"ความฝันของเขา... ที่เขาไม่กล้าทำ" แก้วตาพึมพำ คำพูดของคุณพัชราดังก้องอยู่ในหู ราวกับจะฉีกกระชากความเข้าใจทั้งหมดของเธอเกี่ยวกับภาคินออกเป็นชิ้นๆ เธอเคยคิดว่าเธอรู้จักเขาดีพอ รู้ว่าเขาต้องการอะไร และรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังเดินไปในทิศทางไหน แต่ยิ่งเธอได้รู้เรื่องราวมากขึ้นเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่ท่ามกลางเขาวงกตแห่งความจริงที่ซับซ้อน "แต่มันไม่ใช่ความฝันของฉัน" แก้วตาเน้นย้ำ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความน้อยใจ "มันคือความฝันของเขา... ที่เขาไม่กล้าทำ" คุณพัชราเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด "แก้วตา... ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวด... ที่รู้ว่าคนที่เรารัก... อาจจะไม่ได้รักเราอย่างที่เราหวัง" "แล้วฉันควรจะคิดยังไงดีคะ" แก้วตาถาม น้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "เขาเอาภาพวาดของเขามา... มาให้ฉัน... แล้วบอกว่ามันคือความฝันของเขา... ที่เขาไม่กล้าทำ... แล้วก็กลับไป... โดยไม่พูดอะไรกับฉันสักคำ" "เขาอาจจะ... ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร" คุณพัชรากล่าว "บางที... การเลือกที่จะมอบความฝันนั้นให้เธอ... มันอาจจะเป็นวิธีเดียวที่เขาจะแสดงความรู้สึก... โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง" "ความกลัว... กลัวอะไรคะ" แก้วตาถาม "กลัวการปฏิเสธ... กลัวการผิดหวัง... กลัวการทำให้คนที่เขารัก... ต้องผิดหวัง" คุณพัชราตอบ "คุณหญิงลดา... เขาเข้มงวดมากนะแก้วตา... กับเรื่องของภาคิน... คุณชายภาคิน... เขาเติบโตมาภายใต้แรงกดดันมหาศาล... การเป็นจิตรกร... มันอาจจะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย... แต่สำหรับเขา... มันคือการต่อสู้กับทุกสิ่ง... ทุกความคาดหวัง... ที่ครอบครัวมีให้" แก้วตาหลับตาลง นึกภาพใบหน้าเคร่งขรึมของภาคินในวันแรกที่เธอพบเขา นึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเมื่อเขามองภาพวาดของเธอ นึกถึงรอยยิ้มที่ซ่อนเร้น... หรือบางทีอาจไม่ใช่รอยยิ้มที่ซ่อนเร้น แต่เป็นความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ "คุณพัชราคะ... คุณภาคิน... เขารักฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ" แก้วตาถามอีกครั้ง คำถามเดิมที่วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ "ฉันเชื่ออย่างนั้นนะแก้วตา" คุณพัชราตอบ "เขาอาจจะไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน... อย่างที่เธอคาดหวัง... แต่อย่าลืมว่า... เขาเลือกที่จะมอบภาพวาดที่สำคัญที่สุด... ซึ่งเป็นเหมือนตัวแทนของความฝันของเขา... ให้กับเธอ" "แต่มันก็ไม่ใช่ความฝันของฉัน" แก้วตากล่าว "ฉัน... ฉันอยากให้เขาสร้างสรรค์ผลงานของเขาเอง... ฉันอยากเห็นเขา... มีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ... ไม่ใช่... เพียงแค่... มอบมันให้ฉัน" "ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ... แก้วตา" คุณพัชราถอนหายใจ "มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย... ที่จะเข้าใจความรัก... ของบางคน... โดยเฉพาะคนที่... ไม่เคยได้รับอิสระ... ในการแสดงออก... มาก่อน" บทสนทนากับคุณพัชราจบลง แต่ความรู้สึกสับสนในใจของแก้วตายังคงรุนแรงกว่าเดิม เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่มองไม่เห็นปลายทาง ด้านหนึ่งคือความจริงที่เธอเคยเชื่อมั่นมาตลอดเกี่ยวกับภาคิน อีกด้านหนึ่งคือความจริงที่ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยจินตนาการ วันเวลาผ่านไป แก้วตาพยายามกลับไปทำงานศิลปะของเธออีกครั้ง แต่ทุกครั้งที่เธอจับแปรง เธอก็ةรู้สึกถึงน้ำหนักของคำพูดของภาคินที่ส่งผ่านมาทางชัย "มันคือความฝันของพี่... ที่พี่ไม่เคยกล้าทำ" "มันคือส่วนหนึ่งของหัวใจพี่... ที่พี่มอบให้เธอ" ภาพวาดทะเลสีครามที่เคยเป็นแรงบันดาลใจ ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนเครื่องเตือนใจถึงความซับซ้อนของความรู้สึกของภาคิน เธอตัดสินใจไปที่ทะเลอีกครั้ง สถานที่ที่เคยเป็นแรงบันดาลใจให้กับภาพวาดของเธอ และเป็นสถานที่ที่เธอเคยแบ่งปันความฝันกับภาคิน เธอเดินไปตามชายหาด จ้องมองเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งอย่างไม่หยุดหย่อน "ทำไม... ทำไมมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้นะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น เธอก็เห็นใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกลนัก ชายคนนั้นยืนหันหลังให้เธอ จ้องมองไปยังท้องทะเล ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แต่งแต้มท้องฟ้าด้วยสีส้มอมแดง แก้วตาหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้น เธอจำได้... รูปร่างนั้น... ท่าทางนั้น... "คุณภาคิน..." เธอเอ่ยเรียกชื่อนั้นออกมาเบาๆ ชายคนนั้นหันกลับมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นแก้วตา แววตาของเขาก็อ่อนลง "แก้วตา..." เขาตอบรับเสียงแหบพร่า ทั้งสองยืนมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ความเงียบระหว่างพวกเขาเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่ได้ถูกถาม ความรู้สึกที่ยังไม่ได้ถูกเอ่ย และความจริงที่ยังคงซ่อนเร้น "คุณ... คุณกลับมาแล้วเหรอคะ" แก้วตาถาม "ผม... ผมกลับมาเมื่อวานนี้" ภาคินตอบ "แล้ว... ทำไม... ทำไมคุณถึงไม่มาหาฉัน" แก้วตาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจที่สะสมมานาน ภาคินก้มหน้าลง มองพื้นทราย "ผม... ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง" "ชัย... เขาบอกฉันแล้ว" แก้วตาพูด "เรื่องภาพวาด... เรื่องความฝันของคุณ..." "ผม... ผมอยากจะขอโทษ" ภาคินกล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิด... ผมทำให้เธอเสียใจ" "คุณไม่ได้ทำให้ฉันเสียใจ... คุณแค่ทำให้ฉันสับสน" แก้วตาตอบ "ฉันไม่เข้าใจ... ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น" "ผม... ผมรักคุณนะแก้วตา" ภาคินพูดออกมา เสียงของเขาหนักแน่น แต่ก็แฝงด้วยความไม่แน่ใจ "ผมรักคุณจริงๆ" คำว่า 'รัก' ที่ออกมาจากปากของภาคิน ทำให้แก้วตาแทบยืนไม่อยู่ เธอเคยได้ยินมันจากเขามาก่อน แต่มันไม่เคยทำให้เธอรู้สึก... แบบนี้... "แต่... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน" แก้วตาถาม "ทำไมคุณถึงต้องทำเหมือน... ไม่เคยรักฉันเลย" "ผม... ผมกลัว" ภาคินยอมรับ "ผมกลัว... การตัดสินใจของแม่... ผมกลัว... ว่าถ้าผมเลือกทางเดินของตัวเอง... ผมจะเสียทุกอย่างไป... รวมถึงคุณ" "คุณคิดว่า... การที่แม่ของคุณไม่เห็นด้วย... มันจะทำให้คุณเสียฉันไปอย่างนั้นเหรอคะ" แก้วตาถาม "ผม... ผมไม่แน่ใจ" ภาคินตอบ "ผมไม่เคย... ได้รับอิสระ... ในการตัดสินใจอะไรเลย... มาตลอดชีวิต" แก้วตาก้าวเข้าไปใกล้ภาคินมากขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "คุณภาคิน... คุณไม่ต้องกลัว" แก้วตาพูด "ฉันอยู่ตรงนี้... ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ" ภาคินเงยหน้าขึ้นมองแก้วตา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังระคนกับความหวาดกลัว "แต่... ถ้าแม่ผม... ไม่ยอมรับคุณล่ะ" เขาถาม "ฉันไม่รู้... ว่าอนาคตจะเป็นยังไง" แก้วตาตอบ "แต่ฉันรู้ว่า... ฉันรักคุณ... และฉันอยากจะอยู่กับคุณ" ภาคินยื่นมือออกมา สัมผัสแก้มของแก้วตาอย่างแผ่วเบา "ผม... ผมรักคุณนะแก้วตา" เขาพึมพำซ้ำอีกครั้ง ราวกับจะยืนยันความรู้สึกของตัวเอง แก้วตาก้มหน้าลง ซบหน้ากับมือของภาคิน น้ำตาที่เธอพยายามเก็บกดไว้ก็ไหลรินออกมา ไม่ใช่เพราะความเสียใจอีกต่อไป แต่เป็นน้ำตาแห่งความโล่งอก... และความหวัง