หลายสัปดาห์ผ่านไปหลังจากที่แก้วตาได้รับข้อความจากภาคินผ่านชัย บรรยากาศรอบตัวแก้วตายังคงอึมครึม แต่ก็เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ซ่อนอยู่ เธอไม่ได้จมปลักอยู่กับความเสียใจเหมือนเคยอีกแล้ว แม้ว่าความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่เธอก็พยายามที่จะก้าวต่อไป แก้วตายังคงมาทำงานที่สตูดิโอของเธอ แต่ตอนนี้เธอไม่ได้แตะต้องภาพวาดทะเลสีครามอีกเลย เธอจัดเก็บมันไว้ในห้องเก็บของอย่างมิดชิด ราวกับจะซ่อนความทรงจำอันขมขื่นนั้นให้พ้นสายตา "คุณแก้วตาคะ... คุณพัชราโทรมาค่ะ" ผู้ช่วยคนหนึ่งแจ้งข่าว แก้วตาถอนหายใจ "ค่ะ... ฉันจะรับสายเอง" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "สวัสดีค่ะคุณพัชรา" "แก้วตา... เป็นยังไงบ้างจ๊ะ" เสียงของคุณพัชราดังขึ้นมาอย่างอ่อนโยน "เห็นว่าหลังจากวันเปิดนิทรรศการ... เธอดูไม่ค่อยสบายนะ" "ก็... มีเรื่องกังวลใจนิดหน่อยค่ะ" แก้วตาตอบ "แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ" "ดีแล้วจ้ะ" คุณพัชรากล่าว "คุณอรุณเป็นห่วงเธอนะ... เธอโทรมาเล่าให้ฉันฟัง" แก้วตาหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย "ขอบคุณนะคะคุณอรุณ" เธอเอ่ยในใจ "แก้วตา... ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอหน่อย" คุณพัชรากล่าว "เกี่ยวกับเรื่อง... คุณภาคิน" แก้วตากลั้นหายใจ "คุณพัชรา... รู้เรื่องของคุณภาคินด้วยเหรอคะ" "รู้สิ... คุณอรุณเขาบอกฉัน" คุณพัชราตอบ "ฉันเข้าใจนะว่าเรื่องมันซับซ้อน... แต่ฉันก็อยากจะให้เธอ... ได้รู้ความจริงทั้งหมด" "ความจริงทั้งหมด... ที่ว่า... ภาพวาดทะเลสีคราม... ไม่ใช่ของฉัน... และคุณภาคิน... ไม่เคยรักฉันจริงๆ อย่างนั้นเหรอคะ" แก้วตาถาม น้ำเสียงแฝงความเจ็บปวด "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ้ะแก้วตา" คุณพัชรากล่าวอย่างนุ่มนวล "เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น" "หมายความว่ายังไงคะ" แก้วตาถาม "คุณภาคิน... เขามีปัญหาภายในครอบครัวที่หนักมาก" คุณพัชราอธิบาย "คุณหญิงลดา... เธอไม่เคยต้องการให้เขา... ยุ่งเกี่ยวกับงานศิลปะเลย" "ฉันรู้ค่ะ" แก้วตาตอบ "ชัย... เขาบอกฉันแล้ว" "ดีแล้ว... ที่เธอได้รับรู้" คุณพัชรากล่าว "แต่สิ่งที่เธออาจจะยังไม่รู้... คือคุณภาคิน... เขารักเธอมากนะ" แก้วตาอึ้งไป "แต่... แต่เขาไม่เคยแสดงออกเลย" "บางครั้ง... ความรัก... มันก็แสดงออกในรูปแบบที่แตกต่างกันนะแก้วตา" คุณพัชรากล่าว "คุณภาคิน... เขามอบความฝันของเขาให้เธอ... เพราะเขาอยากเห็นเธอ... มีความสุข" "แต่มันไม่ใช่ความฝันของฉัน" แก้วตาบอก "มันคือความฝันของเขา... ที่เขาไม่กล้าทำ" "ใช่... มันคือความฝันของเขา... ที่เขาไม่เคยกล้าทำ" คุณพัชราเห็นด้วย "แต่เธอ... เธอทำให้ความฝันนั้น... เป็นจริงได้" "แต่ฉัน... ฉันก็เจ็บปวด" แก้วตากล่าว "ฉันคิดว่า... ภาพวาดนั้น... คือของฉัน... คือความหวังที่เขามอบให้ฉัน... แต่จริงๆ แล้ว... มันคือความหลอกลวง" "มันไม่ใช่ความหลอกลวงนะแก้วตา" คุณพัชราแย้ง "มันคือ... ความเสียสละ" "เสียสละ... อย่างนั้นเหรอคะ" แก้วตาถาม "ใช่จ้ะ" คุณพัชราตอบ "เขาเสียสละความสุขของตัวเอง... เพื่อให้เธอได้มีความสุข" แก้วตาเงียบไป เธอพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของคุณพัชรา ภาพวาดทะเลสีคราม... มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของความรักที่เขาเคยมีให้เธอ... แต่มันคือสัญลักษณ์ของการเสียสละ... ความเสียสละที่เขาทำเพื่อเธอ "คุณภาคิน... เขารู้ว่าเธอชอบทะเลสีครามมาก" คุณพัชราเล่าต่อ "เขาเลยวาดภาพนั้นขึ้นมา... ด้วยความตั้งใจจริง... ด้วยความรักที่มีต่อเธอ" "ความรัก..." แก้วตาพึมพำ "แล้ว... ทำไมเขาถึงไม่บอกฉัน" "เขา... เขากลัว" คุณพัชรากล่าว "กลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจ... กลัวว่าเธอจะมองว่า... มันเป็นแค่ความสงสาร" "แต่... ฉันก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี" แก้วตาบอก "แน่นอนจ้ะ... ความจริง... มันเจ็บปวดเสมอ" คุณพัชราตอบ "แต่บางครั้ง... เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะก้าวผ่านความเจ็บปวดนั้นไปให้ได้" แก้วตาเงียบไป เธอเริ่มมองเห็นภาพที่ชัดเจนขึ้น ถึงแม้ว่าความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่มันก็ไม่ได้บดบังความจริงทั้งหมดอีกต่อไป "คุณพัชราคะ... ฉัน... ฉันอยากจะขอบคุณค่ะ" แก้วตาบอก "ที่อธิบายให้ฉันเข้าใจ" "ยินดีจ้ะแก้วตา" คุณพัชราตอบ "ฉันหวังว่า... เธอจะสามารถผ่านเรื่องนี้ไปได้นะ" หลังจากวางสายโทรศัพท์ แก้วตาก็เดินไปที่ห้องเก็บของ เธอเปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ สายตาของเธอจับจ้องไปยังภาพวาดทะเลสีครามที่วางอยู่ตรงนั้น มันยังคงสวยงาม... แต่ตอนนี้... ความหมายของมันเปลี่ยนไปแล้ว... มันไม่ใช่ภาพวาดของเธอ... แต่มันคือภาพวาดของภาคิน... ภาพวาดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด... ความเสียสละ... และความรักที่เขาไม่เคยกล้าแสดงออก แก้วตาค่อยๆ หยิบภาพวาดนั้นออกมา เธอสัมผัสกับผืนผ้าใบอย่างแผ่วเบา รู้สึกได้ถึงความตั้งใจที่ภาคินใส่ลงไปในภาพวาดนี้ "คุณภาคินคะ..." แก้วตาเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ "ฉัน... ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" เธอเดินออกจากห้องเก็บของพร้อมกับภาพวาดในมือ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร... เธอไม่รู้ว่าเธอจะให้อภัยภาคินได้หรือไม่... แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ... เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง... และก้าวต่อไป... ด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งกว่าเดิม