น้ำหอมกลิ่นอ่อนๆ ชวนให้นึกถึงฤดูใบไม้ผลิลอยอวลอยู่ในอากาศบางเบาภายในห้องทำงานที่โอ่โถง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นฝุ่นละอองเล็กๆ ที่กำลังเต้นระบำอยู่ในลำแสงนั้น เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ สิ่งแรกที่ "แก้วตา" รู้สึกได้คือความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่ว ไม่ใช่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นความเย็นที่มาจากบรรยากาศรอบตัวเธอ มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจของเธอไปแล้ว เธอเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ใบหน้าคมสันนั้นดูเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบสีนิลจ้องมองตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ ผมสีดำขลับถูกเซ็ตอย่างเรียบร้อย สะท้อนแสงไฟที่ส่องลงมา ชายหนุ่มคนนั้นคือ "ภาคิน" ชายที่แก้วตาหลงรักมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ชายที่เธอทุ่มเททุกอย่างให้ แต่กลับเป็นชายที่ไม่มีวันมองเธอเกินกว่าคำว่า "เพื่อน" "คุณภาคินคะ" เสียงของแก้วตาเอ่ยเรียกแผ่วเบา พยายามซ่อนความประหม่าที่ก่อตัวขึ้นในอก เธอถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินไว้ในมือแน่น ราวกับมันจะเป็นเกราะป้องกันตัวเธอจากความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ภาคินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ ดวงตาของเขาปรับโฟกัสมาที่เธออย่างช้าๆ แววตาที่เคยฉายประกายอบอุ่นเมื่อครั้งแรกที่พบกัน บัดนี้เหลือเพียงความเฉยเมยที่ทำให้หัวใจของแก้วตาบีบรัด "มีอะไร" เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถามเรียบๆ ไม่มีความยินดีหรือยินร้ายใดๆ ปรากฏบนใบหน้า "นี่ค่ะ แผนการตลาดสำหรับโครงการใหม่ ที่เราคุยกันเมื่อวาน" แก้วตาเดินเข้าไปวางแฟ้มไว้บนโต๊ะ สีหน้าของเธอพยายามแสดงความเป็นมืออาชีพ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความปวดร้าว ภาคินรับแฟ้มมาเปิดดูผ่านๆ มือหนาไล้ไปตามเอกสารอย่างรวดเร็ว "อืม...เรียบร้อยดี" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้ากลับไปสนใจหน้าจออีกครั้ง "ฉัน...ฉันเพิ่มส่วนของงานวิจัยตลาดใหม่เข้าไปด้วยค่ะ คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับโครงการของเรา" แก้วตาเสริม พยายามหาทางยื้อเวลา ไม่ให้บทสนทนาจบลงง่ายๆ เธอรู้ดีว่ามันไร้สาระ แต่นาทีนี้ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ภาคินถอนหายใจเบาๆ "แก้วตา ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม ว่าเรามีทีมวิจัยของบริษัทอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เธอเสียเวลาไปทำเรื่องพวกนี้" คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในใจแก้วตา ราวกับมีมีดคมกริบมากรีดซ้ำๆ "แต่...ฉันอยากช่วยคุณภาคินจริงๆ ค่ะ ฉันอยากให้โครงการนี้ประสบความสำเร็จ" เธอตอบเสียงสั่นเครือ "ฉันรู้ว่าเธออยากช่วย" ภาคินวางปากกาลง วางมือบนขอบโต๊ะ ใบหน้าของเขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มๆ "แต่บางที การช่วยที่เธอคิด มันก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการก็ได้" คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นที่สาดลงมาใส่หน้า แก้วตาแทบจะยืนไม่อยู่ เธอเม้มปากแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ร้องไห้ออกมา "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า แก้วตา เธอเป็นนักออกแบบที่เก่งมาก เก่งที่สุดคนหนึ่งในบริษัท แต่เธอไม่ใช่ฝ่ายการตลาด ฉันจ้างเธอมาเพื่อออกแบบ ไม่ใช่มาทำในสิ่งที่คนอื่นเขามีหน้าที่ทำอยู่แล้ว" ภาคินพูดชัดถ้อยชัดคำ แววตาของเขาไม่มีความลังเลใดๆ "แต่คุณภาคินคะ..." "อย่าพูดอะไรอีกเลยแก้วตา" ภาคินขัดจังหวะ "ทำในส่วนของเธอให้ดีที่สุดก็พอ เรื่องอื่น ฉันจัดการเองได้" แก้วตาตัวแข็งทื่อ รู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด คำพูดของภาคินไม่ใช่การปฏิเสธธรรมดา แต่มันคือการตอกย้ำว่าเธอไม่มีความหมายอะไรกับเขาเลย นอกจากความสามารถในฐานะนักออกแบบที่เขาจ้างมา "ค่ะ" เธอตอบเสียงเบาหวิว พยายามเก็บกากความรู้สึกที่แตกสลายไว้ภายใน "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ" เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานนั้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองภาคินอีก แม้จะพยายามแล้วเท่าไหร่ แต่ภาพใบหน้าเฉยเมยของเขาก็ยังคงติดตา ภาพที่ย้ำเตือนว่าความรักที่เธอมีให้เขา มันเป็นเพียงความรักข้างเดียวที่ไม่เคยมีความหมายใดๆ สำหรับเขาเลย เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานของภาคิน แก้วตาถอนหายใจยาว เธอเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ของโถงทางเดิน ยืนมองวิวทิวทัศน์ของเมืองที่ทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา แสงแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอ่อนๆ อากาศเริ่มเย็นลงเล็กน้อย "เป็นไงบ้าง" เสียงทักทายจากด้านหลังทำให้แก้วตาหันไป เธอเห็น "น้ำ" เพื่อนสนิทของเธอตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ซึ่งตอนนี้เป็นนักกฎหมายสาวที่กำลังมีชื่อเสียง เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นห่วง "ก็...อย่างที่เห็นนั่นแหละ" แก้วตาตอบ พยายามยิ้มให้เพื่อน แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืดเคือง "เขาพูดอะไรอีกแล้ว" น้ำถาม พลางยกแก้วกาแฟที่ถืออยู่ขึ้นจิบ "ก็เรื่องเดิมๆ นั่นแหละ" แก้วตาส่ายหน้า "บอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไรเกินหน้าที่ 'ทำในส่วนของเธอให้ดีที่สุดก็พอ' เขาพูดแบบนั้น" น้ำถอนหายใจเบาๆ "แก้วตา ฉันบอกเธอหลายครั้งแล้วนะ ว่าอย่าไปคาดหวังอะไรจากเขามากเกินไป เขามี 'คุณ' อยู่แล้ว" คำว่า "คุณ" ของน้ำหมายถึง "พิมพ์ชนก" หญิงสาวผู้เพียบพร้อม สวย รวย เก่ง และเป็นคู่หมั้นของภาคิน ผู้หญิงที่เหมือนหลุดออกมาจากความฝันของผู้ชายทุกคน รวมถึงภาคินด้วย "ฉันรู้" แก้วตาตอบเสียงแผ่ว "แต่บางที ฉันก็อดไม่ได้จริงๆ" "แล้วเธอจะทำยังไงต่อ" น้ำถาม "จะยังพยายามต่อไปอีกเหรอ" แก้วตาเงียบไปสักพัก เธอทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง "ฉันไม่รู้สิ" เธอตอบอย่างอ่อนแรง "บางที...ฉันอาจจะเหนื่อยเกินไปแล้วก็ได้" น้ำเดินเข้ามาโอบไหล่แก้วตาเบาๆ "ไม่เป็นไรนะแก ถ้าเหนื่อยก็พักก่อน มีอะไรให้ฉันช่วยบอกได้เสมอ" "ขอบใจนะน้ำ" แก้วตาพยักหน้ารับ พลางซบหน้าลงกับไหล่ของเพื่อน รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงมีความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจไม่หายไปไหน เธอรักภาคิน รักมานานเหลือเกิน รักจนแทบจะลืมหายใจ แต่ความรักของเธอกลับไม่มีค่าพอสำหรับเขาเลยสักนิดเดียว เขาไม่ต้องการมัน และเขาก็ไม่เคยต้องการเธอเลยเช่นกัน