วินภพยืนนิ่งราวกับถูกสาป แววตาของเขาสะท้อนถึงความตกตะลึงและความไม่เชื่อในสิ่งที่เขากำลังอ่านอยู่ในมือ “เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้!” เขาพึมพำออกมา เสียงแหบพร่า จดหมายฉบับนั้น... คือจดหมายลาตายของคุณปู่... พร้อมกับพินัยกรรมที่ระบุว่า... ทรัพย์สมบัติทั้งหมด... รวมถึงบริษัทอันยิ่งใหญ่ที่เขาก่อร่างสร้างตัวมา... จะตกเป็นของ... “รินดา”...! วินภพปวดหัวตุบๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง... ภาพของรินดาที่นอนอยู่บนพื้น... เสียงไซเรนของรถพยาบาล... แล้วไหนจะเรื่องของคุณปู่ที่เสียชีวิตกะทันหัน... “คุณปู่... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?” วินภพถามกับความว่างเปล่า เขารีบตรงไปยังสำนักงานทนายความทันที เพื่อไขความกระจ่าง เขาต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมคุณปู่ถึงตัดสินใจเช่นนี้ เมื่อวินภพไปถึงสำนักงานทนายความ เขาก็ได้พบกับทนายความประจำตระกูล และเขาก็ได้เห็นเอกสารพินัยกรรมฉบับจริง “คุณวินภพครับ” ทนายความกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมเข้าใจว่าคุณคงจะตกใจกับพินัยกรรมฉบับนี้” “ทำไมครับ? ทำไมคุณปู่ถึงยกทุกอย่างให้รินดา? เธอเป็นใครกันแน่? และที่สำคัญ... ทำไมคุณปู่ถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับผมเลย?” วินภพระบายความอัดอั้น ทนายความถอนหายใจ “คุณวินภพครับ... คุณปู่ของคุณ... ท่านเก็บความลับเรื่องนี้ไว้เป็นอย่างดีมาตลอด” “ความลับอะไรครับ?” วินภพถามอย่างกระวนกระวาย “คุณปู่ของคุณ... ท่านเคยมีความสัมพันธ์กับแม่ของรินดา... และรินดา... คือลูกสาวนอกสมรสของคุณปู่ครับ” คำพูดของทนายความทำเอาวินภพอ้าปากค้าง เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่... รินดา... คือน้องสาวต่างแม่ของเขา? “ไม่จริง... คุณกำลังล้อผมเล่นใช่ไหม?” วินภพกล่าว “ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ คุณวินภพ” ทนายความยื่นเอกสารบางอย่างให้วินภพ “นี่คือหลักฐาน... ใบเกิด... และผลตรวจ DNA ที่ยืนยันว่าคุณรินดาคือบุตรสาวของคุณปู่จริงๆ” วินภพก้มลงมองเอกสารเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นเครือ... ทุกอย่างมันเป็นความจริง... รินดา... ผู้หญิงที่เขากำลังหลงรัก... คือน้องสาวต่างแม่ของเขา! ความรู้สึกสับสน... เจ็บปวด... และผิดหวัง... ตีรวนอยู่ในใจของวินภพ “แล้ว... แล้วทำไมคุณปู่ถึงไม่เคยบอกผมเลย?” วินภพถาม “คุณปู่ของคุณ... ท่านกังวลว่าหากคุณรู้เรื่องนี้... คุณอาจจะรู้สึกไม่ดี... และความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณรินดา อาจจะมีความซับซ้อนมากขึ้น” ทนายความอธิบาย “แต่... แต่ผมรักเธอ... ผมรักรินดา!” วินภพตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด “ผมเข้าใจครับคุณวินภพ” ทนายความกล่าว “แต่ในฐานะน้องชาย... คุณไม่สามารถที่จะมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับเธอได้อีกต่อไปแล้ว” วินภพทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา “แล้ว... แล้วอุบัติเหตุของเธอ... เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไหม?” วินภพถาม “ผมยังไม่ทราบแน่ชัดครับ แต่คุณปู่ได้ทิ้งข้อความไว้... ว่าท่านสงสัยว่าอาจจะมีใครบางคนพยายามทำร้ายคุณรินดา... เพื่อหวังจะเอาสมบัติของคุณปู่ไป” “ใคร?” วินภพถาม “คุณปู่ไม่ได้ระบุชื่อครับ... แต่ท่านได้บอกใบ้ไว้บางอย่าง...” ทนายความหยิบซองจดหมายอีกซองหนึ่งออกมาให้วินภพ... มันคือจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของคุณปู่ วินภพเปิดอ่านด้วยความหวัง... แต่อ่านไปได้ไม่กี่บรรทัด... ใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอีกครั้ง “เมษา...” วินภพเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความไม่เชื่อ “ครับ... คุณปู่ได้เขียนไว้ว่า... ท่านสงสัยว่าเมษา... อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้...” ทนายความกล่าว วินภพกำหมัดแน่น... ความแค้นแล่นไปทั่วร่าง... เมษา... ผู้หญิงที่เขาเคยไว้ใจ... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าจะให้โอกาส... ตอนนี้เธอกลับเป็นคนที่อาจจะอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุของรินดา... และอาจจะพยายามจะแย่งชิงทุกอย่างไปจากเขา... “ผมจะไม่ยอมให้เธอทำอะไรได้!” วินภพกล่าวเสียงกร้าว เขาจะต้องปกป้องรินดา... ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นน้องสาวต่างแม่ของเขาก็ตาม... และเขาจะเปิดโปงแผนการของเมษาให้ได้! ขณะเดียวกัน... ณ ห้องพักฟื้นของรินดา... รินดากำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาว่างเปล่า... เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป... ความสัมพันธ์ของเธอกับวินภพ... มันจบลงแล้ว... แต่สิ่งที่เธอไม่รู้... ก็คือความจริงอันยิ่งใหญ่ที่กำลังจะเปิดเผยออกมา... ทันใดนั้น... ประตูห้องก็ถูกเปิดออก... และร่างของใครคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น... ร่างนั้น... ทำให้รินดาตกใจจนแทบจะสิ้นสติ... “คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?” รินดากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉัน... มาพาเธอไป” เสียงนั้นดังขึ้นด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก... รินดาพยายามจะตะโกนขอความช่วยเหลือ... แต่ก็ไม่มีใครได้ยิน... เพราะเธอ... วินภพที่เพิ่งจะได้รับข้อมูลสำคัญ... กำลังรีบตรงไปยังโรงพยาบาล... แต่สิ่งที่เขาจะพบเจอ... อาจจะสายเกินไป... ความจริงที่ถูกเปิดเผย... กับแผนการอันชั่วร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น... รินดาจะปลอดภัยหรือไม่? วินภพจะสามารถช่วยเธอได้ทันเวลาหรือไม่? โปรดติดตามตอนต่อไป...