใช่ไหม” คำถามของธามทำให้เมษารู้สึกแปลกใจ “ก็… ก็บ้างค่ะ” เธอตอบอย่างอึกอัก “มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะลืมใครสักคนไปเลย” “ผมเข้าใจครับ” ธามถอนหายใจ “ผมเองก็ไม่เคยคาดหวังว่าคุณจะลืมต้นได้ในเร็ววัน” “แต่… ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมจะรอคุณนะครับ” ธามจับมือของเมษาไว้ “ผมจะรอจนกว่าคุณจะพร้อม” เมสายกมืออีกข้างขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของธาม “คุณใจดีจังเลยนะคะ” “ผมรักคุณนะครับเมษา” ธามกล่าว “ผมรักคุณจริงๆ” คำสารภาพรักของธามทำให้เมษารู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสับสน เธอรักต้น และตอนนี้เธอก็กำลังจะมีความรู้สึกดีๆ ให้กับธามด้วย “ฉัน… ฉันก็รักคุณค่ะคุณธาม” เมษาตอบด้วยเสียงแผ่วเบา ธามยิ้มกว้าง ใบหน้าของเขาฉายแววดีใจ “จริงเหรอครับ” “ค่ะ” เมษาพยักหน้า “ฉันรู้สึกดีกับคุณมากจริงๆ” ธามดึงเมษาเข้ามากอดอย่างนุ่มนวล “ขอบคุณนะครับ” ทั้งสองคนกอดกันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเดินจับมือกันต่อไป เมษารู้สึกราวกับว่าเธอได้พบกับความสุขอีกครั้งหนึ่ง วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของเมษากับธามก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น พวกเขาตัดสินใจที่จะคบหากันอย่างจริงจัง เมษาพยายามที่จะลืมต้น และก้าวไปข้างหน้ากับธาม แต่แล้ว วันหนึ่ง ขณะที่เมษากำลังช่วยธามจัดของในห้องเก็บของที่คาเฟ่ เธอก็ได้พบกับกล่องไม้เก่าๆ กล่องหนึ่ง “กล่องอะไรคะ” เมษาถาม “อ๋อ กล่องของต้นครับ” ธามตอบ “ผมเก็บไว้ตั้งแต่ตอนที่ผมย้ายมาอยู่ที่นี่” เมษาหยิบกล่องนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เธอเปิดมันออก ข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ จดหมาย และของใช้ส่วนตัวของต้น ขณะที่เธอกำลังหยิบรูปถ่ายรูปหนึ่งขึ้นมาดู หัวใจของเธอก็หล่นวูบ รูปนั้นเป็นรูปของต้นกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ผู้หญิงที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขในอ้อมกอดของต้น “นี่มัน… ใครคะ” เมษาถามด้วยเสียงสั่นเครือ ธามมองรูปนั้น ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นั่น… แฟนเก่าของต้นครับ” “แฟนเก่า?” เมษาทวนคำ “แต่… คุณบอกว่าต้นรักฉันมาก” “ก็รักครับ” ธามตอบ “แต่เขา… ก็มีคนอื่นอยู่เหมือนกัน” เมษาหยิบรูปถ่ายรูปอื่นขึ้นมาดูอีก เธอพบรูปของต้นกับผู้หญิงคนนั้นอีกหลายรูป ใบหน้าของต้นในรูปเหล่านั้นเต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้มที่เธอเคยคิดว่าเป็นของเธอคนเดียว กลับกลายเป็นสิ่งที่เขามอบให้กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง “ไม่จริง…” เมษาพึมพำ “เป็นไปไม่ได้” “ผมขอโทษนะครับเมษา” ธามกล่าว “ผมรู้ว่าคุณคงรับไม่ได้” “ทำไม… ทำไมคุณไม่บอกฉัน” เมษาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด” “ผม… ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ” ธามตอบ “ผมแค่อยากให้คุณมีความสุข” เมษาปล่อยมือจากกล่องไม้ รูปถ่ายและจดหมายต่างๆ ร่วงหล่นลงพื้น “ความสุขที่ไหนกันคะ” เธอพูดเสียงดัง “นี่มันคือการหลอกลวง!” เธอหันไปมองธามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณหลอกฉัน!” “เมษา ผม…” ธามพยายามจะอธิบาย “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!” เมษาตะโกน “ฉันเกลียดคุณ!” เธอวิ่งออกจากห้องเก็บของไปทันที โดยไม่สนใจธามที่พยายามเรียกเธอ เมษาเดินออกมาจากคาเฟ่ “สายธารแห่งความหลัง” ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมาด้วยความสงสัย เธอวิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังวิ่งไปที่ไหน น้ำตาไหลอาบแก้ม หัวใจของเธอแตกสลาย สิ่งที่เธอเคยคิดว่าเป็นความรักแท้ๆ กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตา เธอถูกหลอกมาตลอดหลายปี เธอคิดถึงต้น คิดถึงความรักที่เธอเคยมีให้เขา คิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีความสุขด้วยกัน แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันพังทลายลงแล้ว เธอหยุดยืนอยู่กลางถนน ราวกับคนไร้สติ “ต้น…” เธอเรียกชื่อเขา “ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน” เธอทรุดตัวลงนั่งร้องไห้บนทางเท้า เสียงร้องไห้ของเธอสะท้อนไปทั่วบริเวณ เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ชีวิตของเธอเหมือนจะสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง เธอเคยคิดว่าเธอได้พบกับความสุขอีกครั้ง แต่สุดท้าย เธอก็ต้องพบกับความเจ็บปวดที่มากกว่าเดิม เธอได้แต่หวังว่า สักวันหนึ่ง เธอจะสามารถก้าวผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้ แต่ตอนนี้… เธอทำไม่ได้เลย เมษาเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาแดงก่ำสะท้อนภาพความว่างเปล่า “ฉัน… ฉันจะทำยังไงดี” เธอพึมพำ ลมเย็นพัดผ่านมา ต้องปะใบหน้าของเธอ ราวกับจะบอกว่า… “ทุกอย่างมันจบแล้ว”