ชีวิตของเมษาและธามหลังกลับจากเชียงใหม่ดำเนินไปอย่างราบรื่น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะเรียกได้ว่าทุกวันคือการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ธามเริ่มให้เมษาเข้ามามีส่วนร่วมในการตัดสินใจเรื่องงานที่คาเฟ่มากขึ้น ไม่ใช่แค่ในฐานะที่ปรึกษา แต่เป็นในฐานะหุ้นส่วนทางความคิดอย่างแท้จริง เขาเชื่อมั่นในสายตาและการตัดสินใจของเธอเสมอ เมษาเองก็รู้สึกดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในความสำเร็จของธาม เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับคาเฟ่แห่งนี้ราวกับเป็นธุรกิจของตัวเอง “วันนี้ดูมีความสุขเป็นพิเศษนะครับ” ธามทักเมษาขณะที่เธอเดินเข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้มสดใส “มีอะไรดีๆ หรือเปล่า” เมษาก้าวไปหลังเคาน์เตอร์ ยิ้มกว้าง “ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่วันนี้ลูกค้าชมว่ากาแฟของเราอร่อยมากเป็นพิเศษ” เธอก้มลงหยิบแฟ้มเอกสาร “แถมยอดขายเมื่อวานก็ดีเกินคาดเลยค่ะ” ธามเดินตามเธอมา เขาเท้าแขนกับเคาน์เตอร์ “ผมว่าไม่ใช่แค่กาแฟอร่อยหรอกนะ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “ผมว่าเพราะมีคุณอยู่ตรงนี้ด้วย ลูกค้าถึงได้มีความสุข” เมษารู้สึกแก้มร้อนผ่าวเล็กน้อย “อย่ามาพูดหวานใส่กันแบบนี้สิคะ” เธอหัวเราะเบาๆ “เดี๋ยวฉันก็เหลิงแย่” “พูดจริงนะครับ” ธามมองตาเมษาอย่างจริงจัง “ผมไม่เคยเจอใครที่ทำงานด้วยแล้วรู้สึกสบายใจและมีความสุขเท่าคุณมาก่อนเลย” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เมษาตอบ “คุณทำให้ฉันรู้สึกว่า… การทำอะไรสักอย่างมันมีความหมายมากขึ้น” “ความหมายที่ว่านั่น… คือผมใช่ไหมครับ” ธามถามพร้อมกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เมษาส่ายหน้าเบาๆ “ก็… ส่วนหนึ่งค่ะ” เธอแกล้งทำเป็นปัดฝุ่นที่ไหล่ของธาม “แต่ก็มีกาแฟอร่อยๆ แล้วก็ลูกค้าใจดีด้วย” ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน บรรยากาศในร้านดูอบอุ่นเป็นพิเศษ ราวกับว่าความรักของทั้งคู่ได้แผ่กระจายออกไปให้ทุกอณูของคาเฟ่แห่งนี้ “คุณเมษาครับ” เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง ทำให้ทั้งเมษาและธามหันไปมอง “คุณต้น!” เมษาร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะมาที่ร้านในวันนี้ “คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ต้นยิ้มบางๆ “เพิ่งมาถึงครับ พอดีมีธุระแถวนี้ เลยแวะมาทักทาย” เขามองไปยังธามที่ยืนอยู่ข้างๆ เมษา “เห็นว่าช่วงนี้สนิทกันมากขึ้น” ธามผายมือไปทางเมษา “ครับคุณต้น เมษาเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของผมเลย” เมษาหันไปมองธามด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความดีใจที่ได้เจอต้น และความประหม่าเล็กน้อยที่รู้ว่าต้นรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับธาม “ดีใจด้วยนะครับ” ต้นเอ่ย “ผมเองก็ดีใจที่เห็นเมษาได้เจอคนที่ดี” คำพูดของเขาฟังดูจริงใจ แต่เมษากลับรู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น “ขอบคุณค่ะ” เมษาตอบ “คุณต้นสบายดีนะคะ” “สบายดีครับ” ต้นตอบ “แต่ก็มีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวสักหน่อย” เมษามองธามด้วยความลังเล ธามพยักหน้าให้ “ไม่เป็นไรครับ ผมไปดูงานที่หลังร้านก่อนก็ได้” “ขอบคุณนะคะคุณธาม” เมษาเอ่ย แล้วหันไปหาต้น “เราไปคุยกันที่โต๊ะมุมโน้นดีกว่าไหมคะ” ทั้งสองเดินไปยังโต๊ะมุมร้านที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว เมษารู้สึกถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่แน่ใจว่าต้นต้องการจะคุยเรื่องอะไร แต่คำพูดที่ว่า “เป็นการส่วนตัว” ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ “คุณต้นมีอะไรจะคุยกับฉันคะ” เมษาถามทันทีที่นั่งลง ต้นถอนหายใจเบาๆ “ผม… ผมอยากจะขอโทษเมษา” “ขอโทษเรื่องอะไรคะ” เมษาขมวดคิ้ว “เรื่องเมื่อก่อน” ต้นอธิบาย “เรื่องที่ผมหายไป… แล้วก็เรื่องที่ไม่เคยบอกความรู้สึกที่แท้จริงให้คุณรู้” เมษาอึ้งไปเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าต้นจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก “มันผ่านมานานแล้วนะคะคุณต้น” “ผมรู้ครับ” ต้นยอมรับ “แต่ผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่เสมอ” เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วมองเข้าไปในดวงตาของเมษา “ผมอยากให้เมษารู้ว่า… ที่ผ่านมาผมอาจจะเคยทำผิดพลาดไป แต่ผมไม่เคยหยุดรักคุณเลยนะ” คำพูดของต้นเหมือนมีก้อนหินทิ่มแทงหัวใจของเมษา เธอพยายามสงบสติอารมณ์ “คุณต้นคะ… ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว” “สายเกินไปจริงๆ เหรอครับ” ต้นถามเสียงแผ่ว “ผมเห็นคุณกับคุณธาม… ผมรู้ว่าคุณมีความสุข” “ใช่ค่ะ” เมษาตอบเสียงหนักแน่น “ฉันมีความสุขกับคุณธาม” “แต่ถ้า… ถ้าผมขอโอกาสอีกครั้งล่ะครับ” ต้นเอ่ย “ถ้าผมบอกคุณว่าผมพร้อมที่จะแก้ไขทุกอย่าง… พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป” เมษาส่ายหน้าช้าๆ “คุณต้นคะ… ฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะรู้สึกอะไรบางอย่าง แต่ความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไปแล้ว” เธอพยายามใช้คำพูดที่นุ่มนวลที่สุด “ฉันรักคุณธามค่ะ” รอยยิ้มของต้นจางหายไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ผม… ผมไม่คิดว่ามันจะจบแบบนี้” “ฉันเสียใจนะคะ” เมษาพูด “แต่ฉันเลือกแล้ว” ทันใดนั้น ธามก็เดินกลับมาที่โต๊ะ “มีอะไรหรือเปล่าครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ต้นรีบลุกขึ้นยืน “เปล่าครับ ผมแค่มาทักทายเมษาเฉยๆ” เขาพยายามยิ้ม “ผมต้องไปแล้ว ไว้เจอกันใหม่นะครับ” ต้นเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เมษากับธามยืนมองตามหลังด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย “เขาพูดอะไรกับคุณครับ” ธามถามพลางเดินเข้ามาหาเมษา เมษาสูดหายใจเข้าลึกๆ “เขา… เขาขอโทษเรื่องที่เคยหายไป แล้วก็บอกว่าเขายังรักฉันอยู่ค่ะ” ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจับมือเมษาไว้ “แล้วคุณล่ะครับ” “ฉันบอกเขาไปแล้วค่ะ” เมษาตอบ “ว่าฉันรักคุณ” ธามบีบมือเมษาแน่น “ขอบคุณนะครับเมษา” เขาดึงเธอเข้ามากอด “ผมรู้ว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” “มันก็… มีสะเทือนใจนิดหน่อยค่ะ” เมษาเอ่ย “แต่… ฉันเลือกคุณแล้วจริงๆ” ธามกอดเมษาแน่นขึ้น “ผมรักคุณนะครับ” “ฉันก็รักคุณค่ะ” เมษากระซิบตอบ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของธามช่วยปลอบประโลมหัวใจที่กำลังสั่นไหวของเธอได้เป็นอย่างดี เธอมั่นใจแล้วว่าเธอได้เลือกเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว แม้ว่ามันจะมีความทรงจำบางอย่างที่ยังคงอยู่ แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวต่อไปข้างหน้ากับธาม