"คุณภาคิน..." แก้วตาเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก ร่างของภาคินที่ยืนขวางอยู่หน้าเธอ แววตาของเขาฉายชัดถึงความกังวล เขาดูเหมือนกำลังปกป้องเธอจากบางสิ่งบางอย่าง แต่ใครเล่าจะรู้ว่าสิ่งที่อันตรายที่สุด อาจจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม "คุณลดาครับ... ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ" ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น เขาก้าวเข้ามาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังแก้วตาให้พ้นจากสายตาที่เยือกเย็นของคุณหญิงลดา "ผมขอร้องให้คุณกลับไป" คุณหญิงลดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กรีดลงบนแก้ว "ใจเย็นก่อนค่ะคุณภาคิน ดิฉันมาแสดงความยินดีกับศิลปินที่น่าสนใจคนหนึ่ง ก็แค่นั้นเอง" เธอพูดพลางเหลือบมองแก้วตาด้วยสายตาสำรวจ "แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้... ว่าความสามารถในการวาดรูปของคุณนี่... ได้รับแรงบันดาลใจมาจากใครกันแน่" คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของแก้วตา เธอเงยหน้าขึ้นมองภาคิน ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณหญิงหมายความว่าอย่างไรคะ" แก้วตาถาม พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่สั่นไหวภายใน "ก็หมายความว่า... ฉันเคยเห็นสไตล์การวาดแบบนี้มาก่อนน่ะสิคะ" คุณหญิงลดากล่าว เสียงของเธออ่อนหวานขึ้น แต่ความหมายกลับบาดลึก "คุณภาคิน... คุณไม่เคยบอกเธอเหรอคะ ว่าคุณเองก็เคยมีความฝันที่จะเป็นจิตรกรเหมือนกัน" แก้วตาหันไปมองภาคินทันที เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย ภาคินที่เธอรู้จักคือคนที่มีอำนาจ เป็นนักธุรกิจที่เย็นชา มีเหตุมีผลเสมอ ความฝันในการเป็นจิตรกร? มันดูห่างไกลจากภาพที่เธอเคยรับรู้เหลือเกิน "คุณหญิง... อย่าพูดเรื่องไร้สาระ" ภาคินกล่าวเสียงเข้มขึ้น "ไร้สาระตรงไหนคะ" คุณหญิงลดยิ้มมุมปาก "ดิฉันจำได้ดี... ภาพวาดทะเลสีครามที่คุณภาคินเคยให้ดิฉันดูเมื่อหลายปีก่อน สวยงามมากจริงๆ นะคะ" แก้วตาเบิกตากว้าง หัวใจของเธอเต้นระรัว "ทะเลสีคราม..." เธอพึมพำ ภาพวาดของเธอคือทะเลสีคราม ภาพวาดที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของความหวังและอิสรภาพที่เธอเพิ่งจะค้นพบ "ใช่ค่ะ... ภาพวาดทะเลสีคราม" คุณหญิงลดากล่าวเน้น "และฉันก็จำได้ว่า... คุณเคยบอกว่าคุณวาดมันเพื่อใครบางคน... คนที่คุณรักมากที่สุด" สายตาของภาคินประสานกับแก้วตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความเจ็บปวดที่เขาไม่สามารถซ่อนเร้นได้อีกต่อไป "พี่... พี่ขอโทษแก้วตา" ภาคินกล่าวเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "พี่ไม่เคยอยากให้เรื่องนี้... เปิดเผยออกมาแบบนี้" "คุณภาคิน..." แก้วตาอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยนั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "ทำไมคะ ทำไมคุณไม่เคยบอกฉัน" แก้วตาถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "คุณเคยรักทะเลสีคราม... เหมือนที่ฉันรักมันไหมคะ" ภาคินกลืนน้ำลาย เขาประสานสายตากับแก้วตาอีกครั้ง "เคยสิ... พี่รักมันมาก" เขากล่าว "มันเป็นความฝันของพี่... เป็นความฝันที่เราเคยมีร่วมกัน" "เราเคยมีร่วมกัน?" แก้วตาถาม ย้ำคำของเขา "คุณหมายความว่ายังไงคะ" "คุณหญิง... พอได้แล้ว" ภาคินกล่าว หันไปทางคุณหญิงลดาด้วยความโกรธที่พยายามเก็บงำ "โอ้... ขอโทษค่ะ" คุณหญิงลดากล่าวอย่างประชดประชัน "ดิฉันแค่อยากจะช่วยเตือนความจำคุณภาคินเท่านั้นเอง... กลัวว่าเขาจะลืมอดีตไปเสียหมด" เธอหันไปทางแก้วตาอีกครั้ง "คุณแก้วตาคะ... คุณควรจะรู้ความจริงทั้งหมดนะคะ" ก่อนที่แก้วตาจะได้เอ่ยอะไรออกมา ภาคินก็รีบกล่าวต่อ "แก้วตา... พี่ขอโทษจริงๆ" เขาเอื้อมมือออกไปเหมือนจะสัมผัสแก้วตา แต่ก็ชะงักไว้ "ภาพวาดทะเลสีคราม... พี่เป็นคนวาดมันเอง" โลกทั้งใบของแก้วตาเหมือนจะหยุดหมุน ภาพวาดทะเลสีครามที่เธอรัก ภาพวาดที่เธอเชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์ของความหวังที่ได้รับมาจากภาคิน... จริงๆ แล้วคือภาพวาดของเขา? "คุณ... คุณวาดมันเอง?" แก้วตาถาม เสียงแหบพร่า "แล้ว... แล้วมันมาอยู่ที่ฉันได้ยังไง" "ตอนนั้น... พี่กำลังจะให้มันกับเธอ" ภาคินกล่าว "แต่เกิดเรื่องขึ้นก่อน... พี่เลยเก็บมันไว้" เขาถอนหายใจหนักๆ "หลังจากนั้น... พี่ก็ไม่กล้าให้มันกับเธออีกเลย... กลัวเธอจะมองว่ามันเป็นของปลอม... หรือเป็นแค่สิ่งที่พี่หลอกใช้" น้ำตาของแก้วตาเริ่มคลอเบ้า เธอจำได้ถึงวันแรกที่เธอได้รับภาพนั้นมา มันเป็นของขวัญจากภาคิน มันทำให้เธอรู้สึกว่าเขายังคงรักเธออยู่ แต่ตอนนี้... ความหมายของมันกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง "แล้ว... รูปของฉันที่คุณเก็บไว้ล่ะคะ" แก้วตาถาม เสียงสั่นเครือ "คุณก็... ไม่ได้ตั้งใจจะมอบให้ฉันเหมือนกันใช่ไหม" ภาคินหลับตาลง เขาดูเหมือนกำลังทรมานกับคำถามนั้น "พี่... พี่ไม่เคยอยากให้มันไปอยู่กับใคร" เขาตอบเสียงแผ่ว "พี่เก็บมันไว้... เพราะมันคือเธอ" คุณหญิงลดาหัวเราะเบาๆ "น่าสนใจจริงๆ ค่ะ" เธอพูด "เหมือนกับว่า... คุณภาคินมีความลับมากมายซ่อนอยู่เลยนะคะ" แก้วตาไม่สนใจคุณหญิงลดาอีกต่อไป สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ภาคินเพียงผู้เดียว "คุณภาคินคะ... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" "พี่... พี่อยากให้เธอมีความสุข" ภาคินกล่าว "พี่คิดว่า... การที่เธอได้ภาพวาดทะเลสีคราม... มันจะทำให้เธอมีความหวัง" "แต่... แต่มันเป็นภาพวาดของคุณ" แก้วตาบอก "ไม่ใช่ของฉัน... คุณหลอกฉัน" "ไม่... พี่ไม่เคยหลอกเธอ" ภาคินรีบปฏิเสธ "พี่แค่อยากให้เธอ... ได้รู้สึกดีๆ" "แต่ความรู้สึกดีๆ นั้น... มันไม่ใช่ความจริง!" แก้วตาตะโกนออกมา น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณรู้ไหมคะ... ฉันรู้สึกอย่างไรตอนที่ได้รับภาพนั้นมา... ฉันคิดว่าคุณยังรักฉัน... ฉันมีความหวัง... ฉันเอาชนะความกลัวของฉันได้... เพราะฉันคิดว่าฉันมีคุณอยู่ข้างๆ!" เสียงของแก้วตาดังขึ้นเรื่อยๆ ดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้างให้หันมามอง "ตอนนี้... ทุกอย่างมันพังทลายลงหมดแล้ว! เพราะความจริงที่คุณปิดบังฉัน!" คุณหญิงลดาเดินเข้ามาใกล้แก้วตามากขึ้น "คุณแก้วตาคะ... ดิฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณนะคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนเห็นใจ แต่สายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความสะใจ "ความจริง... มันเจ็บปวดเสมอ" ภาคินก้าวเข้ามาหาแก้วตาอีกครั้ง "แก้วตา... พี่ขอโทษ" เขาพูด "พี่รู้ว่ามันสายไปแล้ว... แต่พี่อยากให้เธอรู้ว่า... ภาพวาดทะเลสีครามนั้น... มันมีความหมายกับพี่มากกว่าใครๆ" "หมายความว่ายังไงคะ" แก้วตาถาม "มันคือความฝันของพี่... ที่พี่ไม่เคยกล้าทำ" ภาคินกล่าว "และเมื่อพี่เห็นเธอ... สามารถทำให้ความฝันนั้นเป็นจริงได้... พี่ก็ดีใจ" "ดีใจ?" แก้วตาหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณดีใจที่คุณหลอกฉันอย่างนั้นเหรอคะ!" "เปล่า..." ภาคินส่ายหน้า "พี่ดีใจที่เห็นเธอ... สวยงามและมีความสุข" เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ภาพวาดนั้น... มันคือส่วนหนึ่งของหัวใจพี่... ที่พี่มอบให้เธอ" "ส่วนหนึ่งของหัวใจ..." แก้วตาพึมพำ คำพูดของภาคินยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้น ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาเริ่มปะปนกันไปหมด ทั้งความโกรธ ความผิดหวัง และความเสียใจ "เอาล่ะค่ะ" คุณหญิงลดากล่าวขึ้นมาขัดจังหวะ "ดิฉันคิดว่า... เรื่องส่วนตัวของคุณภาคิน... ควรจะคุยกันส่วนตัวมากกว่านะคะ" เธอหันไปทางภาคิน "ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ... หวังว่างานของคุณแก้วตาจะประสบความสำเร็จนะคะ" คุณหญิงลดาเดินจากไป ทิ้งให้แก้วตาและภาคินยืนเผชิญหน้ากัน ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย "แก้วตา..." ภาคินเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง "พี่ขอโทษจริงๆ" แก้วตาไม่ตอบ เธอหันหลังให้กับภาคิน เดินตรงไปยังภาพวาดทะเลสีครามของเธอ ภาพวาดที่เธอเคยรักมากที่สุด ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวดและความหลอกลวง "ฉัน... ฉันไม่รู้จะมองหน้าคุณยังไงอีกแล้ว" แก้วตาพูดเสียงเบา "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เธอเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ