"ใช่ค่ะ" แก้วตาเห็นด้วย "แต่... ทุกอย่าง... ก็ทำให้เรา... แข็งแกร่งขึ้น... และ... ทำให้เรารู้จัก... คุณ... และ... ตัวเอง... มากขึ้น... ค่ะ" เธอเอื้อมมือไปลูบแขนของภาคินเบาๆ "บางที... สิ่งที่เกิดขึ้น... มันก็เป็น... บทเรียน... ที่มีค่า... สำหรับชีวิต... ของเรา... จริงๆ" ภาคินมองแก้วตาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง "ผม... โชคดีเหลือเกิน... ที่มีคุณ... อยู่ในชีวิต" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "คุณ... คือ... ทุกสิ่งทุกอย่าง... ของผม" "คุณก็เช่นกันค่ะ... ที่รัก" แก้วตาตอบ พลางซบหน้าลงบนไหล่ของเขา "เรา... จะอยู่เคียงข้างกัน... แบบนี้... ตลอดไปนะคะ" "ตลอดไป... ครับ" ภาคินพยักหน้าหนักแน่น "ไม่มีวัน... ที่ผมจะปล่อยมือ... จากคุณ" บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความสุขสงบและความเข้าใจอันลึกซึ้ง เสียงหัวเราะของแก้วตาเมื่อเธอวาดภาพดอกไม้สีสันสดใส และเสียงกระซิบกระซาบของภาคินที่บอกรักเธอเป็นระยะๆ ราวกับจะเติมเต็มช่องว่างในหัวใจที่เคยแห้งผากให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง "ฉัน... อยากจะ... ชวนคุณ... ไปดู... สวนดอกไม้... ที่เรา... ไปเที่ยว... กัน... อีกครั้งนะคะ" แก้วตาพูดขึ้นหลังจากที่เธอวาดภาพใกล้จะเสร็จ "มัน... เป็นที่ที่... พิเศษ... สำหรับเรา... มากๆ" ภาคินเงยหน้าขึ้นมองแก้วตา ดวงตาเป็นประกาย "ดีเลยครับ... ผมก็คิดถึง... ที่นั่นเหมือนกัน" เขาหยุดคิดเล็กน้อย "แล้ว... เราจะ... ไปเมื่อไหร่ดีครับ" "พรุ่งนี้... เป็นวันหยุด... ของคุณ... พอดีเลยค่ะ" แก้วตาเสนอ "เรา... ไปกัน... ดีไหมคะ" "ได้เลยครับ... ผม... ไม่มีอะไร... ที่จะ... สำคัญ... ไปกว่า... การได้ใช้เวลา... กับคุณ" ภาคินตอบ วันรุ่งขึ้น ภาคินและแก้วตาออกเดินทางไปยังสวนดอกไม้ที่เชียงใหม่ พวกเขาขับรถไปพร้อมกัน เปิดเพลงโปรดที่เคยฟังด้วยกันสมัยก่อน ชวนกันคุยถึงเรื่องราวในอดีต ทั้งเรื่องตลกขบขัน และเรื่องที่เคยทำให้เสียใจ แต่ตอนนี้เมื่อมองย้อนกลับไป มันกลายเป็นเพียงแค่สีสันของชีวิตที่หล่อหลอมให้พวกเขากลายเป็นคนในปัจจุบัน เมื่อไปถึงสวนดอกไม้ บรรยากาศยังคงงดงามเหมือนเช่นเคย ดอกไม้นานาชนิดเบ่งบานสะพรั่งเต็มทุ่ง ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาตามลม อากาศบริสุทธิ์และเย็นสบาย ทำให้รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก "จำได้ไหมคะ... ตรงนี้" แก้วตาชี้ไปยังมุมหนึ่งของสวน ที่มีต้นกุหลาบสีแดงสดกำลังออกดอกสะพรั่ง "เรา... เคย... ช่วยกัน... ปลูก... ต้นนี้... ด้วยกัน" ภาคินพยักหน้า "จำได้... คุณ... วุ่นวาย... กับมัน... มากกว่าผม... เสียอีก" เขาหัวเราะเบาๆ "แต่... สุดท้าย... มันก็... ออกดอก... สวยงาม... เหมือน... ความรัก... ของเรา" ทั้งสองคนเดินจับมือกันไปตามทางเดินที่ปูด้วยหิน ผ่านแปลงดอกไม้หลากสีสัน พวกเขายืนถ่ายรูปคู่กัน เก็บภาพความทรงจำดีๆ ไว้เป็นที่ระลึก "ที่นี่... ทำให้ฉัน... รู้สึก... สงบ... จังเลยค่ะ" แก้วตาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอยืนซบไหล่ภาคิน มองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า "ผม... ก็เหมือนกันครับ" ภาคินตอบ "ที่นี่... มันเหมือน... เป็น... สรวงสวรรค์... ของเรา... ที่เรา... ได้มา... พบกัน... อีกครั้ง" เขาหันมาสบตาแก้วตา แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น "ผม... ขอบคุณ... สวรรค์... ที่พาคุณ... มาหาผม" "ฉัน... ก็ขอบคุณ... สวรรค์... ที่พาคุณ... กลับมา... ค่ะ" แก้วตาตอบด้วยรอยยิ้ม พวกเขาใช้เวลาทั้งวันอยู่ที่สวนดอกไม้แห่งนั้น กินข้าวปิกนิกใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ พูดคุยถึงอนาคตที่อยากจะสร้างร่วมกัน พวกเขาเห็นภาพตัวเองแก่เฒ่า เดินจูงมือกันไปในสวนแห่งนี้อีกครั้ง "วันหนึ่ง... เรา... จะกลับมา... ที่นี่... พร้อมกับ... ลูก... ของเรา" ภาคินบอก "แล้ว... เราจะ... เล่าเรื่องราว... ของเรา... ให้พวกเขา... ฟัง" "น่ารักจังเลยค่ะ" แก้วตาหัวเราะคิกคัก "ฉัน... ก็หวังว่า... จะเป็นอย่างนั้นนะคะ" เมื่อตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง พวกเขาก็ةเดินทางกลับกรุงเทพฯ ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความหวัง "วันนี้... เป็นวันที่... ดีที่สุด... วันหนึ่งเลยค่ะ" แก้วตาบอก "สำหรับผม... ทุกๆ วัน... ที่ได้อยู่กับคุณ... คือ... วันที่ดีที่สุด" ภาคินตอบ กลับถึงบ้าน ภาคินอุ้มแก้วตาขึ้นพาดบ่า เดินเข้าไปในห้องนอนอย่างอารมณ์ดี "คุณ... จะทำอะไร... คะ" แก้วตาถามอย่างเขินอาย "จะ... ฉลอง... ครับ" ภาคินตอบ "ฉลอง... ให้กับ... ความรัก... ที่เรา... มีให้กัน" คืนนั้น... คืนแห่งความสุข... คืนแห่งการเฉลิมฉลอง... คืนที่บทเรียนชีวิตอันงดงาม... ถูกหลอมรวม... เป็นความรัก... ที่ยั่งยืน... ตราบนานเท่านาน...