หลายสัปดาห์ผ่านไปหลังจากวันที่ภาคินมาที่สตูดิโอของเธอ แก้วตาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในโลกแห่งศิลปะของเธอ เธอทำงานออกแบบอย่างเต็มที่ โดยไม่สนคำวิจารณ์ หรือสายตาของใครอีกแล้ว เธอพบว่าเมื่อเราเลิกยึดติดกับความคาดหวังของผู้อื่น และหันกลับมารักตัวเองอย่างแท้จริง โลกทั้งใบก็ดูสดใสขึ้นอย่างน่าประหลาด ในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังลงสีน้ำให้กับภาพวาดสีน้ำทะเลผืนใหม่ เสียงเคาะประตูสตูดิโอดังขึ้น "ใครคะ" แก้วตาถาม "อรุณเองค่ะ" เสียงของคุณอรุณดังมา "ขอเข้าไปหน่อยนะคะ" แก้วตาเดินไปเปิดประตู คุณอรุณยืนยิ้มอยู่หน้าประตู ใบหน้าของคุณอรุณดูสดใสกว่าทุกครั้ง "คุณอรุณ... สบายดีนะคะ" แก้วตาถาม "สบายดีค่ะ" คุณอรุณตอบ "แล้วคุณแก้วตา เป็นอย่างไรบ้างคะ" "ฉันสบายดีค่ะ" แก้วตายิ้ม "กำลังมีความสุขกับงานของฉันค่ะ" "ดีเลยค่ะ" คุณอรุณกล่าว "ฉันแวะมาดูให้แน่ใจว่าคุณยังคงมีความสุขอยู่" คุณอรุณเดินเข้ามาในสตูดิโอ สายตาของคุณอรุณกวาดมองไปรอบๆ ห้อง เห็นภาพวาดต่างๆ ที่แก้วตาตั้งใจสร้างสรรค์ขึ้น "คุณแก้วตา... ฝีมือของคุณพัฒนาขึ้นมากจริงๆ ค่ะ" คุณอรุณกล่าว "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาตอบ "ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... มันเหมือนเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันค่ะ" "นั่นเป็นสิ่งที่ดีมากค่ะ" คุณอรุณกล่าว "การที่เราสามารถเปลี่ยนความเจ็บปวด ให้กลายเป็นพลังได้... มันเป็นสิ่งที่วิเศษที่สุด" แก้วตาเดินนำคุณอรุณไปยังโซฟาตัวเล็กมุมห้อง ทั้งสองนั่งลง "คุณอรุณคะ" แก้วตาเอ่ยขึ้น "ฉันอยากจะขอบคุณคุณอีกครั้งนะคะ" "ขอบคุณเรื่องอะไรคะ" คุณอรุณถาม "ขอบคุณ... ที่คุณอยู่ข้างๆ ฉัน ในวันที่ฉันอ่อนแอที่สุด" แก้วตากล่าว "ขอบคุณ... ที่คุณให้คำแนะนำ และทำให้ฉันมองเห็นแสงสว่าง" "ฉันดีใจที่ได้ช่วยเหลือคุณนะคะ" คุณอรุณยิ้ม "จริงๆ แล้ว... ฉันเองก็เป็นหนี้บุญคุณคุณแก้วตาเช่นกัน" "คุณอรุณพูดอะไรคะ" แก้วตาเลิกคิ้ว "คุณจำได้ไหมคะ... ตอนที่ฉันมาที่สตูดิโอของคุณครั้งแรก" คุณอรุณถาม "จำได้ค่ะ" แก้วตาตอบ "ตอนนั้น... ฉันกำลังมีปัญหาเรื่องงานออกแบบเหมือนกันค่ะ" คุณอรุณกล่าว "ฉันรู้สึกหมดกำลังใจ และไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป" "แล้ว... แล้วฉันได้ช่วยคุณได้อย่างไรคะ" แก้วตาถามอย่างสงสัย "คุณ... คุณได้แสดงให้ฉันเห็นถึงความมุ่งมั่น และความรักในงานศิลปะของคุณ" คุณอรุณอธิบาย "คุณไม่ได้ยอมแพ้ แม้ว่าคุณจะเผชิญกับอุปสรรคมากมาย" "ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยค่ะ" แก้วตากล่าว "ความผิดพลาดในอดีต... มันสอนให้เราแข็งแกร่งขึ้นนะคะ" คุณอรุณกล่าว "มันทำให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งต่างๆ รอบตัวเรามากขึ้น" ทั้งสองนั่งคุยกันอย่างออกรส สลับกันเล่าเรื่องราว และแลกเปลี่ยนความคิดเห็น "คุณอรุณคะ" แก้วตาเอ่ยขึ้น "คุณเคยมีความรักที่เจ็บปวดไหมคะ" คุณอรุณนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของคุณอรุณฉายแววของความทรงจำในอดีต "เคยค่ะ" คุณอรุณตอบ "แต่... ฉันก็ผ่านมันมาได้" "คุณผ่านมันมาได้อย่างไรคะ" แก้วตาถาม "ฉันอยากรู้... เผื่อว่าวันหนึ่ง... ฉันอาจจะเจออีกครั้ง" "ฉัน... ฉันเรียนรู้ที่จะรักตัวเองค่ะ" คุณอรุณกล่าว "ฉันค้นพบว่า... เราไม่จำเป็นต้องรอให้ใครมารักเรา ถึงจะมีความสุขได้" "เมื่อเรามีความสุขกับตัวเองแล้ว... ความรักดีๆ ก็จะเข้ามาหาเราเอง" คุณอรุณยิ้ม "เหมือนกับ... ที่คุณแก้วตาได้ค้นพบแล้วในตอนนี้" แก้วตากล่าวหัวเราะเบาๆ "ฉัน... ฉันหวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะคะ" เธอตอบ ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของแก้วตา ก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อภาคินปรากฏอยู่บนหน้าจอ แก้วตาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีค่ะคุณภาคิน" แก้วตาเอ่ย "แก้วตา... สบายดีนะ" เสียงภาคินดังมาตามสาย "สบายดีค่ะ" แก้วตาตอบ "ฉัน... ฉันแค่อยากจะโทรมาถามไถ่" ภาคินกล่าว "ฉัน... ฉันเป็นห่วงเธอ" "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาตอบ "แต่คุณไม่ต้องห่วงฉันนะคะ ฉันสบายดีจริงๆ" "ดีแล้ว" ภาคินถอนหายใจ "ฉัน... ฉันก็หวังว่าเธอจะมีความสุขนะ" "ฉันมีความสุขค่ะ" แก้วตาตอบ "และฉันก็หวังว่าคุณเอง... จะมีความสุขเช่นกัน" ทั้งสองวางสายโทรศัพท์ แก้วตากลับมามองคุณอรุณ "คุณภาคินโทรมาค่ะ" แก้วตาบอก "แล้ว... แล้วคุณรู้สึกอย่างไรบ้างคะ" คุณอรุณถาม "ฉันรู้สึก... สงบค่ะ" แก้วตาตอบ "ไม่มีความรู้สึกโกรธ หรือเจ็บปวดอีกแล้ว" "นั่นเป็นสัญญาณที่ดีมากค่ะ" คุณอรุณกล่าว "คุณอรุณคะ" แก้วตาเอ่ยขึ้น "ถ้าวันหนึ่ง... ฉันต้องการจะมอบผลงานให้ใครสักคน... คุณคิดว่าฉันควรจะเลือกใครคะ" คุณอรุณยิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณควรจะเลือกคนที่... เห็นคุณค่าในตัวคุณจริงๆ ค่ะ" คุณอรุณตอบ "คนที่มองเห็นความงดงามในผลงานของคุณ... และในตัวตนของคุณ" แก้วตานั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอพยักหน้าช้าๆ ราวกับว่าได้ค้นพบคำตอบที่เธอต้องการแล้ว "ขอบคุณนะคะคุณอรุณ" แก้วตาพูด "สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง" "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณอรุณตอบ "ฉันดีใจเสมอที่ได้คุยกับคุณ" คุณอรุณลุกขึ้นยืน เตรียมตัวที่จะกลับ "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" คุณอรุณกล่าว "ไว้มีโอกาส... เราคงได้เจอกันอีก" "ค่ะ" แก้วตาส่งยิ้มให้คุณอรุณ "ยินดีเสมอค่ะ" เมื่อคุณอรุณจากไป แก้วตาก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของเธออีกครั้ง เธอหยิบสีน้ำขึ้นมา แล้วเริ่มบรรจงแต่งแต้มลงบนผืนผ้าใบ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในสตูดิโอ ทำให้ภาพวาดทะเลสีครามของเธอ ดูสดใส และมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น แก้วตารู้สึกถึงรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่มาจากข้างใน เป็นรอยยิ้มแห่งความสุขที่แท้จริง