าคินก็เริ่มลงมือลงแปรงทันที เขาตั้งผืนผ้าใบผืนใหม่บนขาตั้ง และหยิบสีน้ำมันออกมาเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความสุขและความมุ่งมั่นที่แก้วตาไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณอยากจะให้ผมเริ่มวาดอะไรก่อนดีครับ" ภาคินถาม พลางหมุนพู่กันในมือ แก้วตายิ้ม "อะไรก็ได้ที่คุณอยากจะวาดค่ะ" เธอตอบ "นี่คือโลกของคุณ... สีสันของคุณ" ภาคินพยักหน้า เขามองไปรอบๆ สตูดิโอของแก้วตา แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวา เขาตัดสินใจที่จะเริ่มต้นด้วยการระบายสีพื้นหลังให้ผืนผ้าใบผืนใหม่นี้ "ผม... ผมอยากจะลองวาดภาพทิวทัศน์ครับ" ภาคินเอ่ยขึ้น "แต่ไม่ใช่ทิวทัศน์แบบเดิมๆ ที่ผมเคยพยายามจะวาด... ผมอยากจะวาด... สิ่งที่ผมมองเห็น... ในอนาคตของเรา" แก้วตายิ้มรับ "ฟังดูน่าสนใจค่ะ" เธอเดินเข้าไปใกล้ ยืนมองภาคินที่กำลังจรดพู่กันลงบนผืนผ้าใบ "ผมจะลองวาด... ทะเลนะครับ" ภาคินกล่าว "แต่ไม่ใช่ทะเลสีครามในอดีต... แต่เป็นทะเลที่เต็มไปด้วย... ชีวิต... สีสัน... และ... แสงแดดที่อบอุ่น" เขาเริ่มผสมสีน้ำเงินเข้มกับสีฟ้าอ่อนๆ เติมสีเขียวมรกตเข้าไปเล็กน้อย สร้างสรรค์เฉดสีของน้ำทะเลที่ดูมีชีวิตชีวา ภาคินวาดด้วยความตั้งใจ เขาไม่ได้เร่งรีบ แต่ทุกการเคลื่อนไหวของพู่กันเต็มไปด้วยความมั่นใจ "คุณภาคินคะ" แก้วตาเอ่ยขึ้น "ทำไมคุณถึงตัดสินใจที่จะ... กลับมาวาดอีกครั้งคะ" ภาคินหยุดมือชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ผม... ผมเคยคิดว่าผมเกลียดการวาดรูป... เกลียดมันเพราะ... ผมวาดมันเพื่อคนอื่น... เพื่อความคาดหวัง... เพื่อ... คุณแม่" เขาหยุดไปชั่วครู่ "แต่... ตอนนี้... ผมรู้แล้วว่า... ผมไม่ได้เกลียดมัน... ผมแค่... ไม่เคยได้วาดในสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ" "แล้ว... สิ่งที่คุณต้องการจริงๆ... คืออะไรคะ" แก้วตาถามอย่างอ่อนโยน ภาคินหันมาสบตาแก้วตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ผมอยากจะวาด... ความสุขครับ" เขาตอบ "ผมอยากจะวาด... รอยยิ้มของคุณ... แสงแดดที่สาดส่อง... และ... ความรู้สึก... ที่เรามีให้กัน" คำตอบของภาคินทำให้แก้วตารู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอเดินไปหยิบสีเหลืองสดใสมาส่งให้เขา "งั้น... คุณก็ต้องเติมแสงแดดลงไปเยอะๆ นะคะ" ภาคินรับสีเหลืองมา เขาลงสีเหลืองลงไปบนผืนผ้าใบอย่างรวดเร็ว สร้างสรรค์ลำแสงที่ทอประกายลงบนผืนน้ำทะเล ภาพวาดเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทีละน้อย "คุณพัชรา... ท่านบอกผมว่า..." ภาคินเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง "ท่านบอกว่า... ท่านอยากจะเห็นผม... ใช้ชีวิตในแบบที่ผมต้องการ... ท่านบอกว่า... ความสุขของผม... สำคัญที่สุด... สำหรับท่าน" "ฉันดีใจนะคะ ที่คุณหญิง... เริ่มเข้าใจคุณแล้ว" แก้วตากล่าว "คุณ... คุณช่วยผมไว้มากจริงๆ นะครับแก้วตา" ภาคินกล่าว "ถ้าไม่มีคุณ... ผมคงยังจมปลักอยู่กับอดีต... กับความกลัว... กับ... ความเจ็บปวด" "คุณต่างหากค่ะ ที่เป็นคนตัดสินใจที่จะก้าวออกมา" แก้วตาตอบ "ฉันแค่... เป็นกำลังใจให้คุณเท่านั้นเอง" ทั้งสองคนใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่ในสตูดิโอ ภาคินวาดภาพอย่างต่อเนื่อง แก้วตาก็นั่งมองเขาด้วยความสุข เธอหยิบกระดาษและดินสอขึ้นมาบ้าง ร่างภาพอะไรบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในหัว "คุณกำลังวาดอะไรคะ" ภาคินถาม โดยไม่ละสายตาจากผืนผ้าใบ "ฉัน... ฉันกำลังวาด... รอยยิ้มของคุณค่ะ" แก้วตาตอบ "รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข... ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน" ภาคินหัวเราะเบาๆ "ผมก็... ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีรอยยิ้มแบบนี้... จนกระทั่ง... ได้เจอคุณ" เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว แสงอาทิตย์เริ่มอ่อนแรงลง ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู "ผมว่า... วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ" ภาคินกล่าว "ผมเหนื่อย... แต่เป็นความเหนื่อยที่มีความสุข" แก้วตาพยักหน้า "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอเก็บกระดาษและดินสอ "พรุ่งนี้... เรามาต่อกันนะครับ" ภาคินกล่าว "ผมอยากจะ... วาด... เรือลำเล็กๆ... ลอยอยู่กลางทะเล... เป็นสัญลักษณ์... ของการเดินทาง... ของเรา" "ฉันรอคอยไม่ไหวแล้วค่ะ" แก้วตากล่าว ภาคินเดินเข้าไปกอดแก้วตาจากด้านหลัง ซบหน้าลงที่ไหล่ของเธอ "ขอบคุณนะ... ที่รัก" แก้วตากอดตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ... ที่รัก" ค่ำคืนนั้น ทั้งสองคนรับประทานอาหารเย็นด้วยกันอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก พวกเขาพูดคุยกันถึงอนาคตที่อยากจะสร้างร่วมกัน ถึงความฝันที่อยากจะทำให้เป็นจริง "คุณเคยฝันถึงอะไร... ก่อนที่จะเจอฉันคะ" แก้วตาถาม ภาคินครุ่นคิด "ผม... ผมเคยฝันถึง... การเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จ... มีชื่อเสียง... แต่... ตอนนี้... ผมรู้แล้วว่า... สิ่งที่ผมต้องการจริงๆ... คือ... ความสุข... และ... ความรัก... ที่มีให้คุณ" แก้วตาอมยิ้ม "แล้ว... คุณคิดว่า... เราจะมีความสุข... ได้ตลอดไปไหมคะ" "ผมเชื่ออย่างนั้นครับ" ภาคินตอบอย่างมั่นใจ "เพราะเรา... จะสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน... เราจะดูแลมัน... เหมือนกับต้นไม้... ที่เราต้องรดน้ำพรวนดิน... ให้มันเติบโต... แข็งแรง" แก้วตาซบหน้าลงบนไหล่ของภาคิน "ฉันรักคุณนะคะ" "ผมก็รักคุณ... รักที่สุดเลยครับ" ภาคินตอบ เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น เขาตรงไปที่สตูดิโอของแก้วตาอีกครั้ง ผืนผ้าใบที่ถูกลงสีพื้นหลังไปเมื่อวาน ดูเหมือนจะรอคอยเขาอยู่ "อรุณสวัสดิ์ครับ... คุณศิลปิน" แก้วตาเอ่ยทักทาย เมื่อเห็นภาคินเข้ามาในสตูดิโอ "อรุณสวัสดิ์ครับ... คุณ... ผู้สร้างแรงบันดาลใจ" ภาคินตอบพร้อมรอยยิ้ม เขาหยิบพู่กันและสีขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเลือกใช้สีขาวและสีฟ้าอ่อน เพื่อวาดภาพคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างนุ่มนวล ภาคินตั้งใจวาดรายละเอียดของฟองคลื่นที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน "ผมอยากจะวาด... ความสงบนะครับ" ภาคินกล่าว "ความสงบที่ได้มาจาก... การยอมรับ... และ... การปล่อยวาง" แก้วตานั่งลงบนโซฟา มองดูภาคินวาดภาพด้วยความเพลิดเพลิน "ความสงบ... เป็นสิ่งสำคัญนะคะ... ในชีวิต" "ใช่ครับ" ภาคินเห็นด้วย "บางครั้ง... เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะ... หยุด... และ... สังเกต... สิ่งรอบตัว... เพื่อที่จะ... เข้าใจ... ตัวเอง... และ... คนที่เรารัก... มากขึ้น" ภาคินเริ่มลงสีน้ำเงินเข้ม เพื่อวาดภาพท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ที่เริ่มมีเมฆสีขาวลอยเป็นปุยประปราย เขาตั้งใจวาดให้ดูเหมือนจริงที่สุด ราวกับว่าผู้ชมสามารถเอื้อมมือไปสัมผัสได้ "คุณภาคินคะ" แก้วตาเอ่ยขึ้น "หลังจากนี้... คุณจะทำอะไรต่อไปคะ" ภาคินหยุดมือชะงักไปครู่หนึ่ง "ผม... ผมอยากจะกลับไปเรียน... การวาดรูป... อย่างจริงจังครับ" เขาตอบ "ผมอยากจะพัฒนาตัวเอง... ให้เก่งขึ้น... และ... ผมก็อยากจะ... จัดนิทรรศการ... เล็กๆ... ของตัวเอง... สักครั้ง" "ฉันจะคอยสนับสนุนคุณนะคะ" แก้วตาให้กำลังใจ "และฉันจะไปดูนิทรรศการของคุณแน่นอน" "ขอบคุณครับ" ภาคินยิ้ม "แล้ว... คุณแก้วตา... คุณล่ะคะ... หลังจากนี้... คุณจะทำอะไร" "ฉัน... ฉันก็จะวาดต่อไปค่ะ" แก้วตาตอบ "แต่... ฉันจะวาด... ในแบบของฉัน... ในแบบที่... มีความสุข... และ... ไม่ต้องกดดันตัวเองอีกต่อไป" ภาคินพยักหน้าเห็นด้วย "เรา... จะเติบโตไปด้วยกันนะครับ... ศิลปินทั้งสอง" เขาลงสีทองอร่ามลงไปตรงกลางภาพ ราวกับแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า แต่ยังคงทิ้งแสงสุดท้ายที่อบอุ่นเอาไว้ สีทองนั้นสะท้อนกับผืนน้ำทะเล ทำให้ภาพวาดดูมีมิติและงดงามยิ่งขึ้น "ผมว่า... ผมจะวาด... เรือลำเล็กๆ... สักลำ... ลอยอยู่ตรงกลางนะครับ" ภาคินกล่าว "เป็นสัญลักษณ์... ของการเดินทาง... ของเรา... ที่เพิ่งจะเริ่มต้น" เขาใช้พู่กันขนาดเล็ก วาดภาพเรือใบสีขาวลำเล็กๆ ลอยอยู่อย่างมั่นคงกลางทะเล ภาพเรือลำเล็กนั้นดูเหมือนจะกำลังแล่นไปสู่จุดหมายปลายทางที่แสนไกล แต่ก็เต็มไปด้วยความหวังและความมั่นคง "สวยงามมากเลยค่ะ" แก้วตาชื่นชม "มันเหมือนกับ... ชีวิตของเรา... ตอนนี้เลย" "ใช่ครับ" ภาคินเห็นด้วย "เรา... กำลังล่องเรือ... ไปบนทะเลแห่งชีวิต... ด้วยกัน" แก้วตาเดินเข้าไปใกล้ ยืนข้างๆ ภาคิน และโอบแขนเขาไว้ "ฉันรักคุณ... ภาคิน" "ผมก็รักคุณ... แก้วตา" ภาคินตอบ พร้อมกับหันหน้าไปจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ภาพวาดนั้นเริ่มสมบูรณ์ ภาคินวางพู่กันลง เขามองภาพวาดของเขาด้วยความภาคภูมิใจ ภาพวาดทะเล เรือลำเล็ก และแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า บ่งบอกถึงความหวัง การเดินทาง และอนาคตที่กำลังจะมาถึง "ผม... ผมอยากจะให้ภาพนี้... เป็นภาพแรก... ที่เรา... จะเริ่มต้นชีวิตใหม่... ด้วยกัน" ภาคินกล่าว แก้วตาพยักหน้า "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" ภาคินหันไปมองแก้วตา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น "แก้วตา... คุณ... จะแต่งงานกับผม... ได้ไหมครับ" แก้วตาตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความสุข "ฉัน... ฉันตกลงค่ะ... ภาคิน" ภาคินโผเข้ากอดแก้วตาแน่น "ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่รักผม... และ... ขอบคุณที่... ให้โอกาสผม... ได้รักคุณอีกครั้ง" ภาพวาดทะเลสีครามในอดีต ถูกเก็บไว้ในความทรงจำ แต่ภาพวาดทะเลแห่งใหม่นี้... จะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบทใหม่... เรื่องราวของความรัก... ที่ไม่มีเงาของอดีต... มาบดบังอีกต่อไป