แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในสตูดิโอของแก้วตา สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและสดใสกว่าที่เคยเป็นมาหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา แก้วตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ความสับสนและความเจ็บปวดที่เคยถาโถมเข้าใส่ ได้ถูกแทนที่ด้วยความสงบและความมุ่งมั่น เธอจำคืนนั้นได้ดี คืนที่เธอกลับไปที่ชายหาด และพบกับภาคินอีกครั้ง การได้พูดคุยกันอย่างเปิดอก การได้ยอมรับความรู้สึกของกันและกัน ทำให้กำแพงที่เคยขวางกั้นระหว่างพวกเขาทลายลง "ผมรักคุณนะแก้วตา" คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่คำพูดที่ทำให้เธอสับสนอีกต่อไป แต่เป็นคำยืนยันว่าความรู้สึกของเธอไม่ได้สูญเปล่า "ผม... ผมอยากจะขอโทษจริงๆ" ภาคินกล่าวในคืนนั้น "ผมรู้ว่าผมทำให้เธอเสียใจ... ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงกลัวขนาดนั้น" "คุณไม่ต้องกลัวแล้วค่ะ" แก้วตาตอบ "ตอนนี้... เราอยู่ด้วยกันแล้ว" "แต่... แม่ของผม..." ภาคินเอ่ยขึ้นมาอย่างกังวล "เราจะค่อยๆ แก้ปัญหากันไปนะคะ" แก้วตาปลอบ "สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้... คือเราได้เข้าใจกันแล้ว" ในเช้าวันรุ่งขึ้น แก้วตาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้เผชิญหน้าเพียงลำพังอีกต่อไป "คุณพัชราคะ" แก้วตาโทรศัพท์หาคุณพัชรา "ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ" "ว่ามาเลยจ้ะแก้วตา" เสียงของคุณพัชราฟังดูอบอุ่นเสมอ "คุณภาคิน... เขาอยู่ที่นี่แล้วค่ะ" แก้วตาบอก "และเรา... เราได้คุยกันแล้ว" คุณพัชราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี "ดีแล้วจ้ะ... ดีแล้วที่ทุกอย่างคลี่คลาย" "แต่... คุณหญิงลดา... ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง" แก้วตาเอ่ยความกังวลออกมา "เรื่องนั้น... เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเอง" คุณพัชรากล่าว "ถึงเวลาแล้ว... ที่คุณหญิงลดา... จะต้องรับรู้ความจริงบางอย่าง" หลังจากนั้นไม่นาน แก้วตากับภาคินก็เดินทางไปพบคุณพัชราที่บ้าน การไปครั้งนี้ไม่ใช่การไปในฐานะแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกต่อไป แต่เป็นการไปในฐานะคนที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เมื่อไปถึงบ้านของคุณพัชรา แก้วตาก็พบว่าคุณหญิงลดาอยู่ที่นั่นด้วย ใบหน้าของคุณหญิงลดาดูเคร่งขรึมตามปกติ แต่แววตาของเธอฉายแววบางอย่างที่แก้วตาอ่านไม่ออก "สวัสดีค่ะคุณหญิง" แก้วตาเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ คุณหญิงลดามองแก้วตาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันไปมองภาคิน "นี่คือ... ผู้หญิงที่ลูกเลือกอย่างนั้นเหรอภาคิน" "ครับแม่" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "แก้วตา... คือคนที่ผมรัก" คุณหญิงลดาส่ายหน้าช้าๆ "ความรัก... มันไม่ใช่ทุกอย่างนะภาคิน... โดยเฉพาะ... ในโลกใบนี้" "แต่... มันเป็นทุกอย่างสำหรับผมครับแม่" ภาคินยืนยัน "ผมไม่อยากจะทิ้งความฝันของผมไปอีกแล้ว... ผมไม่อยากจะทิ้งแก้วตาไปอีกแล้ว" คุณพัชราเดินเข้ามาสวมกอดแก้วตาเบาๆ "คุณหญิงคะ... ฉันเข้าใจดีว่าคุณห่วงใยภาคิน... แต่บางครั้ง... การปล่อยให้เขาได้เลือกทางเดินของตัวเอง... มันอาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาก็ได้" "แล้ว... สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขา... คืออะไรคะคุณพัชรา" คุณหญิงลดากล่าวเสียงเย็น "คือการต้องมาข้องเกี่ยวกับ... ผู้หญิงธรรมดาๆ... ที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเขาอย่างนั้นเหรอ" คำพูดของคุณหญิงลดาแทงใจแก้วตา แต่เธอพยายามเก็บอาการไว้ เธอหันไปมองภาคินที่ยืนอยู่ข้างๆ "คุณหญิงครับ" ภาคินกล่าว "แก้วตา... เธอมีความสามารถ... เธอมีพรสวรรค์... เธอเป็นจิตรกรที่เก่งมาก" "จิตรกร? ฮึ!" คุณหญิงลดาสบประมาท "แล้ว... เธอจะเลี้ยงดูภาคินได้ตลอดไปอย่างนั้นเหรอ" "ผม... ผมจะทำงานครับแม่" ภาคินกล่าว "ผมจะสนับสนุนแก้วตา... ผมจะสร้างสรรค์ผลงานของผมเอง... เราจะอยู่ด้วยกัน... อย่างมีความสุข" "ความสุข... มันไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ นะภาคิน" คุณหญิงลดากล่าว "โดยเฉพาะ... เมื่อมันต้องแลกมาด้วย... สิ่งที่สำคัญที่สุด" "สิ่งที่สำคัญที่สุด... สำหรับผม... คือแก้วตาครับแม่" ภาคินยืนยันหนักแน่น คุณพัชราหันไปมองคุณหญิงลดา "คุณหญิงคะ... ฉันอยากจะให้คุณลองมองย้อนกลับไป... ในวัยของภาคิน... ตอนที่เขายังเด็ก... เขาเคยมีความฝัน... ที่อยากจะเป็นอะไร... คุณลืมไปแล้วหรือคะ" คุณหญิงลดาหน้าตึงเครียด "นั่นมัน... อดีต" "แต่มันก็คือส่วนหนึ่งของเขา... ที่คุณสร้างขึ้นมา" คุณพัชรากล่าว "คุณเคยบังคับให้เขา... ทิ้งความฝันนั้นไป... เพื่อที่จะ... เป็นอย่างที่คุณต้องการ... แล้วดูสิ... ผลที่ออกมาเป็นอย่างไร" คุณหญิงลดานิ่งเงียบไป เธอจ้องมองภาคินด้วยสายตาที่ซับซ้อน ราวกับกำลังต่อสู้กับอดีตในใจ "คุณหญิงคะ" คุณพัชรากล่าวต่อ "ฉันรู้ว่าคุณรักภาคิน... และนั่นคือเหตุผลที่ฉันเชื่อว่า... คุณจะยอมรับการตัดสินใจของเขา... ในที่สุด" บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด แก้วตารู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากคุณหญิงลดา แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดอยู่ข้างภาคิน "ฉัน... ฉันยอมรับว่า... ฉันอาจจะไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย... หรือมีชาติตระกูลสูงส่ง" แก้วตาเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอชัดเจนและมั่นคง "แต่ฉัน... ฉันมีความฝัน... และฉันจะพยายามทำให้ฝันนั้นเป็นจริง... ฉันจะทำงานอย่างหนัก... เพื่อที่จะ... อยู่เคียงข้างคุณภาคิน... และสนับสนุนเขา... ในทุกวิถีทาง" "และฉัน... จะไม่ยอมให้ใคร... มาตัดสินคุณค่าของฉัน... จากสิ่งที่ฉันเป็น... หรือสิ่งที่ฉันไม่มี" แก้วตากล่าวเสริม ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่คุณหญิงลดาโดยตรง คุณหญิงลดาจ้องมองแก้วตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองภาคิน แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ "ฉัน... ฉันต้องการเวลา... ที่จะคิด" คุณหญิงลดาเอ่ยออกมา เสียงของเธออ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "แต่... การตัดสินใจของลูก... ฉัน... ฉันก็จะยอมรับ... ในที่สุด" แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองภาคิน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ภาคินยิ้มตอบกลับมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขอบคุณและความรัก การเผชิญหน้าครั้งนี้อาจจะยังไม่สิ้นสุด แต่แก้วตาก็รู้ว่าเธอได้ก้าวข้ามผ่านอุปสรรคที่สำคัญไปได้แล้ว การได้รับความยอมรับจากคุณหญิงลดาอาจจะต้องใช้เวลา แต่การได้ยืนหยัดเพื่อความรักของเธอ และการได้รับการยอมรับจากภาคิน... นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้