ความสัมพันธ์ของเมษากับธามดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับภาพวาดที่สมบูรณ์แบบ แต่เบื้องหลังความสุขที่ปรากฏนั้น ก็มีรอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ โดยที่ทั้งสองคนอาจจะยังไม่ทันได้สังเกตเห็น เมษาทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับคาเฟ่ และการวางแผนขยายสาขา ทำให้เธออาจจะละเลยบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญไป “คุณธามคะ” เมษาเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังประชุมงานกันเรื่องการเปิดสาขาใหม่ “ฉันว่าเราน่าจะลองหาทำเลแถวทองหล่อดูนะคะ ตรงนั้นกลุ่มลูกค้าเป้าหมายของเราค่อนข้างเยอะ” ธามพยักหน้า “ดีเลยครับ ผมจะให้ทีมงานไปสำรวจดู” เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วมองเมษา “วันนี้คุณเหนื่อยไหมครับ ดูซีดๆ นะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” เมษาตอบ “แค่นอนไม่พอหน่อย” “พักผ่อนบ้างนะครับ” ธามบอก “ผมไม่อยากให้คุณต้องหักโหม” “ทราบแล้วค่ะ” เมษาตอบพร้อมกับยิ้มแหยๆ แม้ว่าธามจะแสดงความห่วงใย แต่ลึกๆ แล้วเขาก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ที่ช่วงหลังๆ มานี้ เมษาดูเหมือนจะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องงานมากเกินไป เขาเข้าใจว่าเธอต้องการให้ธุรกิจประสบความสำเร็จ แต่บางครั้ง เขาก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกลดความสำคัญลง “คุณต้นมาที่ร้านอีกแล้วเหรอครับ” ธามถามเมษาขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารเย็นด้วยกันที่บ้านของเมษา เมษาชะงักไปเล็กน้อย “อ๋อ… ค่ะ เขาแวะมาเอาเอกสารบางอย่าง” “เอกสารอะไรครับ” ธามถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “ก็… เป็นเรื่องของโครงการเก่าค่ะ” เมษาพยายามอธิบาย “พอดีเขากำลังจะเอาไปใช้ต่อ” ธามวางส้อมลง “ผมแค่รู้สึกว่า… ช่วงนี้คุณเจอเขาบ่อยจัง” “ก็บังเอิญค่ะ” เมษาตอบ “จริงๆ เมษาไม่ค่อยอยากเจอเขาเท่าไหร่หรอกค่ะ” “แต่คุณก็ยังไปเจอเขา” ธามพูดเสียงเบาลง “ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า… ผมไม่ชอบ” เมษารู้สึกแปลกใจ “คุณธาม… คุณกำลังหึงเหรอคะ” “ผมแค่… เป็นห่วงครับ” ธามแก้ตัว “ผมกลัวว่าเรื่องมันจะยุ่งยากอีก” “เมษาเข้าใจค่ะ” เมษาตอบ “แต่คุณต้นเขาไม่ได้มีอะไรแล้วจริงๆ ค่ะ” “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ” ธามพูด แต่ในใจของเขากลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกได้ถึงความไม่มั่นคงบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น หลังจากวันนั้น ความตึงเครียดเล็กๆ น้อยๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคน เมษาเริ่มสังเกตเห็นว่าธามดูห่างเหินเธอไปบ้าง เขาไม่ค่อยชวนคุยเรื่องงานเหมือนเมื่อก่อน และบางครั้งก็ดูเหมือนจะเก็บตัวเงียบ “คุณธามคะ” เมษาถามเขาขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นริมแม่น้ำ “ช่วงนี้คุณดูแปลกๆ ไปนะคะ มีอะไรหรือเปล่า” ธามหยุดเดิน หันมามองเมษา “เปล่าครับ ผมก็เป็นของผมแบบนี้แหละ” “ไม่นะคะ” เมษาจับแขนเขา “คุณดูเหมือนมีอะไรในใจ” ธามถอนหายใจ “ผมแค่… รู้สึกว่าคุณไม่ค่อยมีเวลาให้ผมเลย” “เมษาขอโทษนะคะ” เมษาตอบ “ช่วงนี้งานมันเยอะจริงๆ” “ผมเข้าใจครับ” ธามพูด “แต่บางทีผมก็รู้สึกเหมือนเรากำลังห่างกันออกไป” “ไม่ค่ะ” เมษาปฏิเสธทันที “เมษาไม่ได้คิดแบบนั้น” “คุณแน่ใจเหรอครับ” ธามถามเสียงเครือ “ผม… ผมกลัวว่าคุณจะกลับไปคิดถึงเขาอีก” คำพูดของธามทำให้เมษารู้สึกเสียใจ “คุณธามคะ คุณไม่ไว้ใจเมษาเหรอคะ” “ผมไว้ใจครับ” ธามตอบ “แต่ผมก็อดคิดมากไม่ได้” “เมษาขอโทษนะคะถ้าทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ” เมษาพูด “แต่เมษาอยากให้คุณรู้ว่า… เมษาเลือกคุณแล้ว” ธามเงยหน้ามองเมษา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก “ผมรู้ครับ” เขาพูด “แต่บางครั้ง… ความทรงจำมันก็ยากที่จะลบเลือน” เมษาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในน้ำเสียงของธาม เธอรู้ว่าต้นยังคงเป็นเหมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนความสัมพันธ์ของพวกเขาอยู่ แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับต้นอีกแล้ว แต่การที่ต้นยังคงปรากฏตัวอยู่เรื่อยๆ ก็ทำให้ธามรู้สึกไม่มั่นคง “คุณธามคะ” เมษาพูด “เมษาจะพยายามทำให้คุณมั่นใจนะคะ” ธามยิ้มบางๆ “ผมเชื่อใจคุณครับเมษา” แม้ว่าทั้งสองคนจะพยายามปรับความเข้าใจกัน แต่ความรู้สึกไม่มั่นคงของธามก็ยังคงอยู่ และเมษาก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้ากับการต้องคอยพิสูจน์ตัวเอง เธออยากให้ธามเชื่อใจเธอในแบบที่เธอเป็น โดยไม่ต้องรู้สึกว่าถูกเปรียบเทียบกับใคร เย็นวันนั้น ขณะที่เมษากำลังจะออกจากร้าน เธอก็เห็นต้นยืนรออยู่ที่หน้าคาเฟ่ “คุณต้น!” เมษาอุทาน “มาทำไมคะ” “ผมมาขอคุยกับคุณหน่อย” ต้นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันไม่มีเวลาค่ะ” เมษาปฏิเสธ “แค่แป๊บเดียวครับ” ต้นคะยั้นคะยอ “ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก” เมษามองซ้ายมองขวาอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ แต่แค่แป๊บเดียวนะคะ” ทั้งสองคนเดินไปคุยกันที่สวนสาธารณะใกล้ๆ “มีอะไรคะ” เมษาถาม ต้นสูดหายใจเข้าลึกๆ “ผม… ผมกำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศครับ” เมษาอึ้งไป “จริงเหรอคะ” “ครับ” ต้นตอบ “ผมคิดว่านี่คงเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่” “เมษายินดีด้วยนะคะ” เมษาตอบ เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่อย่างน้อยต้นก็จะได้ไปจากที่นี่เสียที “แต่ก่อนไป ผมอยากจะบอกคุณอีกครั้ง” ต้นจับมือเมษา “ว่าผมยังคงรักคุณนะเมษา” เมษาดึงมือออก “คุณต้นคะ… ฉันบอกคุณไปแล้ว” “ผมรู้ครับ” ต้นตอบ “แต่ผมแค่… อยากให้คุณรู้” ในขณะเดียวกัน ธามที่กำลังจะมารับเมษาก็เห็นภาพทั้งสองกำลังคุยกันอยู่พอดี แม้ว่าเขาจะเห็นว่าเมษาพยายามจะปลีกตัว แต่ภาพของทั้งคู่ที่คุยกันอย่างใกล้ชิดก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกไม่มั่นคงในใจของเขารุนแรงขึ้นไปอีก “เมษา!” ธามตะโกนเรียกชื่อเธอพร้อมกับเดินตรงเข้ามาหา ต้นหันไปมองธามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สวัสดีครับคุณธาม” “คุณมาทำอะไรที่นี่” ธามถามเสียงเย็นชา “ผมแค่มาคุยกับเมษาเรื่องส่วนตัวนิดหน่อยครับ” ต้นตอบ “เรื่องส่วนตัวของคุณ… มันไม่ควรจะมายุ่งเกี่ยวกับเมษาอีกแล้ว” ธามพูดพร้อมกับดึงเมษาเข้ามาใกล้ตัว เมษารู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น “คุณธามคะ… เรากลับกันเถอะค่ะ” ต้นมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ผมขอให้เมษาโชคดีนะครับ” หลังจากต้นเดินจากไป ธามก็ยังคงกอดเมษาไว้แน่น แต่สัมผัสของเขากลับดูเย็นชา “คุณธามคะ” เมษาเอ่ย “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ธามเงยหน้ามองเมษา ดวงตาของเขามีร่องรอยของความเจ็บปวด “ผม… ผมแค่นึกถึงวันเก่าๆ” เมษารู้สึกใจหาย “คุณธามคะ… อย่าคิดมากนะคะ” “ผมจะทำยังไงได้ครับ” ธามพูดเสียงแผ่ว “ในเมื่ออดีตของคุณ… มันยังคงตามหลอกหลอนเราอยู่” เมษารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าการกลับมาของต้น จะทำให้เกิดรอยร้าวที่มองไม่เห็นเช่นนี้ขึ้นในความสัมพันธ์ของเธอกับธาม